Tibetan
བྱང་ཆེན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་གཟུགས་ལ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དེ། གཟུགས་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་། ཞེས་སོགསརྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་པ་ལ་གཟུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་སྦྱོར་བ་དང་། སོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་སངས་རྒྱས་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དེ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། ཞེས་མཚན་ཉིད་དང་། མཚོན་བྱར་མི་སྦྱོར་བས་དང་། བྱང་ཆུབ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དེ། བྱང་ཆུབ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་ཞེས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་སྦྱོར་བ་བཀག་པས་སྟོན་ཏོ། །དེ་དག་གིས་རྣམ་མཁྱེན་མི་དམིགས་པར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ལ་གདམས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་མཁྱེན་ནི་སངས་རྒྱས་སུ་བྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བས་སངས་རྒྱས་སུ་འཇོག་པས་སོ། །དེས་ན་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་བསྟན་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་གདམས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་མཁྱེན་དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་ཤེ་ན། སངས་རྒྱས་དང་དོན་གཅིག་ཅིང་། སངས་རྒྱས་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་དག་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །མདོ་ལས་སངས་རྒྱས་ཉིད་རྣམ་མཁྱེན། རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་སངས་རྒྱས་སོ། །བྱང་ཆུབ་ཉིད་རྣམ་མཁྱེན་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་བྱང་ཆུབ་བོ་ཞེས་སོ། །དགོས་ཆེད་ནི། སངས་རྒྱས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་ཞེན་པ་སྤང་པའི་དོན་དུའོ། །གཉིས་པ་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ལ་འདོམས་པ་ནི། འདོམས། གང་ལ་ན། ཆོས་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པས་ཆོས་ལ་འདོམས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདིར་ཆོས་ནི། གང་གིས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པ་ལམ་བདེན་གྱི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་ཡིན་ལ། གང་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་བསྟན་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་བསྡུས་པའི་གཞི་གཉེན་པོ་དང་རྣམ་པ་མཐའ་དག་བསྡུས་པ་དག་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཡིན་པས་སོ། །དགོས་པ་ནི། ཡུལ་གཉེན་རྣམ་པ་གསུམ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་ན། ཡུལ་ཅན་ཆོས་དཀོན་མཆོག་གི་རང་བཞིན་མཁྱེན་གསུམ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ནས་ཆོས་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ
Chinese
当修持大乘般若时，不对色法与一切相智作结合，因为色法本身不会被如实地见到。等等，因为不缘取胜义谛的一切相智，从色法乃至未与佛法相杂之间，不对境与有境作结合。等等所包括的，不对佛陀与一切相智作结合，因为佛陀本身不会被如实地见到。不以体相和所诠释的事物作结合。不对菩提与一切相智作结合，因为菩提本身不会被如实地见到，这表明遮止了与法界和智慧的结合。这些不是为了显示一切相智不可缘取吗？如果这样，如何成为对佛陀的教导呢？一切相智是使成为佛陀的法的体相，因为它转法轮而安立为佛陀。因此，就此而宣说，就是对佛陀的教导。为什么一切相智在胜义谛中不可缘取呢？因为佛陀和具有佛陀与如来藏体性的菩提，其体性是相同的。经中说：佛陀即是一切相智，一切相智即是佛陀。菩提即是一切相智，一切相智即是菩提。必要是为了舍弃执着佛陀为遍知一切所知。第二是对法宝的教导。教导。对谁教导呢？对法教导。以什么方式教导呢？以不超出二谛的方式，一切法在胜义谛中无自性之方式教导。为什么显示一切法无自性就是对法的教导呢？这里所说的法，是指能使远离贪欲的道谛的自性，也就是一切相智三者。由于显示无自性，就能显示法宝，而法宝也都是包含在一切相智三者的境中，包括了所包含的对治和一切相。必要是：当显示境、对治、一切相三种无自性时，有境法宝的自性，了知三智无自性后，就能对法远离贪欲。
English
When practicing the Great Vehicle Prajnaparamita, one does not combine form with all-knowing wisdom, because form itself is not seen as it truly is. And so on, because one does not apprehend all-knowing wisdom in the ultimate sense, one does not combine the object and the subject from form up to the point where it is not mixed with the Buddha's teachings. What is included in "and so on" is that one does not combine the Buddha with all-knowing wisdom, because the Buddha himself is not seen as he truly is. One does not combine characteristics and what is signified. One does not combine enlightenment with all-knowing wisdom, because enlightenment itself is not seen as