Tibetan
མཐའ་དང་། ཆད་པའི་མཐའ་སྤངས་ནས་ཟག་པ་ཟད་པ་ལ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པར་དབུ་མའི་ལམ་ལེགས་པར་འདོམས་པར་བྱེད་དོ། །ཚུལ་འདིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་ཏེ་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་འདི་དག་ནི་རྣམ་མཁྱེན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དྲུག་པོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དང་པོ་ལྔ་བྱིས་པ་དང་། སློབ་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་རྣམས་ནི་ཟག་བཅས་ཡིན་ལ། མི་སློབ་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་རྣམས་ཟག་མེད་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དྲུག་པ་ནི། མི་སློབ་པ་ཁོ་ནའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཟག་མེད་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དང་པོ་གསུམ་ནི། མངོན་ཤེས་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་རིག་པ་མ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་གསུམ་ནི། མངོན་ཤེས་ཡང་ཡིན་ལ་རིག་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དུས་གསུམ་ལ་རྨོངས་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་སྒྲ་དོན་ནི། དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དུས་ལ་བབས་པ་ན་དེ་ཉེ་བར་སྟོན་པའམ་གཞན་གྱི་དོན་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའམ། དེ་ལ་དྲི་བ་དྲིས་པ་ལན་གདབ་པ་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ལྔ་པ་དགོས་པ་ནི། དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་ཤིང་ཀུན་རྫོབ་དུ་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་དེ་དག་གི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་ཅིང་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཚོགས་རྫོགས་པའོ། །དགུ་པ་སྤང་བྱ་ཀུན་བརྟགས་སྤོང་བྱེད་མཐོང་ལམ་ལ་གདམས་པ་ནི། འདོམས། གང་ལ་ན། མཐོང་བའི་ལམ་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བར་དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་ཤིང་ཀུན་རྫོབ་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །འདི་ལ་གང་ཟག་གང་གིས། ལམ་གང་ཞིག །སྤང་བྱ་གང་གི་གཉེན་པོར་བསྒོམ་པ་དང་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པ་དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་མཁན་རང་གིས་སྤྲུལ་པའི་རྟ་གླང་སོགས་ལ་བདེན་པར་མ་ཞེན་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ལུས་ཅན་ནམ་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །མངོན་པར་མ་ཞེན་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་པའིའོ། །གཉིས་པ་ནི། མཐོང་བའི་ལམ་སྟེ། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་ལས་བསྡུས་པ་བདེན་པ་རེ་རེ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང་། ཆོས་ཤེས་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་བཞི་བཞི་སྟེ། སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། མཐོང་ལམ་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུའོ། །མདོ་ནི། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆེན་རྣམས་ལ་ཤེར་ཕྱིན་ལས་བརྩམས་ཏེ་སྤོབས་པ་བསྐྱེད་ཅིག་ཅེས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་གྱི་ཁ་ནས་སྟོན་པར་མཛད་ཅེ་ན། གཞན་དག་ཀྱང་དོན་དེ་ཐོབ་པར་མཛད་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ན་བདག་ཉིད་ལ་གཟུང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཁ་ནས་སྟོན་པར་མཛད་ཅེ་ན། བྱིན་གྱིས་རླབས་པ་ལ་མངའ་བརྙེས་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱི་ཁ་ནས་སྟོན་པར་མཛད་ཅེ་ན། དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་མཆོག་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་བའི་སྐལ་མཉམ་ལྷག་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟོན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཉི་སྣང་ལས་སོ། །དེ་ལ་དྲི་བ་དང་པོའི་ལན་གྱི་དོན་ནི། རབ་འབྱོར་གྱིས་བྱང་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་འཆད་པར་ནུས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་རེ་ཤིག་དེའི་རྒྱུད་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་གྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་མི་ནུས་པས་སོ། །དེས་ན་གཞན་རྒྱུད་ལ་སྤངས་རྟོགས་དེ་སྐྱེས་པ་ན་དེ་དག་སྤང་དུ་གྱུར་