Tibetan
མྱང་འདས་སུ་མ་ཞུགས་ཀྱི་བར་རོ། ། གཉིས་པ་མཚོན་བྱའི་དོན་ལ་བཞི། འཇོག་ཚུལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱད་པ། དབྱེ་གཞི་གང་ལ་ཉི་ཤུར་ཇི་ལྟར་ཕྱེ་བ། དངོས་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ས་མཚམས་ལ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་དག་མདོའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འདི་དག་གིས་མཚན་ཉིད་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སློབ་དཔོན་དང་འཕགས་པ་གཉིས་ཀས་འདི་དག་ཕལ་ཆེ་བའི་མཚན་ཉིད་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོའི་སྒྲས་ཟིན་ལ་སྤངས་པས་ཁྱད་པར་མིག་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སྔོན་གྱི་ཁྱུང་ལ་སོགས་པ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་སྤངས་པ་ཉན་ཐོས་དང་ཆ་འདྲ་བས་འཇོག་གོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པས་ཕྱིར་འོང་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་ལ་འབྲས་བུ་ཐོད་རྒལ་བའི་རྣམ་གཞག་མཛད་པའི་ཕྱིར་དང་། མཐོང་ལམ་གྱི་སྔར་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་སྤོང་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན། འདི་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་དང་གཉེན་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པར་བཞག་སྟེེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་ལྟར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་ས་བཅུ་དག་དུ་སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་ལམ་བསྒོམ་པར་བྱེད་ཀྱི། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་ན་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱིས་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་ཅེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་། འདིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི། ཉོན་སྒྲིབ་གཉིས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་མ་ཡིན་གྱི། དགོས་དབང་གིས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དགོས་པ་གང་ཞེ་ན། མདོ་ལས་གསུངས་པའི་བྱང་སེམས་རྣམས་ལ་རྗེ་བཙུན་གྱིས་ཞུགས་གནས་ཀྱི་མིང་གི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་སུ་བསྡུས་པ་ནི། ཐ་སྙད་ཟོར་ཡང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། རྩ་བའི་ཐ་སྙད་དང་མཐུན་པས་འགྲེལ་པས་དེའི་དོན་བཤད་པ་ཡིན་པས་སོ། །བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་སྒྲིབ་གཙོ་བོར་མི་སྤོང་ཡང་དེ་དག་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་སྤོང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་སྤོང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་ཉན་ཐོས་དང་མཐུན་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར། བྱང་སེམས་ཤེས་སྒྲིབ་གཙོ་བོར་སྤངས་པའི་ཞར་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བ་ན་ཡང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ས་དགུ་པོ་དག་ལ་རེ་རེ་ཞིང་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཆེ་འབྲིང་
Chinese
直至未入涅槃之间。第二，所诠义有四：观察安立之相；于何所依分为二十；实有与假立之差别；观察界限。第一，其他追随经部之语，以此等安立自性是不应理的，因为论师和圣者二者，大多以舍弃此等自性之方式而安立，并且经部之语所摄持，以舍弃而有差别是显而易见的。又，以前的琼等舍弃能取所取的分别，与声闻相似而安立等说法也是不应理的，因为圣者对一来和不来安立了果位超胜之理，并且在见道之前，不应理舍弃能取所取的分别。因此，此等之自性是以舍弃烦恼障和对治之差别而安立的，因为论师是如此做的。如果《摄大乘论》中说：菩萨们在十地中于修道时，是修习对治所知障之道，而不是对治烦恼障之道，难道不是这样说的吗？如何以舍弃烦恼障之方式而安立呢？虽然是真实的，但是，在此如此安立，不是以烦恼障二者是菩萨所断之主要的方式而安立的，而是以必要之势而安立的。此处的必要是什么呢？对于经中所说的菩萨们，至尊以安住之名而以名言摄集为论典，是为了使名言简略，并且与根本名言相符，因此解释说明了其义。菩萨们虽然不主要断除烦恼障，但是彼等烦恼障之断除对治之次第，并非与声闻之烦恼障之断除对治之次第不相同，是这样的，菩萨主要断除所知障的同时，附带断除烦恼障的缘故，并且在断除所知障时，乃至欲等九地中，一一舍弃大小能取所取的分别
English
Until not entering Nirvana. Second, the meaning to be expressed has four: examining the definition of the method of establishment; on what basis are they divided into twenty; the difference between real and imputed; examining the boundaries. First, it is not reasonable for others to follow the words of the sutras and establish these characteristics, because both the teacher and the noble ones have established them mostly by abandoning these characteristics, and it is clear that the difference lies in abandoning what is held by the words of the sutras. Also, it is not reasonable to say that the former Khyungs and others abandon the