it truly is, which shows that the combination with the sphere of reality and wisdom is prohibited. Are these not to show that all-knowing wisdom is not apprehended? If so, how is it an instruction to the Buddha? All-knowing wisdom is the characteristic of the Dharma that makes one a Buddha, because it turns the wheel of Dharma and is established as the Buddha. Therefore, to teach with that in mind is to instruct the Buddha. Why is all-knowing wisdom not apprehended in the ultimate sense? Because the Buddha and the enlightenment that has the characteristic of the Buddha and suchness have the same characteristic. The sutra says: The Buddha is all-knowing wisdom, and all-knowing wisdom is the Buddha. Enlightenment is all-knowing wisdom, and all-knowing wisdom is enlightenment. The purpose is to abandon the attachment to the Buddha as knowing all knowable things. The second is the instruction to the Dharma Jewel. Instruction. To whom? To the Dharma. How? In a way that does not go beyond the two truths, in the way that all dharmas are without self-nature in the ultimate sense. Why is showing that all dharmas are without self-nature an instruction to the Dharma? Here, Dharma refers to the nature of the path truth that causes one to be free from desire, which is all-knowing wisdom, the three. Because showing no self-nature reveals the Dharma Jewel, and the Dharma Jewel is also included in the objects of the three all-knowing wisdoms, including the antidotes and all aspects. The necessity is: when the three objects, antidotes, and aspects are shown to be without self-nature, the nature of the subject, the Dharma Jewel, realizes that the three wisdoms are without self-nature, and then one can be free from desire for the Dharma.
Tibetan
འི་མཆོག་གོ་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དུའོ ། །མདོ་ནི། བྱང་ཆེན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་གཟུགས་དངོས་པོ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར། དངོས་པོ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཞི་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། བྱང་ཆེན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་གྱི་དོན་དུ་ཤེར་ཕྱིན་ལ་མི་སྤྱོད་ཅེས་སོགས་ཀྱིས། གཉེན་པོ་དང་། ཤ་བུ་བྱང་ཆེན་དེ་ལྟར་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་བདུད་སྡིག་ཏོ་ཅན་གྱིས་གླགས་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོགས་ཕན་ཡོན་བཅུ་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་རྣམ་པའི་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ལ་འདོམས་པ་ནི། འདོམས། གང་ལ་ཞེ་ན། དགེ་འདུན་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན། བདེན་པ་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས། བྱང་སེམས་འཕགས་པ་སློབ་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ནས་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་ལུང་འབོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དེ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་དང་། སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སོ་སྐྱེའི་ས་ལས་རིང་དུ་སོང་བས་ན་འཕགས་པ། བསླབ་པ་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་དང་བཅས་པས་ན་སློབ་པ། རྫོགས་བྱང་ཏུ་ངེས་པས་ན་ཕྱིིར་མི་ལྡོག་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དགེ་འདུན་དེ་ཡང་རྣམ་པ་དུ་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། དབྱེ་བའི་གཞི་འབྲས་བུ་ལ་གནས་པ་གསུམ་དང་། ཞུགས་པ་བཞིའི་བྱེ་བྲག་གིས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་བདུན་པོ་རང་སངས་རྒྱས་དང་ལྷག་ཅིག་བརྒྱད་པའོ། །ཟུ ང་བཞིའི་བྱེ་བྲག་གིས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སྐབས་འདིར་དགྲ་བཅོམ་པ་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཁོངས་སུ་མ་གཏོགས་པས་སོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་གི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དབྱེ་བའི་གྲངས་ནི་གྲངས་ཉི་ཤུར་ཆད་པ་ཉིད་དོ། །འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དབང་པོ་རྟུལ་པོ་དང་། སོགས་པས་བསྡུས་པ་དབང་པོ་རྣོན་པོ་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་གནས་པ་གོང་འཕོ་སོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །ཕྱེ་བའི་ངོ་བོ་ནི། རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་འབྲས་ལྔ། ཕྱིར་འོང་ཞུགས་འབྲས་གསུམ། ཕྱིར་མི་འོངས་ཞུགས་འབྲས་བཅུ། དགྲ་བཅོམ་ཞུགས་པ་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་སོ། །བཞི་པ་བྱ་བ་ངན་ཞེན་གྱི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་མ་ཞེན་པ་ལ་གདམས་པ་ནི། འདོམས། གང་ལ་ན། ངན་ཞེན་པ་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བས་གང་ལ་ཞེན་པར་བྱ་བ། ལུས་ལ་སོགས་པ་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་དོན་དམ་པར་
Chinese
是为了断除执着于认为是殊胜的缘故。经部说：在修持大乘般若波罗蜜多时，不应说色法是实有，也不应说色法是虚无等等，以此说明基的自性本空。在修持大乘般若波罗蜜多时，不应为了布施波罗蜜多的目的而修持般若波罗蜜多等等，这是对治。而且，如果善男子、善女人那样修持般若波罗蜜多，恶魔就无法找到机会。等等，通过十一种利益之门，说明了有为法的自性本空。第三是教诫僧宝。教诫，教诫谁呢？教诫僧众。方式如何呢？不离二谛，对于不退转的圣者菩萨，应当证悟胜义谛中无生而入道，这是以引经据典的方式。其中，以智慧趣入菩提，以慈悲观照众生，因此，菩萨远离了凡夫地，所以是圣者；具有三学的行持，所以是学者；必定证得圆满菩提，所以是不退转者。那么，这样的僧众有多少种呢？以果位上的三种和入道的四种差别，分为七种大丈夫，加上独觉佛，共有八种。难道不是以四双的差别分为八种大丈夫吗？没有过失，因为这里阿罗汉不包括在僧宝之中。原因也是因为阿罗汉已经包括在佛宝之中了。分类的数量实际上是减少到二十种。分类的原因是：根器迟钝者，以及总摄的根器敏锐者，入于果位，安住于果位，以及向上提升等等的差别。所分的体性是：预流果五种，一来果三种，不来果十种，阿罗汉入道者和独觉佛等。第四是教诫对恶行执着的懈怠的对治——不执着。教诫，教诫谁呢？教诫对恶行执着的人。方式如何呢？不离二谛，对于应当执着什么，身体等三门的事业在胜义谛中
English
It is to abandon the attachment to thinking it is supreme. The Sutra says: When practicing the Great Vehicle Prajñāpāramitā, one should not say that form is real, nor should one say that form is non-existent, etc., thereby explaining that the basis is inherently empty. When practicing the Great Vehicle Prajñāpāramitā, one should not practice Prajñāpāramitā for the purpose of giving pāramitā, etc., this is the antidote. Moreover, if a good man or woman practices Prajñāpāramitā in that way, the evil demon will not be able to find an opportunity. Etc., through the eleven doors of benefit, it is explained that the nature of conditioned dharmas is inherently empty. The third is to instruct the Sangha Jewel. Instruction, who is instructed? Instructing the Sangha. How is the method? Not departing from the two truths, for the irreversible noble Bodhisattvas, one should realize that there is no birth in the ultimate truth and enter the path, this is in the manner of quoting scriptures. Among them, wisdom leads to Bodhi, and compassion observes sentient beings, therefore, the Bodhisattva is far away from the realm of ordinary people, so he is a noble one; he has the practice of the three learnings, so he is a learner; he will surely attain perfect Bodhi, so he is an irreversible one. So, how many kinds of such Sangha are there? Based on the three kinds of fruits and the four kinds of entering the path, they are divided into seven great men, plus the Pratyekabuddha, there are eight kinds. Isn't it divided into eight great men by the difference of the four pairs? There is no fault, because here the Arhat is not included in the Sangha Jewel. The reason is also because the Arhat is already included in the Buddha Jewel. The number of classifications is actually reduced to twenty. The reason for the classification is: those with dull faculties, and those with sharp faculties who are summarized, enter the fruit, abide in the fruit, and the difference of upward promotion, etc. The nature of the division is: five kinds of stream-enterers, three kinds of once-returners, ten kinds of non-returners, Arhats who have entered the path, and Pratyekabuddhas, etc. The fourth is to instruct the antidote to laziness that is attached to evil deeds - non-attachment. Instruction, who is instructed? Instructing those who are attached to evil deeds. How is the method? Not departing from the two truths, as for what one should be attached to, the actions of the three doors of body, speech, and mind in the ultimate truth