Tibetan
ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སོ། །འབྲིང་གི་དམིགས་པ་ནི་བཏགས་འཛིན་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆོས་མཆོག་འབྲིང་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་བྱང་ཆུབ་དུ་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་དོ་ཞེས་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཐབས་ཀྱིས་ལུང་སྟོན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ས་བརྒྱད་པར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པ་ན་ལུང་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཆོས་མཆོག་ལ་གནས་པར་ཇི་ལྟར་ལུང་སྟོན་ཞེ་ན། ས་བརྒྱད་པར་ནི་ཞིང་དང་བསྐལ་པའི་མིང་དང་འཁོར་དང་མཚན་མ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་མངོན་སུམ་དུ་དུས་ངེས་པ་ཅན་དུ་ལུང་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། འདིར་དུས་ངེས་པ་མེད་པར་ལྐོག་དུ་ལུང་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཆོས་མཆོག་ལ་གནས་པ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ས་གདོན་མི་ཟ་བར་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་ནི། འཁོར་གསུམ་དུ་རྟོག་པའི་རྣམ་རྟོག་མངོན་གྱུར་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་མི་འཐད་པས་བྱང་སེམས་ཆོས་མཆོག་འབྲིང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ཤིང་ཐོབ་པ་ལ་བདག་གི་ད་ལྟ་མཉམ་པར་བཞག་པའོ། །འདས་པའི་དུས་ན་མཉམ་པར་བཞག་གོ ། མ་འོངས་པ་ན་ཡང་བཞག་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོའི་དམིགས་པ་ནི། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྒོམ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བསྒོམ་བྱ་ཤེར་ཕྱིན་དང་དོན་གསུམ་ཕན་ཚུན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ནི། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་མིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐའ་གང་དུ་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་དམ་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དོན་བསྡུ་བ་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱི་ཆུང་ངུ་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་ཡོད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྩལ་གྱི་འདྲེན་པར་བྱེད་པས་དེའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་བརྗོད་ཚུལ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ་གསུམ། རྩོད་པ་དང་ལན་ནོ། །དང་པོ་ལ་གང་ལ་རྩོད་པའི་གཞི། ཇི་ལྟར་རྩོད་པའི་ཚུལ། དེ་ལྟར་རྩོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱན་གྱི་རྩ་བའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་ཚུལ་ལ་རྩོད་དེ། བརྗོད་ཚུལ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། གཞན་དག་ན་རེ། གཟུགས་སོགས་འདུ་འགོད་གནས་བྲལ་དང་། །ཞེས་སོགས་ལེགས་སྦྱར་གྱི་སྐད་ལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་འདུ་འགོད་གནས་བྲལ་ཞེས་སོགས་ཆོས་བརྗོད་དུ་ཡོད་པས་སོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སཾ་སྐྲྀ་ཏ་ལ་དྲུག་པའི་རྣམ་དབྱེ་དངོས་སུ་ཡོད་པས་བོད་སྐད་ལ་ཡང་དྲུག་སྒྲ་འབྱུང་བར་རིགས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་སྒྲ་ཡི་ནུས་པ་མ་ཐོན་པས་དོན་ལོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདི་ལྟར། དེ་ལྟར་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ནི། །ཆུང་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་ཡིན། །ཅེས་པའི་ཚིག་རྐང་པ་དང་པོ་འདི་ཆོས་མཆོག་གི་མཇུག་ཏུ་བྱུང་ཡང་དྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གསུམ་གྱི་འཇུག་ཏུ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ། །བདེན་པའི་རྟེན་ཅན་དེ་ཡི་ནི། །ཞེས་པའི་རྐང་པ་གཉིས་པ་འདི་ཡང་དམིགས་རྣམ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དམིགས་རྣམ་ལྷག་མ་རྣམས་བདེན་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་སུ་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེན་པ་ལ་མ་དམིགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ནི། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་མི་རུང་བ་དང་། བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཚིག་གི་དོན་འདི་འབྱུང་སྟེ། དམིགས་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ། །བདེན་པའི་རྟེན་ཅན་དེ་ཡི་ནི། །གཟུགས་སོགས་འདུ་འགོད་གནས་བྲལ་དང་། །ཞེས་པ་ནས། དེའི་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་བྱེད་