Tibetan
ག་བསྔལ་གང་ཡང་རུང་བ་གཅིག་ཐེབས་པ་ན་དེ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེའི་རྒྱུ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ལས་ཐར་པ་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་ལས་ཐར་པའི་ཐབས་ལ་རྟོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་གི་དོན་ལ་བཞིའི་དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་ལ་འདོམས་པ་ནི། འདོམས་པ་གང་ལགས་ན། ཤེས་བྱ་སྡུག་བསྔལ་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་མི་འདའ་བས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཉོན་གྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དེ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དག་དོན་དམ་པར་སྤྲོས་བྲལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་རང་བཞིན་གཅིག་གོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སློབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དགོས་ཆེད་སྤྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་སོགས་ཀྱི་དོན་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་མི་རྟག་སོགས་སུ་ཤེས་བྱར་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དུའོ། །མདོ་ནི། ཤ་བུ་འདི་ལ་བྱང་ཆེན་གཟུགས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བརྩོན་ན་བརྩོན་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་འདོམས་པ་ནི། འདོམས། གང་ལ་ན། སྤང་བྱ་ཀུན་འབྱུང་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བ་ཟག་བཅས་རྒྱུས་བསྡུས་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་མེད་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་། སྔར་ཡོད་མེད་པར་འབྱུང་བ་འགོག་པ་དང་། ཆགས་སོགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། དད་སོགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་ལ་ཡང་སྲིད་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དག་དོན་དམ་པར་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེས། སློབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དགོས་ཆེད་ནི། སྤྱིར་སྔར་བཞིན་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ཀུན་འབྱུང་སྤང་བྱར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་གཉེན་པོར་རོ། །མདོ་ནི་གཟུགས་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ནམ། འགག་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་སོ། ། གསུམ་པ་འགོག་བདེན་ལ་འདོམས་པ་ནི། འདོམས། གང་ལ་ན། མངོན་དུ་བྱ་བའི་འགོག་པ་ལའོ། །ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བར་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་འགོག་པར་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་དེ་ལ་ནི། གཟུགས་ཀྱིས་མཚོན་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་མེད་པས་ན་མ་རིག་པས་མཚོན་པ་རྟེན་འབྲེལ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སྐྱེ་བ་ཡང་མེད། འགག་པ་ཡང་མེད། རྒྱུན་ཞུགས་ནས་རང་རྒྱལ་གྱི་བར་དང་རྟོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སངས་རྒྱས་དང
Chinese
无论遇到任何痛苦，都要对此进行思考。之后，思考其原因。之后，思考从中解脱。之后，为了思考从中解脱的方法。如是说。第二，关于支分之义，四者之首是教导苦谛。教导什么呢？所知是痛苦。方式如何？不超出世俗谛和胜义谛，从色等成为烦恼之果的空性，以及证悟它的智慧波罗蜜多等，在胜义中是离戏论的真如之体，自性为一，如是知晓后以学习的方式。必要是普遍而言，一切众生解脱痛苦等之义，特别而言，为了舍弃对痛苦无常等所知之显现执着。经文是：舍利子，如果菩萨对色空性精进，则称为精进。第二，教导集谛。教导什么呢？所断是集谛。方式如何？不超出二谛，有漏因所摄的色等是先前没有新产生的集，先前存在消失的灭，不是贪等所遍染，也不是信等所清净的法，因为离戏论的空性和色等也是轮回的因，所以在胜义中是无差别性。以学习的方式。必要是普遍如前，特别是作为对集显现执着为所断的对治。经文是：色是生法吗？或者灭法吗？不真实随见。第三，教导灭谛。教导什么呢？所证是灭谛。方式如何？不超出二谛，心的法性空性，远离了突如其来的垢染，被假名为灭，对于它来说，以色为代表的五蕴、十八界、十二处都不存在，因此以无明为代表的十二缘起支的生也不存在，灭也不存在。从预流果到独觉果之间，以及证悟圆满的佛陀
English
When any suffering whatsoever occurs, one should contemplate it. After that, one should contemplate its cause. After that, one should contemplate liberation from it. After that, it is in order to contemplate the means of liberation from it. Thus it is said. Second, regarding the meaning of the limbs, the first of the four is instructing on the truth of suffering. What is the instruction? The object of knowledge is suffering. How is the method? Not transcending the conventional truth and the ultimate truth, emptiness, which is the result of afflictions from form and so on, and the perfection of wisdom that realizes it, etc., in the ultimate sense, are the nature of Suchness, free from elaboration, with one single nature. Having understood this, it is in the manner of learning. The purpose is generally for the sake of all sentient beings' liberation from sorrow, etc., and specifically, to abandon the manifest clinging to suffering as impermanent, etc., as objects of knowledge. The sutra is: Shariputra, if a great being strives for the emptiness of form, it is called striving. Second, instructing on the origin. What is the instruction? The object to be abandoned is the origin. How is the method? Not transcending the two truths, form and so on, which are included in contaminated causes, are the origin, newly arising when previously non-existent, and cessation, arising when previously existent. They are not of the nature of being completely afflicted by attachment and so on, nor of being purified by faith and so on. Because emptiness, free from elaboration, and form and so on, are also the cause of rebirth, in the ultimate sense, they are undifferentiated. In the manner of learning. The purpose is generally as before, and particularly as an antidote to the manifest clinging to the origin as something to be abandoned. The sutra is: Is form of the nature of arising? Or of the nature of ceasing? One does not truly see it accordingly. Third, instructing on the truth of cessation. What is the instruction? The object to be realized is cessation. How is the method? Not transcending the two truths, the nature of mind, emptiness, being free from adventitious stains, that which is labeled as cessation, for that, the five aggregates, represented by form, the eighteen elements, the twelve sense bases do not exist, therefore the twelve links of dependent origination, represented by ignorance, also do not arise, nor do they cease. From stream-enterer to solitary buddha, and the fully realized Buddha