Tibetan
ཐ་སྙད་པ་དྲོ་བ་ཆེན་པོའི་དམིགས་པ་དང་བྱང་སེམས། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེར་ཕྱིན་གསུམ་ཕན་ཚུན་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོའི་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དྲོ་བ་ཆུང་ངུའི་དམིགས་རྣམ་བདེན་པར་རྟོགས་པར་བསྟན་པ་ན་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་ཡང་བདེན་པར་རྟོགས་པ་དོན་གྱིས་ཤེས་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རིགས་རྒྱུན་གཅིག་ཉིད་དམིགས་པ་མི་འདྲ་བ་ལ་དམིགས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རིགས་རྒྱུན་ཐ་དད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དྲོ་བ་ཆུང་ངུའི་དམིགས་པ་བདེན་བཞིའི་ནང་དུ་དམིགས་པ་ལྷག་མ་བཅུ་གཅིག་འདུ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ཐ་དད་པར་སྟོན་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། དྲོ་བ་ཆུང་ངུའི་དམིགས་པ་བདེན་བཞི་ལ་དམིགས་པ་ལྷག་མ་བཅུ་གཅིག་ཐ་དད་པར་བརྗོད་པ་ནི་རྒྱན་གྱི་རྩ་བའི་ཚིགས་ལེའུར་བྱས་པ་ལྡེབ་པའི་ངོར་ཡིན་པས་སོ། །ཀྱང་ཞེས་པ་འགལ་བ་བསྡུས་པའི་ཚིག་རྒྱན་ནོ། །སྐབས་འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དག་ལའང་འདིར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པར་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྐབས་དང་པོར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་པར་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་དམིགས་རྣམ་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། རིགས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞུང་འདི་དག་གི་ཡེ་གེའི་དོན་ལ་ཞུགས་པའི་བཤད་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ལྟར་བཤད་པ་ཡིན་ལ། ཊཱིཀ་བྱེད་སྔ་མ་དག་དང་འགྲེལ་པ་དག་གི་བཤད་པ་ལ་ནི་ཡིད་བརྟན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཁོ་བོས་མ་བཀོད་དེ། རྨོངས་པ་འཆད་པ་པོའི་ཁ་ལ་ལྟས་ནས་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཚིམ་པའི་ཉན་པ་པོ་དག་འདྲིད་པར་བྱེད་པའི་སྒྱུ་ཐབས་ཀྱི་བཤད་པ་ཁོ་བོ་དོན་དུ་མི་གཉེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་མཚུངས་ལྡན་རྟོགས་པ་བཤད་པ་ལ། སྤྱི་དང་། ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ། ངོ་བོ། དབྱེ་བ། གྲངས་དང་། གོ་རིམ་ངེས་པ་དང་། གཉེན་པོས་སྤོང་ཚུལ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ལ་སྤྱིའི་ངོས་འཛིན་དང་། དགག་སྒྲུབ་གང་གི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པར་དཔྱད་པ། ཁྱད་ཆོས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། སྤྱིར་རྟོག་པ་ནི་གསུམ་སྟེ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་དང་། སེམས་རྩིང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དབུས་མཐར། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། །ཞེས་པ་ལྟར། སེམས་སེམས་བྱུང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཁམས་གསུམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་རྣམས་སོ། ། གཉིས་པ་
Chinese
名言中大暖位的对境和菩提心，以及等持、般若波罗蜜多三者相互体性相同，是为了成为最胜法的对境。其理由是，当开示小暖位的对境行相证悟为真实时，其余的对境行相也证悟为真实，这是通过意义而了解的。因为仅仅一个现观的种姓，不能缘于不同的对境，因为那样会成为现观种姓各异的过失。因此，如果说小暖位的对境包含在四谛之中，那么就没有理由说它与其余十一个对境是不同的。如果这样说，就没有过失。说小暖位的对境缘于四谛，与其余十一个对境各异，这只是为了重复装饰根本颂的章节而已。“也”这个词是总结矛盾的语饰。对于下面的各阶段的加行，也应该明白，就像这里所说的那样，唯有证悟真实才是对境和所行。因为在第一阶段，就像所说的那样，唯有证悟真实才被说是对境行相，而且理由相同。对于这些论典的文字意义的解说，是按照它本来的样子来解说的。而对于以前的释论家和注释家的解说，因为没有看到可以信赖的地方，所以我没有引用。因为我不追求那种看着愚昧的讲者的脸，仅仅满足于发出声音，以此来迷惑听众的欺骗性解说。第二，宣说相似的证悟，分为总说和支分两部分。第一部分，要通过体性、分类、数量、次第决定以及以对治来断除的方式来了解。第一部分包括总的认识、辨析属于破立哪种方式，以及如何成为特点三个方面。首先，总的来说，分别念有三种：非真实的遍计分别、具有粗猛心的行相，以及声义混淆的分别念。第一种，如《中边论》所说：“非真实遍计，心及心生三界。”意思是说，心和心所显现为能取和所取的二元对立，是属于三界的行相。第二种
English
In terms of conventional language, the object and Bodhicitta of the great heat, as well as the samādhi and Prajñāpāramitā, are of the same nature, in order to become the object of the supreme Dharma. The reason for this is that when it is shown that the object aspect of the small heat is realized as true, the object aspects of the rest are also realized as true, which is understood through meaning. Because only one lineage of Abhisamaya cannot be based on different objects, because that would be the fault of the Abhisamaya lineage being different. Therefore, if it is said that the object of small heat is included in the Four Noble Truths, then there is no reason to say that it is different