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིར་གང་ལ་རྩོད་པའི་གཞི་ནི་བརྗོད་ཚུལ་གྱི་རྣམ་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། འདིར་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ནི་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལམ་ཡིན་པས་དམིགས་པ་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལ་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྒྲས་སྟོན་པ་ན་དམིགས་རྣམ་བདེན་བཞིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་གཅད་པར་བྱ་བའི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པ་རྣམས་ནི་བདེན་བཞིའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་བརྗོད་པས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བདེན་བཞིར་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཅན
Chinese
以不可思议的界和智慧的集合以及法界的力量。中等的所缘是，对于与中等殊胜法的三摩地相应的瑜伽士，如实进入无有自性的法性，三世诸佛为之授记成佛，这是法性，以直接显示的方式，所示的所缘是与授记之因的三摩地本体无别的色等。如果第八地获得不生法忍时，不是也授记吗？如何于殊胜法中安住而授记呢？第八地是以刹土和劫的名称、眷属和相好等方式，明显地在有 निश्चित的时间授记，而此处是在没有 निश्चित的时间秘密地授记。其理由是，安住于殊胜法是安住于获得不退转地的因，不会被魔所食。相是，于三轮中分别的分别念现前，一切都不应理，因此菩萨以中等殊胜法的三摩地，觉悟并获得自己的本体，我的现在是安住于等持中。过去的时候也安住于等持中。未来的时候也将安住于等持中，不生起如是等的 ज्ञान，这叫做殊胜法。大殊胜法的所缘是，于胜义中，以法性的本体而修习三摩地，所修习的般若波罗蜜多和义三者，于相互空性中本体是一，这叫做殊胜法。相是，于胜义中，一切法非有，以殊胜大法的三摩地，于任何边都不分别，这是获得佛陀的殊胜方便。第二，总结意义是，如前所说的有小、中、大三种，如是则名为殊胜法。为何名为殊胜法呢？因为此既是世间法，也是无漏智慧力的引导，因此是世间一切法中最殊胜的。第三，对于表达方式的辩论进行驳斥，有三点：辩论和回答。第一点：辩论的基础是什么？如何辩论的方式？如是等。
English
Through the power of the inconceivable realm and collection of wisdom, and the dharma realm. The medium object of focus is that for the yogi who possesses the Samadhi of the medium supreme dharma, having truly entered the dharma nature devoid of inherent existence, the Buddhas of the three times prophesy enlightenment, this is the dharma nature, in a way that directly reveals, the object of focus shown is form and so on, which is inseparable in essence from the Samadhi that is the cause of the prophecy. If the prophecy is not given when tolerance of non-arising dharma is obtained on the eighth ground, how does one prophesy while abiding in the supreme dharma? On the eighth ground, one prophesies manifestly at a definite time through the names of fields and kalpas, retinues and marks, and so on, while here one prophesies secretly without a definite time. The reason for this is that abiding in the supreme dharma is abiding in the cause of obtaining the irreversible ground, without being devoured by demons. The aspect is that all the manifest conceptualizations of imputation in the three spheres are not reasonable to arise, therefore the Bodhisattva, through the Samadhi of the medium supreme dharma, realizes and obtains his own essence, and I am now abiding in equipoise. In the past, I also abided in equipoise. In the future, I will also abide in equipoise, and knowledge such as this does not arise, this is called supreme dharma. The object of focus of the great supreme dharma is that in the ultimate sense, through the very essence of the dharma nature, the Samadhi of meditation, the object of meditation, the Prajnaparamita, and the three meanings are one in essence in mutual emptiness, this is called supreme dharma. The aspect is that in the ultimate sense, all dharmas are non-existent, and through the Samadhi of the great supreme dharma, not conceptually discriminating in any extreme, this is the supreme means of attaining Buddhahood. Secondly, the summary of the meaning is that as previously stated, there are three types, small, medium, and large, and as such it is called the supreme dharma. Why is it called the supreme dharma? Because this is both worldly and a guide to the power of uncontaminated wisdom, therefore it is the most supreme of all worldly dharmas. Thirdly, there are three points to refuting the debate on the mode of expression: the debate and the answer. The first point: What is the basis of the debate? What is the manner of debating? Such as that.