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཐོང་ལམ་སྟོན་པ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པའི་དོན་ནི། ཉན་ཐོས་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་དག་ཀྱང་ཟབ་མོ་རྟོགས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ནུས་པའི་ཕྱིར། བྱིན་རླབས་ལ་མངའ་བརྙེས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པའི་དོན་ནི། མཐོང་ལམ་ནི་མཉམ་གཞག་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དང་རང་གི་ངོ་བོར་མ་ཟད་རྒྱུད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་མ་འདྲེས་པ་ཡིན་ལ། དགྲ་བཅོམ་གཞན་དག་ཉོན་མོངས་སྤངས་ཀྱང་བག་ལ་ཉལ་ཤིན་ཏུ་མ་སྤངས་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་གནས་ངན་ལེན་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་སྲིད་ལ། རབ་འབྱོར་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་ཤིན་ཏུ་སྤངས་པས་སྒོ་གསུམ་གྱི་གནས་ངན་ལེན་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཆོས་སྟོན་པར་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །བཅུ་པ་སྤང་བྱ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་གཉེན་པོ་སྒོམ་ལམ་ལ་གདམས་པ་ནི། འདོམས། གང་ལ་ན། སྒོམ་པའི་ལམ་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས་དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་ཤིང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་སྟོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །འདི་ལ་བསྒོམ་བྱ་ལམ་གྱི་རང་བཞིན། དེ
Chinese
远离有边和断灭边，对于烦恼灭尽没有傲慢，善巧地教导中道。以这种方式利益众生，圆满资粮，这些是圆满一切智的因。这六者都是世俗智慧的自性，所以仅仅是世间法。前五者存在于凡夫和有学者的相续中，所以是有漏的。存在于无学者的相续中，所以仅仅是无漏的。第六者，仅仅存在于无学者的相续中，所以仅仅是无漏的。前三者仅仅是现量，不是智慧。后三者，既是现量也是智慧，因为是对治三时愚昧的对治品。第四个是词义，与这些相应的瑜伽士在时机成熟时，或者为了显示它，或者为了普遍利益他人，或者为了提问、回答问题而现前了知，所以称为现前了知。第五个是必要，不缘真谛，而在世俗中如实了知自性后，通过修习，以这些方式利益众生，圆满一切智的资粮。第九个是对于所断遍计所执的对治道见道的教导：教导。教导于何处？教导于见道。以何种方式？以不离二谛的方式，不缘真谛，而在世俗中如理作意的方式来教导。对于此，以何种补特伽罗，以何种道，作为对治品修习何种所断，这三者。第一个是，瑜伽士譬如魔术师不执著自己所变的马、牛等为真实一样，对于一切法没有现前执著的有身者或自性者。什么是不现前执著呢？即是了知一切法无自性。第二个是，见道，也就是从苦等谛所摄，每个谛中具有法智忍、类智忍、法智、类智四者，是十六刹那的自性。第三个是，见道所断之法，即是遍计所执的对
English
Abandoning the extremes of existence and annihilation, without pride in the exhaustion of defilements, one skillfully teaches the Middle Way. By benefiting sentient beings in this manner and perfecting the accumulations, these become the causes for perfecting omniscience. These six are all of the nature of conventional wisdom, therefore they are merely worldly. The first five, existing in the continuums of children and learners, are tainted. Those existing in the continuums of non-learners are solely untainted. The sixth exists solely in the continuums of non-learners, therefore it is solely untainted. The first three are solely direct perception, not wisdom. The latter three are both direct perception and wisdom, because they are the antidotes to the obscuration of the three times. The fourth, the meaning of words, is that yogis who possess these, when the time is right, either reveal it closely, or universally benefit others, or because they directly know how to ask questions, answer questions, it is called direct knowledge. The fifth, the necessity, is that without focusing on ultimate truth, but knowing the characteristics as they are in conventional truth, and practicing accordingly, one benefits sentient beings through these means and perfects the accumulation of omniscience. The ninth is the instruction on the path of seeing, which is the antidote to what is to be abandoned, the imputed: Instruction. Where is the instruction? On the path of seeing. In what manner? In a manner that does not deviate from the two truths, without focusing on ultimate truth, but contemplating in conventional truth. Regarding this, by which individual, by which path, and as an antidote, what is to be cultivated of what is to be abandoned, these three. The first is, the yogi, like a magician who does not cling to the horses, cattle, etc., that he