Tibetan
ས་ཞབས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། སྔ་རབས་པ་ཀུན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་གཙོ་བོར་བསྟན་ལ། གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་ཕལ་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྐབས་འདིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ནི་ཕལ་ཆེར་ཤུགས་ལ་བསྟན་ལ། བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོ་ཤུགས་ལ་སྟོན་པ་ཡང་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོ་གང་གི་ཡང་ལུགས་ལ་མི་སྣང་ཞིང་། སྨྲ་བ་པོ་མི་མཁས་པར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཉིད་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ན། མདོ་ལས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་དངོས་སུ་བསྟན་ཡང་བསྟན་བཅོས་སུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དངོས་སུ་བསྟན་པར་རིགས་ཏེ། དཔེར་ན། སྐབས་ལྔ་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་རྣམས་མདོ་ལས། གཉེན་པོ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ཤུགས་སུ་འཕངས་པ་ན། བསྟན་བཅོས་སུ་ཤུགས་འཕངས་རྟོགས་པ་ཉིད་དངོས་སུ་བསྟན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན། གཞི་ལེགས་པར་མ་ཤེས་པར་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ལེགས་པར་ཤེས་པ་མེད་པས། དེའི་ཕྱིར་ལམ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་སྐབས་འདིར་གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་ཉིད་གཙོ་བོར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཡིན་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། ། ག །ཉིས་པ་སྦྱོར་བ་ལ་གཉིས། དབང་དུ་བྱ་བ་རྒྱུ་འབྲས་དང་། བརྟན་པ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་ཡང་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ། རྣམ་ཀུན་ལ་ཆོས་བཅུ་གཅིག་པོ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་དེས་རྣམ་ཀུན་བསྟན་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ། རྣམ་ཀུན་ཙམ་པོ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྒོམ་རིམ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་བསྒོམ་བྱ། སྒོམ་ཚུལ། སྒོམ་པའི་མངོན་༼སྔོན་༽དུ་འགྲོ་བའི་ཆོས་གསུམ་གྱི། དང་པོ་གཉིས་ནི་གོང་རིམ་བཞིན་དུ། རྣམ་པ་སྦྱོར་བ་བཅས་རྣམས་དང་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་བླང་བྱ་དོར་བྱ་ཤེས་བྱ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པར་བྱ་བ་བཞི་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཡོན་ཏན་སྐྱོན་གཉིས་མཚན་ཉིད་བཅས། །ཐར་དང་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་སྦྱོར་བ་སྐྱེ་བའི་གནས་སྐབས་རྟེན་གྱི་གང་ཟག །གང་ཟག་དེའི་སྒོམ་རིམ་གསུམ་གྱི། དང་པོ་གཉིས་ནི། གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་དང་། སློབ་མ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཚོགས་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་ཆོས་སྐུའི་རྒྱུ་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད། གཟུགས་སྐུའི་རྒྱུ་ཞིང་དག་པ། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ཐབས་མཁས་དང་གསུམ་སྟེ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ། སྲིད་དང་ཞི་བས་མཉམ་ཉིད་དང་། །ཞིང་དག་བླ་ན་མེད་པ་ནི། །ཞེས་དང་། འདི་ནི་ཐབས་མཁས་བཅས་པ་ཡིན་ཅེས་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་བཅུ་
Chinese
追随地基之后，过去的学者们说，将不共品的基智作为主要阐述，而将共品的基智作为次要方式来阐述。那不是这样的，因为在此处，声闻的道几乎是暗示性地阐述，而将要阐述的主要内容也暗示性地阐述，这在任何论著作者的风格中都不常见，而且也会使说话者变得不聪明。如果声闻的道本身是要阐述的主要内容，那么即使经中菩萨的道是直接阐述的，也应该在论著中直接阐述声闻的道，例如，第五品中的能取所取的分别念，经中通过直接阐述对治的方式来暗示，那么论著中就直接阐述暗示的分别念一样。因此，如果不很好地了解基础，就不可能很好地了解三乘的道，因此，在道智完全清净的支分中，此时主要确定对治基智，而声闻的道是为了了解不共品而仅仅是暗示性地阐述。 ག །第二，结合有两个方面：要掌握的因果，和稳固的因果。第一个方面又有两个方面，第一个方面是，在一切相中，十一个法各自的自性，以那种一切相来阐述的方式，有两个方面，第一个方面是，仅仅是一切相，和具有差别的修法次第。第一个方面有，所修，修法，修行的先决条件三种。前两个是按照次第，相和结合等，等等。第三个有，应取、应舍、应知、应在相续中生起四种，那些也按照次第，功德、过失二者和体性，解脱等等。第二，结合生起的时候，所依的补特伽罗。那个补特伽罗的修法次第有三种。前两个是，按照次第，决择分和顺决择分，和弟子不退转的僧众等等。第三个有，法身的因，有寂平等性，色身的因，清净刹土，事业的因，善巧方便三种。按照次第，有寂以平等性和，清净刹土无上，等等，这是具有善巧方便等等。第二是，十法
English
Following the ground, past scholars said that the basis of knowledge of the dissimilar is mainly explained, while the basis of knowledge of the similar is explained in a minor way. That is not so, because here, the path of the Hearers is mostly implied, and the main thing to be explained is also implied, which is not common in the style of any treatise writer, and it would also make the speaker unintelligent. If the path of the Hearers itself is the main thing to be explained, then even though the path of the Bodhisattva is directly explained in the Sutra, the path of the Hearers should be directly explained in the treatise, for example, the grasping and the grasped in the fifth chapter, which are implied in the Sutra through the way of directly explaining the antidote, then the implied discriminations are directly explained in the treatise. Therefore, if the basis is not well understood, it is impossible to understand the paths of the three vehicles well, therefore, in the limb of the path of knowledge being completely pure, at this time the antidote basis of knowledge is mainly determined, and the path of the Hearers is only implied in order to understand the dissimilar. ག །Second, the combination has two aspects: the cause and effect to be mastered, and the stable cause and effect. The first aspect also has two aspects, the first aspect is that in all aspects, the nature of each of the eleven dharmas, in the way that all aspects are explained, there are two aspects, the first aspect is that it is only all aspects, and the order of practice with differences. The first aspect has, what to practice, how to practice, and the three prerequisites for practice. The first two are in order, appearance and combination, etc., etc. The third has four things to be taken, abandoned, known, and generated in the continuum, those are also in order, qualities, faults, both and nature, liberation, etc. Second, when the combination arises, the individual who is the basis. That individual's order of practice has three. The first two are, in order, the decisive part and the part in accordance with the decisive part, and the assembly of disciples who do not turn back, etc. The third has, the cause of the Dharmakaya, the equality of existence and peace, the cause of the Rupakaya, the pure land, the cause of the activity, the skillful means, three. In order, existence and peace with equality, and the pure land is supreme, etc., this is with skillful means, etc. The second is, ten dharmas