Chinese
应当以争论的理由等三种方式来了解。第一种是：就论典根本词句的表达方式进行争论。表达方式又是什么呢？其他人说：“色等集合处离。”等等，因为在梵语中，有“色等集合处离”等等作为法陈述。他们这样说。如果是这样，因为梵语中实际存在第六格，所以藏语中也理应出现第六格的词，否则，词的力量没有发挥，意义就会颠倒。因此，像这样：“如是决定分相同，小、中、大是也。”这第一句偈颂虽然出现在法胜的结尾，但也应当加在暖位等其他三者的结尾，因为学者的论述就是如此。同样地，“所缘无常等，真实所依彼之。”这第二句偈颂也应当适用于所有的所缘行相，如果不是这样，那么剩余的所缘行相就没有被显示为证悟真实的法，因为没有这样显示的词语。如果是这样，那么没有缘于真实的现观，就不能成为不顺品的对治，并且会成为与现证真实不相顺应的道之过失。因此，词句的意义是这样产生的：“所缘无常等，真实所依彼之。色等集合处离。”从这里开始，到“彼之，彼定之作用。”等等转变。因此，这里争论的基础就是这种表达方式本身。第二种是：这里，决定分相同是现证真实并与之相顺应的道，因此需要缘于四谛，并对该行相的特殊法进行断除增益。而且，当以词语显示时，应当以陈述具有被四谛所区分的法的方式来陈述，因为特殊法是应当完全断除的基础。行相是应当以陈述属于四谛的具有四谛特殊性的法的方式来陈述，因为是属于四谛的法。
English
It should be understood through three ways, such as the reason for the dispute. The first is: to argue about the way the root words of the treatise are expressed. What is the expression? Others say, "Form, etc., the place of aggregation is separate." etc., because in Sanskrit, there are "form, etc., the place of aggregation is separate," etc., as a statement of dharma. They say so. If so, since the sixth case actually exists in Sanskrit, it is reasonable for the sixth case word to also appear in Tibetan. Otherwise, the power of the word will not be exerted, and the meaning will be reversed. Therefore, like this: "Thus, the determining factor is the same, small, medium, and large are also." Although this first verse appears at the end of Dharmavijaya, it should also be added to the end of the other three, such as warmth, because that is how the scholar explained it. Similarly, "The object is impermanent, etc., the basis of truth is that of." This second verse should also apply to all object aspects. If it is not so, then the remaining object aspects will not be shown as the dharma of realizing the truth, because there are no words to show it that way. If so, then the direct perception that does not focus on the truth cannot be an antidote to the opposing side, and it will become a fault of being a path that does not correspond to the direct realization of the truth. Therefore, the meaning of the words arises like this: "The object is impermanent, etc., the basis of truth is that of. Form, etc., the place of aggregation is separate." From here, it changes to "That of, the action of that samadhi." etc. Therefore, the basis of the dispute here is this very form of expression. The second is: Here, the determining factor is the same is the path that directly realizes the truth and corresponds to it, so it is necessary to focus on the four truths and to cut off the superimposition on the special dharma of that aspect. Moreover, when showing it with words, it should be stated by stating the dharma that has been distinguished by the four truths, because the special dharma is the basis that should be completely cut off. The aspects should be stated by stating the dharma with the special characteristics of the four truths, because it is the dharma belonging to the four truths.