Tibetan
ཐ་དད་ཀྱང་། བརྟེན་པ་དྲོ་བ་སོགས་ཀྱི་རྟོགས་པ་རིགས་ཐ་མི་དད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལམ་ཞེས་པ་སྔ་མ་རྣམས་ནི། དཔེ་ཕྱི་མ་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་རྣམས་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་ཆོས་ལ་བདེ་གནས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་དཔེ་གཞན་དྲང་བའི་དོན་དུའོ། །ཤ་བུ་དང་མོའུ་འགལ་གྱི་བུ་སྨོས་པ་ནི། རྟོགས་པ་མཐུན་པ་བཟུང་བའི་དོན་དུའོ། །རྒྱའི་ཆར་ཡང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་བྱང་སེམས་ཤེས་རབ་ཉིན་གཅིག་བསྒོམས་པའི་གྲངས་དང་། མཐུ་དང་། རིགས་དང་། རྒྱུའི་དང་། དཔེ་ལས་འདས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་བསྟན་ཏོ། །འདིར་བྱང་སེམས་གང་ཡིན། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའམ། སྤྱོད་པ་ལ་བཞུགས་པའམ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའམ། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ་ཡིན། རེ་ཞིག་བཞི་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བཅུ་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བཤད་པས་སོ། །གསུམ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བརྒྱད་པ་ལ་དེའི་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་མྱང་འདས་བཀག་པས་ཉན་ཐོས་ཐམས་ཅད་ལས་ཤེས་རབ་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དེའི་མྱང་འདས་དེ་ནི་གང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་ནས་རིང་དུ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒོམ་སྤང་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བསྟན་པ་འདི་ལ་མྱང་འདས་མང་སྟེ། རྩེ་མོ་ཐོབ་པས་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཆད་པ་ལས་དང་། བཟོད་པ་ཐོབ་ནས་ངན་སོང་ལས་དང་། བསམ་གཏན་ཐོབ་པས་དེའི་ཡན་ལག་གི་དང་། རྒྱུན་ཞུགས་སྲིད་པ་བརྒྱད་པ་ལས་དང་། ཕྱིར་འོང་འདིར་སྐྱེ་བ་གཅིག་པ་ལས་དང་། ཕྱིར་མི་འོང་འདོད་ཁམས་ལས་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ལ། འདིར་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་མྱང་འདས་ཡིན་ཏེ། དེ་དུས་དེ་སྲིད་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཉན་རང་ལས་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གསུམ་པོ་དེ་དག་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་བརྡ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་སེམས་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་དང་། ཆོས་སྐུ་འགྲུབ་པ་སོགས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཉིན་གཅིག་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུར་བཤད་པ་འགལ་ཏེ། དེ་དག་ནི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་མང་པོའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། མར་མེའི་དཔེ་ཚུལ་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་པོ་དང་། ཕྱི་མ་དག་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་དེ་དག་བསྐྱེད་པས་སོ་ཞེས་པ་འདི་ཡང་ལ
Chinese
虽然不同，但为了显示依靠、温暖等觉悟的种类没有不同。所谓“道”，前面那些是引出后面例子的意思，而后面那些是为了引出圣者们现见法中安乐住的觉悟的例子。提到舍利弗和目犍连的儿子，是为了抓住觉悟相同的意思。如“汉地的雨”等，显示了菩萨智慧一日修习的数目、威力、种姓、因和超越例子的差别。这里菩萨是谁？是发最初心者，还是安住于行者，还是不退转者，还是一生补处者？暂时不是第四者，因为十地说是如来。也不是第三者，因为在第八地遮止了具有彼意趣的涅槃，因为智慧超胜一切声闻。而且彼涅槃也不是声闻的，因为那是从发最初心后长久舍弃的缘故。因为没有舍弃修断。如果说是佛的也不是，因为此教中有许多涅槃，如顶位获得者断绝善根，忍位获得者脱离恶趣，禅定获得者脱离其支分，入流者脱离第八有，一来者脱离在此生一次，不还者脱离欲界，阿罗汉是无余涅槃。这里是意趣的涅槃，因为那时到那时为止，断绝了利益有情的事业。也不是第二者，因为那也比声闻缘觉的觉悟殊胜，如果这样说，按照如上所说的方式，那三者是不合理的，而且显现为具有不退转之法的，从名言中产生的发最初心的菩萨。如果是这样，那么一切有情都入于涅槃，以及成就法身等，与菩萨的智慧一日修习的果报相违，因为那些是无数劫的智慧的果报。如果这样说，没有过失，因为以灯的例子，最初的发心和后来的发心互相观待而生起那些的缘故，这个也是。
English
Although different, it is to show that the types of realization such as reliance and warmth are not different. The former "paths" are to draw out the later examples, while the latter are to draw out other examples that make known the realization of blissful abiding in the direct perception of the noble ones. Mentioning Shariputra and Maudgalyayana's son is to grasp the meaning of similar realization. Like "the rain in China," it shows the number, power, lineage, cause, and unsurpassed distinction of a Bodhisattva's wisdom cultivated in a single day. Who is the Bodhisattva here? Is it the one who generates the first thought, or the one who dwells in