Tibetan
ང་མི་རིགས་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་དགུ་དགུ་དང་། དེ་ཡང་ཁམས་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་ཕྱེ་བ་རྣམས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པས་ཇི་སྐད་དུ། ཡམས་ནད་འདི་དག་ཟད་ནས་ནི། །ཡུན་རིང་ལོན་ནས་དབུགས་ཕྱིན་ལྟར། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང་། སྦྱོར་ལམ་རྟོག་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་སྔར་ཉེས་པ་བསྟན་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་ནས་དགག་པའམ་སྒྲུབ་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣམ་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་བཞི་ཡང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་དག་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཟུང་བ་དང་དགག་རྫས་དུ་ཡོད་པ་དང་སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་འཛིན་པ་དེ་དག་ལ་དགག་པའི་ཚུལ་དུ་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་པར་ཞེན་པས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདིར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གང་ལ་བྱ་ཞེ་ན། ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོས། གཟུང་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གསུམ་སྟེ། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུང་བ་དང་། མིག་སོགས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་འཛིན་པའོ། །ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་བེམས་པོ་རྣམས་གཟུང་བ་དང་། རིག་པ་རྣམས་འཛིན་པའོ། །བདག་དང་བདག་གི་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའི་བདག་འཛིན་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་བྱ་བའི་བདག་གི་བ་གཟུང་བའོ། །དེ་ལ་འདིར་ཐ་མ་གཟུང་ཞེས་གསུང་ཡང་སློབ་དཔོན་དང་འཕགས་པས་མུ་བཞིའི་དཔྱད་པ་དང་མི་འགྲིགས་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་ལ། བེམས་རིག་ལ་བྱས་ན་ཡང་ཀུན་བྱང་གི་གཟུང་བ་རྣམས་བེམས་པོ་ཁོ་ནར་མ་ངེས་ཤིང་། གང་ཟག་རྫས་སྤོང་རིགས་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་མི་རིགས་སོ། །དེ་བས་ན་འདིར་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་དང་། གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ལ་ལོངས་སྤྱད་བྱའོ། །དེ་དག་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དགག་སྒྲུབ་གང་རུང་གིས་རྣམ་པར་ཞེན་པ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་དང་། འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། གང་ཟག་གི་རང་བཞིན་ནོ། །དང་པོ་ནི་ཤེས་རིག་གིས་བསྡུས་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་རྒྱུན་ལྡན་རྣམས་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ལ། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བ་རྣམས་ནི་འཛིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་ཏུ་ཐ་སྙད་བཏགས་པ
Chinese
我等种姓者，于所取与能取之四种分别，每一皆有小、中、大三种差别，总为九九之数。又依三界之差别，分为一百零八种分别，全部断除，如是所说：『此等疫病皆已尽，如人久远气已绝。』如是为获得一切佛法之故。且合道之非分别，先前已示过失之故。因此，于所取与能取之境，以否定或肯定任何方式显现执着，即是所取与能取之分别。四种决择分亦依次为，于一切烦恼与清净之方的所取，以及于可破之事物与假立之士夫存在的能取，以否定的方式显现无自性，故名所取与能取之分别。此处何者为所取与能取耶？大译师云：所取能取有三种方式，就处而言，色等外处为所取，眼等内处为能取。就境与有境而言，物质为所取，识为能取。就我与我所而言，受用者之我为能取，受用之我所为所取。其中，此处虽说最后者为所取，然与论师及圣者之四句分析不合，故不合理。若以物质与识而言，则一切清净之所取，亦非仅限于物质，且非必为补特伽罗破除之事物，故不合理。因此，此处能取之相为受用者，所取之相为受用之事物。于彼等依次以否定或肯定任何方式执着，即依次为所取与能取之分别之相。受用者亦有二种，法之自性与补特伽罗之自性。初者为以知识所摄之心与心所，彼等常有者既是所取亦是能取，刹那者则唯是能取。二者，假立为我者
English
I, the lineage, regarding the four kinds of conceptualizations of the grasped and the grasper, each has three divisions of small, medium, and large, totaling nine times nine. Furthermore, by the distinctions of the three realms, they are divided into one hundred and eight kinds of conceptualizations. Having abandoned all of them, as it is said: 'These diseases are exhausted, as if one has been breathless for a long time.' Thus, in order to obtain all the Buddha's teachings. Also, the non-conceptualization of the path of union has already been shown to be faulty. Therefore, focusing on the objects of the grasped and the grasper, any kind of manifestation of attachment, whether negating or affirming, is the conceptualization of the grasped and the grasper. The four aspects of decisive understanding are also, in order, the grasped in the direction of all afflictions and purifications, and the grasper in the existence of things to be refuted and imputed individuals. Because they manifestly attach to the absence of inherent existence in the manner of negation, they are called the conceptualization of the grasped and the grasper. Here, what is meant by the grasped and the grasper? The great translator said: There are three ways of grasping and holding. In terms of the sense bases, external sense bases such as forms are the grasped, and internal sense bases such as the eyes are the grasper. In terms of object and subject, material things are the grasped, and consciousnesses are the grasper. In terms of self and what belongs to self, the self of the enjoyer is the grasper, and what belongs to the self to be enjoyed is the grasped. Among them, although the last is said to be the grasped here, it is not reasonable because it does not agree with the fourfold analysis of the teachers and the noble ones. Even if it is done with matter and consciousness, all the grasped of purification are not necessarily limited to matter alone, and it is not necessarily something that the person refutes, so it is not reasonable. Therefore, here the characteristic of the grasper is the enjoyer, and the characteristic of the grasped is the thing to be enjoyed. To be attached to them in any way, whether by negation or affirmation, is, in order, the characteristic of the conceptualization of the grasped and the grasper. There are also two kinds of enjoyers: the nature of phenomena and the nature of individuals. The first is the mind and mental factors included in knowledge; those that are constant are both the grasped and the grasper, and those that are momentary are only the grasper. The second is what is nominally designated as self.