Tibetan
མཐོང་སྤང་གི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བ་དང་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་ས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་འདི་ནི་གཉིས་སྣང་གི་རྟོག་བཅས་ཡིན་གྱི་སྒྲ་དོན་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ལ་གསལ་སྣང་ཅན་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ན། འདི་རང་གི་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་པའམ་འོན་ཏེ་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། ཆོས་ཉིད་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་རྟོག་མེད་ལོག་ཤེས་ཡིན་ཕྱིར་ཟླ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་པ་བཞིན། རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་རྐྱེན་གྱིས་བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་བསླད་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེད་པ་མ་སྲིད། ཅི་སྟེ། ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་ཡང་བསྒོམས་པ་ལས་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ལམ་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མས་གནོད་བཅས་ཀྱི་དོན་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ལ་མ་འཁྲུལ་ན་ཡང་། དེ་མངོན་སུམ་ཚད་མར་འགྱུར་བས་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཉེས་པ་སོ་ན་གནས་སོ། །དེས་ན། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་འདི་རྣམས་ནི། གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པ་དཔྱོད་པའི་ངོར་གྱུར་པ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་ལ་གསལ་སྣང་ཅུང་ཟད་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བར་སྣང་ཡང་རྟོག་བྲལ་མ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་སྤང་གི་ས་བོན་ཉམས་སྨད་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དྲུངས་ནས་འབྱེན་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བ་སྣང་བ་ནི། ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ། རྣམ་རྟོག་རགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་མདོར་བསྟན། རྒྱས་བཤད་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས་དང་པོ་ནི། གདམས་ངག་གི་འོག་ཏུ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཡན་ལག་ངེས་པའི་ལམ་གཞན་མ་བསྟན་པ་སྡུག་བསྔལ་འཆད་དོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ལས་དང་པོ་པ་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་ལ་གནས་པ་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟར་གདམས་ངག་ཐོབ་པས་དེའི་དོན་ཚུལ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས་འབྲས་བུ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཡན་ལག་འབྱུང་བས་སོ། །གཉིས་པ་རྩ་བ་ནི། ཁྱད་པར་འཕགས་ཞེས་དྲང་། འདི་ལ་ཁྱད་གཞི། ཁྱད་ཆོས། གང་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱི་གཟིགས་པའི་ལམ་གཞན་ལ་བསྟན་པ
Chinese
这是为了遣除见断之障碍，并且会成为不是胜解行地的过失。又有些人说，这是具有二取显现的分别，但却远离了执持声音和意义的分别，因为境是法性，具有明亮显现的缘故。如果是这样，那么，这对于自己的境法性是迷惑的，还是不迷惑的呢？如果是前者，那么，相对于那个法性，由于不是由量之力量所引导的，因此不应成为知识。因为对于那个来说，它是无分别的颠倒识，如同二月之识。无分别之识的迷惑之因，乃是由于内外之因缘，自缘根门被染污，不可能由量之力量所产生。如果不是由量之力量所产生，那么，从修习中生起现证真实的道将不会产生，因为从串习由量所损害之义中，不可能生起彼性之证悟。如果对于法性不迷惑，那么，那会变成现量，因此上述的过失仍然存在。因此，这些决择分，是依靠一与多分离等之理证，由量之力量所引导的，成为智慧的正确观察之境，是由修习的力量而具有少许空性之明亮显现。虽然显现明亮，但却不是无分别的，因为仅仅是使见断的种子衰损，而不是从根本上断除。显现明亮，是相对于闻思之知识而言，仅仅是远离了粗大的分别念，但由于不是如实地显现境，因此不会变成现量。第二，略说。广说二者中的第一个有三个方面，第一个是：在诀窍之下，为了确定决择支，没有指示其他的确定之道，而宣说痛苦。其理由是，最初者安住于资粮道，如上所说的以那种方式获得诀窍，从而如理地修习其意义，从中产生果，即决定决择支。第二个根本是：题为“特别殊胜”。这有三个方面：所依之补特伽罗，殊胜之特点，以及从何处殊胜。第一个是：所依之有情菩萨本身，在其他道上指示
English
This is to eliminate the obscurations to be abandoned by seeing and would become a fault of not being the ground of application. Some say that this is a conceptualization with dualistic appearance, but it is free from the conceptualization of grasping sound and meaning, because the object is the nature of reality, which has a clear appearance. If that is the case, is this deluded about its own object, the nature of reality, or is it not deluded? If it is the former, then in relation to that nature of reality, it should not be a cognition brought about by the power