conjures as real, is a being or nature that does not have manifest clinging to all phenomena. What is not manifestly clinging? It is realizing that all phenomena are without inherent existence. The second is, the path of seeing, which is gathered from the truths such as suffering, each truth having four: forbearance of knowledge of dharma, forbearance of subsequent knowledge, knowledge of dharma, and knowledge of subsequent knowledge, being the nature of sixteen moments. The third is, the object to be abandoned by the path of seeing, which is the imputed
Chinese
真实不虚。经部说：让善现等大菩萨们从般若波罗蜜多开始生起自信。为什么薄伽梵要从他人之口宣说呢？因为是为了让其他人也获得那个意义，是自己行为的体现，为了舍弃不应执著于自我的过失。为什么从声闻之口宣说呢？为了知晓其已获得加持。为什么从具寿善现之口宣说呢？因为他是无烦恼者的殊胜，因为他是远离烦恼的同等者中的佼佼者，因此是为了宣说与见道相符之法，这是出自《日光疏》。其中第一个问题的答案是：善现能够宣说大菩萨的见道，是因为如来加持的力量，使他的相续中生起了如实了知菩萨见道之义的证悟。如果不是这样，就无法正确地宣说。因此，当其他相续中生起断证时，那些就会成为断除的对象。因此，将会知晓如来是宣说见道的量士夫。第二个问题的意思是：因为声闻钝根者也能被加持而证悟甚深之义，所以是已获得加持者。第三个问题的意思是：见道是唯有等持，不仅是自性上，而且从相续的角度来说也是不杂染烦恼的。其他阿罗汉虽然断除了烦恼，但由于习气未完全断除，可能会出现三门的不善行。而善现则因为烦恼的习气已完全断除，所以不可能出现三门的不善行。他心想，能够宣说与见道相符、不与相违品相杂染的法。第十，教导对治俱生所断的修道：教导。在何处教导呢？在修道上。方式如何呢？不离二谛，在胜义谛上不作意，而在世俗谛上进行观修。这是以宣说的方式。此处所观修的道的自性。
English
It is indeed true. The Sutra says: "Let Subhuti and other great Bodhisattvas generate confidence starting from the Prajñāpāramitā." Why does the Bhagavan speak from the mouth of others? It is because it is to make others also attain that meaning, it is a manifestation of one's own conduct, and to abandon the fault of not being worthy of clinging to oneself. Why does he speak from the mouth of the Shravakas? It is to know that they have attained blessings. Why does he speak from the mouth of the Venerable Subhuti? Because he is the supreme of those without afflictions, because he is the best among those who are equal in being free from afflictions, therefore it is to proclaim the Dharma that is in accordance with the Path of Seeing, this is from the commentary "Sunlight". The meaning of the answer to the first question is: Subhuti is able to proclaim the Path of Seeing of the Great Bodhisattvas because of the power of the blessings of the Tathagata, which caused the realization of knowing the meaning of the Path of Seeing of the Bodhisattvas as it is to arise in his continuum. If it were not so, he would not be able to proclaim it correctly. Therefore, when the abandonment and realization arise in the continuum of others, those will become the objects to be abandoned. Therefore, it will be known that the Tathagata is a reliable person who proclaims the Path of Seeing. The meaning of the second question is: Because even the dull-witted Shravakas can be blessed to realize the profound meaning, therefore they are those who have attained blessings. The meaning of the third question is: The Path of Seeing is only Samadhi, not only in its own nature, but also from the perspective of the continuum, it is not mixed with afflictions. Other Arhats, although they have abandoned afflictions, may still engage in the misconduct of the three doors because the latent tendencies have not been completely abandoned. But Subhuti, because the latent tendencies of afflictions have been completely abandoned, it is impossible for the misconduct of the three doors to occur. He thought that he could proclaim the Dharma that is in accordance with the Path of Seeing and is not mixed with opposing factors. Tenth, instructing on the Path of Meditation as the antidote to the co-emergent objects to be abandoned: Instructing. Where to instruct? On the Path of Meditation. How is the method? Not deviating from the two truths, not focusing on the ultimate truth, but meditating on the conventional truth. This is the way of proclaiming. Here, the nature of the Path to be meditated upon.