from the remaining eleven objects. If you say so, there is no fault. Saying that the object of small heat is based on the Four Noble Truths, and is different from the remaining eleven objects, is only to repeat the chapters of the root verse. The word "also" is a rhetorical device that summarizes contradictions. For the application of the following stages, it should also be understood that, as said here, only realizing the truth is the object and what is to be done. Because in the first stage, as said, only realizing the truth is said to be the object aspect, and the reason is the same. The explanation of the meaning of the words of these treatises is explained as it is. As for the explanations of the previous commentators and commentaries, I have not quoted them because I have not seen anything reliable. Because I do not pursue the deceptive explanations that look at the face of the ignorant speaker and are only satisfied with making sounds, thereby deceiving the listeners. Second, explaining similar realizations, divided into two parts: general and branch. The first part should be understood through the nature, classification, number, determination of order, and the way to eliminate with antidotes. The first part includes the general recognition, analyzing whether it belongs to the method of negation or affirmation, and how it becomes a characteristic. First, in general, there are three kinds of conceptualization: unreal conceptualization, having the aspect of a coarse mind, and conceptualization of mixing sound and meaning. The first is as stated in the Madhyāntavibhāga: "Unreal conceptualization, mind and mental events, three realms." It means that the mind and mental events appear as the duality of grasper and grasped, belonging to the aspect of the three realms. The second
Tibetan
ནི། མངོན་པར་རྟོག་པ་གང་ཞེ་ན། སེམས་པའམ་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀུན་ཏུ་ཚོལ་བ་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་སྟེ། དེ་ནི་སེམས་རྩིང་བའོ་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། རྣམ་འགྲེལ་དུ། ཤེས་གང་དག་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་མིང་གི་རྗེས་འབྲངས་ནས་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་འདིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ཉེ་བར་གཟུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ནི་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་རྟོག་པ་གཟུང་བ་ཡིན་ལ། མངོན་ཞེན་དང་བྲལ་བའི་གཉིས་སྣང་ཙམ་ནི་ཆེད་དུ་གཉེར་ནས་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྲིད་གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་མ་སྤངས་པ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་དག་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བས་སྤང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཞེན་པ་མེད་ན་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ཉེས་པ་མི་བསྐྱེད་ཅིང་། རྣམ་རྟོག་གི་བག་ཆགས་མ་ལུས་པ་སྤངས་ན་དེ་དག་རང་གི་ངང་གིས་ལྡོག་པས་ལོགས་སུ་སྤང་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འདི་དག་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བའི་གཉིས་སྣང་ཙམ་ཡིན་ན་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་འདོད་པ་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། དགག་སྒྲུབ་ནི་རྟོག་བཅས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཁོ་ནའི་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིར་རྟོག་པ་ནི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱར་གྱུར་པ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འདིར་རྒྱ་བོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་བྱེད་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ནི་སྐབས་འདིའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རྣམས་སྦྱོར་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་དང་། དེ་ཡང་དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བཞེད་དེ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བསྡུད་འགྲེལ་དུ། དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གང་གིས་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེས་དང་། གཉེན་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལ་སེམས་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་དང་། གང་གི་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གང་གིས་རྫས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གཙོ་བོར་སེམས་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་འགོག་པར་བྱེད་པའོ། །དེར་བཏགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གང་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའོ་ཞེས་བཤད་ཅིང་། གསེར་གླིང་པས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཡིན་ན་ཡང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལམ་དུ་རྟོག་པ་ཁོ་ནའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྟན་གྱི་གཞན་ནི་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཡང་མ་ཡིན་ཅིང་
Chinese
是什么是显现分别呢？即是依靠心或智慧而普遍寻求的意念，那是粗糙的心。第三，如《释量论》中所说：“识知于何等，执持声与义，彼即于此中，立名为分别。”如同跟随名称而对事物显现执着。对此，有些人说，这里是最初的分别念被摄取，但并非如此。这里所摄取的是菩萨道中作为主要断除对象的分别念。仅仅是远离显现执着的二取显现，并非特意追求而断除的对象。因为只要未断除二取显现的习气，它们就会自然而然地产生，因此无法断除。并且，如果没有执着，仅仅是显现也不会产生过患。如果完全断除了分别念的习气，它们就会自然而然地止息，因此无需另外断除。此外，如果这些仅仅是远离执着的二取显现，那么想要具有破立的形态是极不合理的。因为破立仅仅是具有分别的识的作为。因此，这里的分别念是具有声义混杂执持的特征，因为它是菩萨道中作为断除对象的显现执着的自性。第二，这里大多数印度和藏地的注释者都认为，此时所说的能取所取的分别念是加行道的体性，并且也认为是具有破立的形态。如《佛智摄义释》中说：“依靠事物仅仅是指，以何者知晓蕴等事物仅仅是言说而已。”“依靠对治是指，仅仅是对治般若波罗蜜多等清净的事物，而安立为唯心。”“依靠何者的实体是指，以执着的形象，主要对虚构为实体的，视为心等的对境的事物进行遮止。”“依靠彼之假立是指，以何者彻底辨别仅仅是假立也不是执着。”金洲大师说：“虽然分别念是无边无际的，但因为是不相顺品，所以在道中仅仅是显示分别念的分别，除此之外什么也不做，因此也不是所应断除的。
English
What is manifest conceptualization? It is the mental expression that seeks everywhere based on mind or wisdom, which is a coarse mind. Thirdly, as stated in the Commentary on Valid Cognition: "Whatever knowledge grasps sound and meaning, that is conceptualization in that." It is like following the name and manifestly clinging to the meaning. Some say that here the first conceptualization is closely grasped, but this is not the case. Here, what is grasped is the conceptualization that is the main object to be abandoned on the bodhisattva path. Merely the appearance of duality, free from manifest clinging, is not an object to be abandoned by deliberate effort. Because as long as the habit of dualistic appearance is not abandoned, they will arise spontaneously, and therefore cannot be abandoned. And, if there is no clinging, mere appearance does not generate faults. If the habits of conceptualization are completely abandoned, they will subside spontaneously, so there is no need to abandon them separately. Furthermore, if these are merely dualistic appearances free from clinging, then it is extremely unreasonable to want to have the form of negation and affirmation. Because negation and affirmation are only the activity of consciousness with conceptualization. Therefore, conceptualization here is characterized by the mixed grasping of sound and meaning, because it is the nature of manifest clinging that is the object to be abandoned on the bodhisattva path. Secondly, most Indian and Tibetan commentators here consider the conceptualizations of grasper and grasped mentioned here to be the nature of the path of joining, and also consider them to have the form of negation and affirmation. As stated in the Condensed Commentary on Buddha Wisdom: "Relying on things alone means, by what does one know that aggregates and other things are merely expressions." "Relying on antidotes means, one establishes only pure things such as the perfections as mind-only." "Relying on the substance of what means, by the appearance of grasping, one mainly prevents the object of things that are fabricated as substance, viewed as mind and so on." "Relying on what is imputed there means, by what does one thoroughly distinguish that even what is imputed is not grasping." Serlingpa said: "Although conceptualizations are infinite, because they are discordant, only the conceptualization of conceptualization is shown on the path, and nothing else is done, so it is not what should be abandoned.