of valid cognition. Because for that, it is a non-conceptual, mistaken consciousness, like the consciousness of two moons. The cause of delusion in non-conceptual consciousness is that the self-conditioning sense faculties are corrupted by external and internal conditions, and it is not possible for it to be produced by the power of valid cognition. If it is not produced by the power of valid cognition, then the path of realizing the truth directly from meditation will not arise, because it is impossible to generate the realization of that very nature from familiarizing oneself with something that is harmed by valid cognition. If one is not deluded about the nature of reality, then it will become direct valid cognition, so the faults mentioned above remain. Therefore, these aspects of ascertainment are correct wisdom brought about by the power of valid cognition, relying on reasons such as being separate from one and many, and have a slight clear appearance of emptiness due to the power of meditation, which has become the object of correct investigation of wisdom. Although it appears clear, it is not non-conceptual, because it only weakens the seeds of what is to be abandoned by seeing, but it does not eradicate them from the root. The clear appearance is in relation to the knowledge of hearing and thinking, and it is only separate from coarse conceptual thoughts, but since the object is not directly realized as it is, it does not become direct perception. Secondly, the summary. The first of the two elaborations has three aspects, the first of which is: under the instructions, in order to determine the branch of ascertainment, without indicating another path of certainty, the suffering is explained. The reason for this is that the first practitioner, who is abiding on the path of accumulation, obtains the instructions in the manner described above, and by practicing its meaning properly, the result arises, which is the branch of definite ascertainment. The second root is: titled "Especially Superior." This has three aspects: the individual who is the basis, the characteristic of superiority, and from what it is superior. The first is: the dependent being, the Bodhisattva himself, indicates on other paths
Tibetan
ས་སྡུག་བསྔལ་སྐྱོབ་པའི་དྲོད་དང་སོགས་པས་རྩེ་མོ་བཟོད་པ་ཆོས་མཆོག་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ཅི་ཞེ་ན། དྲོད་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོའི་བདག་ཉིད་གོ་རིམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོར་ལྡན་པ་ལ་བ རྟེན་པ་ཅན་ནོ། །དབྱེ་བ་ནི། རེ་རེ་ཡང་སྔ་ཕྱི་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བས་སམ། གདམས་ངག་དབང་པོ་རྟུལ་འབྲིང་རྣོ་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་གསུམ་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཡོངས་སུ་བཅད་པར་བྱ་བའི་དམིགས་པ་དང་། ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་རྣམ་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་བྱེད་པ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་ཞིང་མཐུན་རྐྱེན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་བཞི་ཡིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཉན་ཐོས་དང་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་རང་རྒྱལ་ཚོགས་སྤྱོད་ཆེ་ཆུང་དང་བཅས་པའི་སྦྱོར་ལམ་དག་ལས་སོ། །ཉི་སྣང་དུ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་བཞི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་། རྒྱུ་ཡི་ཁྱད་པར་དང་། ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་རོ་ཞེས་སོ། །ཁྱད་ཆོས་བཞི་དང་། ཟློས་སྤོང་གི་ཐད་དུ་རྣམ་རྟོག་བཞི་དང་། ཆུང་ངུ་འབྲིང་གི་དབྱེ་བ་ཡང་བསྣམས་ནས་ཁྱད་ཆོས་དྲུག་ཏུ་བཤད་ཅིང་། འགྲེལ་ཆེན་དུ། ཆུང་འབྲིང་གི་དབྱེ་བ་དང་བཅས་པ་ཁྱད་ཆོས་ལྔར་འཆད་ལ། འདིར་ཆུང་འབྲིང་སོགས་ཁྱད་གཞིའི་དབྱེ་བར་བྱས་ནས་རྣམ་རྟོག་དང་བཅས་པའི་ཁྱད་ཆོས་ལྔར་འཆད་དོ། །གསུམ་པ་འགྲེལ་པ་ལ་དངོས་དང་། ཞར་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་དམིགས་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་བསྟན་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ། ཁྱད་པར་འཕགས་ཚུལ་དང་དེའི་རྒྱུ་མཚན་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དྲང་། འདི་ལ་རྩ་བ་ལྟར་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་བཞི་པོའོ། །འདི་ལ་རྒྱུ། ངོ་བོ། འབྲས་བུ། དབྱེ་བ་བཞིའི་དང་པོ་ནི། ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པས་བསྡུས་པའི་དད་པ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལས་འབྱུང་བས་དེའི་འོག་ཏུའོ། །ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གསུང་རབ་ལ་ཐོས་པ་དང་སོགས་པས་བསམ་པ་སོགས་རྒྱུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཐོབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ
Chinese
以救脱地狱痛苦的暖等顶、忍等殊胜法。 它们的自性是什么呢？ 暖等四者的体性，如次第，如同从下文将要阐述的所取与能取的分别之相，是依于首先具有者。 分类是：每一个也由先后次第产生，或者由根器钝、中、利三种差别而有小、中、大三种。 第二是：所应断除的对境，以及如何断除的方式，以及作为特殊果的因，以及舍弃不顺品而成办顺缘的执持，由四种差别。 第三是：如声闻和麟喻的独觉，包括有无大小聚落的加行道等。 《日光论》中说：应当宣说声闻等四种差别，即对境的差别，相的差别，因的差别，以及执持的差别。 在四种特征和遮遣重复方面，也带着四种分别，并带着小、中之分，宣说了六种特征。 在《大疏》中，带着小、中之分宣说了五种特征，而这里将小、中等作为差别的基础，宣说了带着分别的五种特征。 第三，在解释中，有正文，以及顺带显示菩萨加行道多种观修方式两部分，第一部分中，有超胜的方式和其原因两部分，第一部分是：直接说超胜。 对此，如根本般有三部分，第一部分是：与菩萨们的决择分相应的四者。 对此，有因、体性、果、分类四者，第一是：从与解脱分相应的信等五根的自性的善根圆满成熟而产生，所以在其下。 什么是解脱分相应的善根呢？ 是与证悟真如相应的经典，由听闻等使思等因成熟，获得资粮道极顶。 第二是：从世间禅定产生。
English
The peak of heat and forbearance, etc., which save from the suffering of hell, are supreme dharmas. What is their nature? The nature of the four, heat, etc., in order, is based on having the first conceptual appearance of the apprehended and the apprehender, as will be explained below. The divisions are: each one arises in sequence, or by the distinction of dull, medium, and sharp faculties, there are three small, medium, and large. The second is: the object to be completely severed, and the manner in which it is completely severed, and being the cause of a special result, and the holding that abandons unfavorable conditions and accomplishes favorable conditions, by four distinctions. The third is: from the paths of joining of the Hearers and Pratyekabuddhas like rhinoceroses, with or without large or small communities. In the "Sunlight," it says: The four distinctions from the Hearers, etc., should be stated, namely, the distinction of object, the distinction of aspect, the distinction of cause, and the distinction of holding. Four characteristics, and in terms of avoiding repetition, also carrying four discriminations, and carrying the distinction of small and medium, it is explained as six characteristics. In the "Great Commentary," five characteristics are explained with the distinction of small and medium, while here, small, medium, etc., are made the basis of distinction, and five characteristics with discriminations are explained. Third, in the explanation, there are two parts: the main text, and incidentally showing various ways of focusing on the bodhisattva's path of joining. In the first part, there are two parts: the way of being superior and its reason. The first part is: directly stating that it is superior. To this, there are three parts like the root. The first part is: the four that correspond to the decisive aspect of the Bodhisattvas. To this, there are four: cause, essence, fruit, and division. The first is: it arises from the complete maturation of the roots of virtue of the nature of the five faculties, such as faith, gathered by corresponding to the part of liberation, so it is below that. What is the root of virtue corresponding to the part of liberation? It is the scriptures corresponding to the realization of suchness, by hearing, etc., causing the causes such as thinking to mature, obtaining the perfection of the path of accumulation. The second is: arising from worldly meditation.