conceptualization of grasping and being grasped, and are established as similar to the Shravakas, because the noble ones have established the principle of surpassing the fruit for those who come once and those who do not come again, and it is not reasonable to abandon the conceptualization of grasping and being grasped before the path of seeing. Therefore, the nature of these is established by abandoning the obscuration of afflictions and the difference of antidotes, because the teacher did so. If it is said in the Compendium of Mahayana, "Bodhisattvas cultivate the path as the antidote to the obscuration of knowledge on the ten grounds, but not as the antidote to the obscuration of afflictions," isn't that what is said? How can they be established by abandoning the obscuration of afflictions? Although it is true, however, the reason for establishing it in this way here is not because the two obscurations of afflictions are the main objects to be abandoned by Bodhisattvas, but because it is established by the force of necessity. What is the necessity here? For the Bodhisattvas mentioned in the sutras, the venerable one compiled them into treatises with names of abiding, in order to simplify the terms, and because they are in accordance with the root terms, the commentaries explain their meaning. Although Bodhisattvas do not mainly abandon the obscuration of afflictions, it is not that the order of abandoning and counteracting the obscuration of afflictions for them is not the same as the order of abandoning and counteracting the obscuration of afflictions for the Shravakas, it is like this, because Bodhisattvas abandon the obscuration of afflictions while mainly abandoning the obscuration of knowledge, and even when abandoning the obscuration of knowledge, they abandon the conceptualizations of grasping and being grasped, large and small, one by one on the nine grounds such as desire.
Tibetan
དགུར་ཕྱེ་ནས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དང་། གང་གི་ཚེ་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་སྤངས་པ་ན། དེའི་རྒྱུ་ཅན། ཉོན་མོངས་པ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་སྤོང་ལ། སྲིད་རྩེའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སྤངས་པ་ན་དེའི་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུའི་བར་དུ་སྤོང་བར་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཅིག་ཅར་སྤོང་བ་དང་། གཅིག་ཅར་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། ངེས་པར་འགྱུར་བར་བཤད་པ་དང་། ཉི་སྣང་དུ། སྲིད་རྩེའི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་པ་སྤངས་པ་དགྲ་བཅོམ་འབྲས་ཞུགས་སུ་བཞག་ནས། ས་བཅུ་ལ་ནི། བྱང་སེམས་དེའང་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་པ་ཁུངས་སུ་དྲངས་ནས། དེ་ཉིད་ས་བཅུ་པར་བཤད་པ་ཡང་ལེགས་པར་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན། བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱང་ཉན་ཐོས་དང་འདྲ་བའི་རྒྱུན་ཞུགས་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡོད་ལ། འདིར་དེ་དག་ལ་ཞུགས་གནས་ཀྱི་མིང་གིས་བསྟན་ཅིང་དེའི་དོན་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི། སྐབས་འདིར་མིང་གི་ཐ་སྙད་མེད་པའི་བྱང་སེམས་མང་པོ་ཞིག་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་དེ་རྣམས་བདེ་བླག་དུ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཐ་སྙད་ཡང་བའི་དགོས་པར་གཟིགས་ནས་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་དབྱེ་གཞི། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་བདུན་པོ། རང་སངས་རྒྱས་དང་བརྒྱད་པོའམ། ཡང་ན་བྱང་སེམས་སློབ་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཙམ་མོ། །ཉི་ཤུར་ཕྱེ་ཚུལ་ནི། ཤནྟི་པ་དང་། བུདྡྷ་ཤྲཱིིས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྒྲས་ཟིན་བཞིན་འཆད་ལ། འབྲེ་ལ་སོགས་པ་བོད་ཁ་ཅིག་ཀྱང་དེ་དག་དང་མཐུན་པར་འཆད་མོད། སློབ་དཔོན་དང་འཕགས་པ་གཉིས་ཀ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །ལེའུ་བརྒྱད་མ་ལས་གཞུང་གིས་ཟིན་པ་ཉི་ཤུ་དང་། བརྒྱད་པ་དང་། འབྲས་གནས་དང་པོ་གསུམ་དང་། དགྲ་བཅོམ་འབྲས་ཞུགས་རྣམས་