conduct, or the non-returner, or the one who is bound by one lifetime? For the time being, it is not the fourth, because the tenth ground is said to be the Tathagata. It is also not the third, because the Nirvana with that intention is blocked on the eighth ground, because wisdom is particularly superior to all Shravakas. Moreover, that Nirvana is not that of the Shravakas, because it is abandoned for a long time after generating the first thought. Because the object of cultivation is not abandoned. If it is said that it is not that of the Buddha either, then there are many Nirvanas in this teaching, such as the one who has attained the peak and cut off the root of virtue, the one who has attained forbearance and is free from the lower realms, the one who has attained concentration and is free from its limbs, the stream-enterer is free from the eighth existence, the once-returner is free from being born here once, the non-returner is free from the desire realm, and the Arhat is the Nirvana without remainder of aggregates. Here, it is the Nirvana of intention, because at that time, the activity of benefiting beings is cut off until that time. It is also not the second, because that is also particularly superior to the realization of Shravakas and Pratyekabuddhas, if it is said so, according to the manner described above, those three are not reasonable, and it appears to be the Bodhisattva who generates the first thought arising from convention, possessing the Dharma of non-regression. If that is the case, then all sentient beings entering Nirvana and the accomplishment of the Dharmakaya, etc., contradict the result of a Bodhisattva's wisdom cultivated in a single day, because those are the results of wisdom of countless eons. If it is said so, there is no fault, because the first generation of thought and the later ones generate those in dependence on each other by the example of the lamp, this also.
Tibetan
ན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཉི་སྣང་ལས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་ལ་གདམས་པ་ལ། སྤྱི་དང་ཡན་ལག་གི་དོན་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་བཞི། བདེན་བཞི་སོ་སོའི་ངོ་བོ། སྒྲ་དོན། གྲངས་དང་། གོ་རིམ་ངེས་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། སྡུག་བདེན་ལ་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་དང་། མཚན་གཞི་ངོས་བཟུང་བ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ། ལས་ཉོན་གྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་འདུ་བྱེད། གང་མི་རྟག་སོགས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བྱིས་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་རྟག་སོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས། དེའི་གཉེན་པོར་མི་རྟག་སོགས་བཞི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ། རྟག་པའི་གཉེན་པོར་མི་རྟག་པ་དང་། གཙང་བ་དང་བདེ་བའི་གཉེན་པོར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་གཅིག་ཡིན་ཏེ། གཙང་བདེ་གཉིས་ནི་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ་སྡུག་བསྔལ་ནི་དེ་དང་འགལ་བ་ཡིད་སུན་འབྱིན་པའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་དུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོར་སྟོང་པ་བདག་མེད་གཉིས་ཏེ། ཁ་ཅིག་ཕུང་པོ་ལ་དབང་བསྒྱུར་བྱེད་ཀྱི་བདག་དོན་གཞན་ཡོད་པར་རྟོག་ལ། ཕལ་ཆེར་ཕུང་པོ་ཉིད་བདག་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པས་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་གོ་རིམ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་བསྡུ་བ་ལས། ཅིའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་རྣམ་པ་བཞིར་ལྟ་བར་བྱ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམ་པ་བཞིའི་གཉེན་པོར་སྟེ། དེ་ལ་རྣམ་པ་གཅིག་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཅིག་གི་གཉེན་པོའོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །རྣམ་པ་ཐ་མ་གཉིས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཅིག་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བདེན་པ་བཞི་ཀ་ཡོངས་སུ་ཤེས་བྱ་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་ཤེས་བྱར་བསྟན་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིའི་གནས་ཡིན་པས་དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིའི་གནས་ཡིན་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བར་བརྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ལས་ཉོན་གྱི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་བདག་པོའི་འབྲས་བུ། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་དང་། སྐྱེ་བའི་གནས་ཀྱིས་ཀྱང་རིགས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུང
Chinese
确实是这样。《日光经》中这样说到。第二，关于对目标四圣谛的教导，分为总义和支分义两部分，第一部分有四点：四圣谛各自的体性、词义、数量和顺序的确定。第一部分有四点，首先是宣说苦谛的定义，以及确定定义的所指，这两者的第一点是：作为业和烦恼之果的造作，应当通过无常等定义的角度来完全了解。对此，愚童会执着于痛苦的蕴聚为常等四种颠倒，为了对治这些，就宣说了无常等四种作为痛苦的定义。对于常的对治是不常，而对于净和乐的对治是痛苦的一种相状，因为净和乐两者是进入悦意的相状，而痛苦是与之相反的，进入令人不悦的相状的缘故。对于执着为我的对治是空和无我两者，因为有些人认为蕴聚之外存在着主宰的我的实体，而大多数人则将蕴聚本身视为我而妄加安立，因此，对于这些的对治是按照顺序进行的。就像《摄集论》中所说：‘为什么应当以四种方式观察苦谛呢？’回答说：‘为了对治四种颠倒。其中一种方式是对治一种颠倒，一种方式是对治两种颠倒，最后两种方式是对治一种颠倒。’这样说到。如果四圣谛都需要完全了解，那么为什么只宣说痛苦是需要了解的呢？因为痛苦的真谛是四种颠倒的处所，为了消除这些，通过自相和共相的定义来了解，因此宣说了应当完全了解。又如该经所说：‘痛苦的真谛是四种颠倒的处所，因此为了消除四种颠倒，而确定了应当完全了解。’这样说到。第二点是：业和烦恼的异熟果，被有情相续所摄持的五蕴是具有主宰之果，以及所有的器世间。如经所说：‘什么是痛苦的真谛呢？可以通过有情的出生和出生的处所来理解。’这样说到。
English
Indeed, it is so. As stated in the "Sunlight Sutra." Secondly, regarding the instruction on the four noble truths as the object, there are two aspects: the general meaning and the specific meaning. The first aspect has four points: the individual nature of the four noble truths, their meaning, number, and the certainty of their order. The first of these four points is: first, explaining the definition of the truth of suffering, and second, identifying the basis of the definition. The first of these two is: actions that have become the result of karma and afflictions should be fully understood through the characteristics of impermanence, etc. In this regard, children cling to the aggregates of suffering as permanent, etc., with four inversions. As an antidote to these, the four characteristics of impermanence, etc., are taught as the definition of suffering. The antidote to permanence is impermanence, and the antidote to purity and happiness is one aspect of suffering, because purity and happiness both enter into a pleasant aspect, while suffering is the opposite, entering into an unpleasant aspect. The antidotes to grasping at a self are emptiness and selflessness, because some imagine that there is another entity of a self that controls the aggregates, while most impute the aggregates themselves as a self. Therefore, the antidotes to these are in order. As it is also stated in the Compendium: 'Why should the truth of suffering be viewed in four ways?' It is said, 'As an antidote to the four inversions. One aspect is the antidote to one inversion, one aspect is the antidote to two inversions, and the last two aspects are the antidote to one inversion.' It is said. If all four truths are to be fully understood, then why is only suffering taught as something to be understood? Because the truth of suffering is the place of the four inversions, in order to eliminate them, it is to be understood through the definitions of its own and general characteristics, therefore it is taught as something to be fully understood. Furthermore, it says in that same text: 'The truth of suffering is the place of the four inversions, therefore, in order to eliminate the four inversions, it is established that it should be fully understood.' So it says. The second is: the five aggregates, which are the result of the maturation of karma and afflictions, held by the continuum of sentient beings, are the result of ownership, and all the outer world. As it is said: 'What is the truth of suffering? It can also be understood through the birth of sentient beings and the place of birth.' So it is said.