ཀྱི་མདོ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་འབྱུང་ལ། དེ་ལ་འཕགས་པས་གཞུང་གི་འོག་མིན་འགྲོ་ནས། སྲིད་རྩེའི་མཐར་ཐུག་འགྲོའི་བར་ལྔ་པོ་གོང་དུ་འཕོ་ཞེས་པ་གཅིག་དུ་བགྲང་ཞིང་བརྒྱད་པ་དང་། འབྲས་གནས་བར་པ་གཉིས། དགྲ་བཅོམ་ཞུགས་པ་དང་བཅས་པ་བཞི་བསྣན་ནས་ཉི་ཤུར་འཆད་དོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་བརྒྱད་པ་རྗེས་འབྲང་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་གཞི་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་འབྲས་གནས་ཙམ་པོ། འོག་མིན་འགྲོ་ནས་ལུས་མངོན་བྱེད་བར་གྱིས་དབྱེ་གཞི་དང་། འོག་མིན་འགྲོ་འཕགས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་གཞི་ཡིན་པས་དེ་དག་དུ་འདུ་བར་དགོངས་ན
Chinese
为了通过分为九个阶段来断除，当想要行于欲界时，断除了行于欲界的知识障、能取所取之大分别念之大者，以其为因，断除大烦恼之大者。当断除有顶的能取所取之小分别念之小者，就能断除其小烦恼直到中间阶段。这样做了之后，《集论》中说，菩萨能同时断除烦恼障和所知障，同时成为阿罗汉，并且必定会转变。《日藏经》中，将断除有顶第八烦恼者置于阿罗汉果位，并说在十地中，菩萨也仅仅被称为佛。引用这些作为依据，说其为十地也是善说。因此，菩萨们也有像声闻一样的入流等名称适用的理由。这里用入、住之名来表示他们，并详细解释其含义，是因为考虑到为了容易理解经典中提到的大量没有名称的菩萨，所以需要使用简明的术语。第二，关于分类的依据：七种大丈夫，或者独觉和第八种，或者仅仅是不退转的学道菩萨。分为二十种的方法是：寂天和佛智按照论典的字面意思来解释。一些藏族人，如འབྲེ་，也以与他们相似的方式解释。但是，因为与论师和圣者 दोनों 不一致，所以不可靠。在第八品中，经文涵盖了二十种，第八种，前三种果位，以及阿罗汉果位等经文有二十五种。对此，圣者认为，从经文的色究竟天到有顶之间的五种，向上转移被算作一种，加上第八种，中间两种果位，以及阿罗汉入流果位，总共四种，加起来解释为二十种。论师认为，第八种是两种随行者的分类依据，不还果位仅仅是果位，色究竟天到现身之间的分类依据，以及色究竟天三种圣者的分类依据，因此认为这些都包含在其中。
English
In order to abandon by dividing into nine stages, when one desires to act in the desire realm, having abandoned the great of the great conceptual thoughts of grasping and being grasped, which are the obscurations of knowledge that act in the desire realm, because of that cause, one abandons the great of the great afflictions. When one abandons the small of the small conceptual thoughts of grasping and being grasped of the peak of existence, one will abandon its small afflictions up to the intermediate stage. Having done so, in the *Compendium of Topics*, it is said that Bodhisattvas simultaneously abandon afflictive and cognitive obscurations, simultaneously become Arhats, and will definitely transform. In the *Sun Essence Sutra*, placing those who have abandoned the eighth affliction of the peak of existence in the fruit of Arhatship, it is said that in the ten bhumis, Bodhisattvas are only referred to as Buddhas. Citing these as sources, saying that it is the tenth bhumi is also well said. Therefore, Bodhisattvas also have reasons for applying terms such as stream-enterer, similar to Shravakas. Here, they are indicated by the names of entering and abiding, and their meanings are explained in detail, because it is considered necessary to use simple terms in order to easily understand the many Bodhisattvas without names mentioned in the sutras. Secondly, regarding the basis of division: the seven great beings, or the solitary Buddhas and the eighth, or just the non-returning Bodhisattvas in training. The method of dividing into twenty is: Shantipa and Buddhashri explain according to the literal meaning of the scriptures. Some Tibetans, such as 'Bre, also explain in a similar way to them. However, because it is inconsistent with both the teacher and the noble one, it is unreliable. In the eighth chapter, the text covers twenty, the eighth, the first three fruitions, and the sutras of the Arhat fruition, etc., there are twenty-five. To this, the noble one considers that the five from the Akanishta heaven of the text to the ultimate going to the peak of existence are counted as one, adding the eighth, the two intermediate fruitions, and the four including the Arhat stream-enterer fruition, and explains them as twenty. The teacher considers that the eighth is the basis of division for the two followers, the non-returner fruition is just the fruition, the basis of division from Akanishta heaven to manifestation, and the basis of division for the three noble ones of Akanishta heaven, therefore he thinks that these are all included in it.