Tibetan
བསྙད་དོ། །ཡང་ན་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་ཕྱིན་ནི་ཞེས་བཤད་དོ། །འདིར་ཤེར་ཕྱིན་ནི་དོན་བཞིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དབྱེ་བ་དང་། མཚན་ཉིད་དང་། དངོས་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། དེ་ལུང་དང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་ནི་གསུམ་སྟེ། འབྲས་བུ། ལམ། གཞུང་རྣམས་ཏེ། གསུམ་ཀ་ལ་ཡང་མདོ་ལས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་སྒྲས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་མིང་ཅན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་བསྟོད་པར། འཕགས་མ་ཡོན་ཏན་ཕྱུག་ཁྱེད་དང་། །སངས་རྒྱས་འགྲོ་བའི་བླ་མ་རྣམས། ཁྱད་པར་ཡོད་པར་མ་ཁུམས་ཏེ། །ཟླ་བ་དང་ནི་ཟླ་འོད་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ཤེས་རབ་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཤེར་ཕྱིན་དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་གི་ཚོགས་རྣམས་སོ། །ཆོས་བཤེས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བཤད་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་གང་དུ་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་སྲིད་ཞིའི་མུ་མཐར་སོན་པ་སྟེ། འགྲེལ་ཆེན་ལས། དེ་ལྟར་དང་པོ་ཐོས་པ་དང་། བསམ་པ་དང་། སྒོམ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རིམ་གྱིས་རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་ཏེ་རབ་ཀྱི་མཐར་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཞེས་སོ། །ལམ་དང་གཞུང་ལ་ནི། མཚན་ཉིད་དེ་མི་འཇུག་པས། དེ་དག་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། འབྲས་ཡུམ་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཅེས་དང་། དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཞེས་སྦྱར་རོ། །གང་དག་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ལྔ་ག་དངོས་བཏགས་མ་ཕྱེ་བའི་ཤེར་ཕྱིན་དུ་འཆད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཉན་རང་རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་རྣམས་ནི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དུའང་མི་རུང་སྟེ། དེ་དག་གིས་འབྲས་ཡུམ་མི་སྐྱེ་བས་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འབྲས་བུ་ནི་དངོས་ཡིན་ལ། གཞན་གཉིས་ལ་དེའི་མིང་གིས་བཏགས་པའོ། །འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ལམ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞུང་ནི་དེ་བརྗོད་བྱར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་བྱེད་ནི། ལམ་ནི་མུ་མཐར་སོན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། གཞུང་ནི་ཤེས་རབ་ཙམ་དུ་ཡང་མེད་པས་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པས་སོ། །དགོས་
Chinese
已述。又或者说，是广、中、略三品的自性之般若波罗蜜多。此处，般若波罗蜜多应以四义来了解：分类、定义、实与假的区别，以及将其与圣教结合。第一，般若波罗蜜多有三种：果、道、经。因为在三者中，经部都以般若波罗蜜多的词语来指示。第一种是佛地的无二智慧，如幻化般的法身之名。因此，在赞叹无分别时说：圣母您功德圆满，佛陀众生之导师，不应自惭有差别，如月亮与月光。如是说。第二种是证悟诸法无自性的智慧，包括加行道、见道、修道三者。第三种是能显示获得果般若波罗蜜多之方便的，如十万颂等经部之集合。虽然法友将自性之般若波罗蜜多解释为真如，但在论师的论著中任何地方都没有出现。第二，是能彻底辨别诸法，到达轮回与寂灭边际的。在《大疏》中说：如是，最初由听闻、思维、修习的自性所生的智慧，以次第生起，为了证悟一切种智，是到达彼岸，即到达殊胜之边际，因此是到彼岸。如是说。对于道与经，此定义不适用。因此，对于它们，应依次加上“成为果母之因的能彻底辨别诸法”以及“显示获得彼之方便的集合”。有些人将三乘的一切道五道不分实假地解释为般若波罗蜜多是不合理的。因为声闻、独觉自续的道等是般若波罗蜜多的影像，甚至连假立也不行。因为它们不能产生果母，所以没有安立的理由。第三，果是真实的，其余二者是以彼之名而假立的。安立的理由是：道是彼之因，经是彼所诠释的。破立是：道不是到达边际的，经甚至连智慧都不具备，因此与定义不相符。必要
English
It is said. Or, it is said that the Prajñāpāramitā of the nature of the three kinds of extensive, intermediate, and concise. Here, Prajñāpāramitā should be understood by four meanings: classification, definition, distinction between real and imputed, and its combination with the scriptures. First, there are three Prajñāpāramitās: fruit, path, and scriptures. Because in all three, the scriptures indicate by the term Prajñāpāramitā. The first is the non-dual wisdom of the Buddha's ground, like an illusion, the name of the Dharmakāya. Therefore, in praising non-conceptualization, it is said: Noble Mother, you are rich in qualities, Buddhas are the teachers of beings, do not be ashamed of having differences, like the moon and moonlight. It is said. The second is the wisdom that realizes the absence of inherent existence of phenomena, which includes the three: application, seeing, and meditation. The third is the collection of scriptures such as the Hundred Thousand Verses, which shows the means to attain the fruit Prajñāpāramitā. Although Dharma Friend explains the Prajñāpāramitā of nature as Suchness, it does not appear anywhere in the treatises of the masters. Second, it is the complete discernment of phenomena, reaching the limits of samsara and nirvana. In the Great Commentary, it is said: Thus, the wisdom arising from the nature of hearing, thinking, and meditating, arises in sequence, in order to realize the omniscient wisdom, it is going to the other shore, that is, reaching the supreme limit, therefore it is gone to the other shore. It is said. For the path and scriptures, this definition does not apply. Therefore, for them, one should add in order "the complete discernment of phenomena that has become the cause of the fruit mother" and "the collection that shows the means to attain it." It is unreasonable for some to explain all five paths of the three vehicles as Prajñāpāramitā without distinguishing between real and imputed. Because the paths of the Hearers and Solitary Realizers are images of Prajñāpāramitā, they are not even suitable for imputation. Because they do not produce the fruit mother, there is no reason for imputation. Third, the fruit is real, and the other two are imputed by its name. The reason for imputation is: the path is its cause, and the scripture is what it expresses. The refutation is: the path is not reaching the limit, and the scripture does not even possess wisdom, therefore it does not conform to the definition. Necessity
Tibetan
པ་ནི། དེ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ལམ་སྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་གཞུང་ལ་ཐོས་སོགས་ཀྱིས་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་དེ་དང་ལྡན་པས། །གཞུང་ལམ་དག་ལ་དེ་སྒྲ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འགྲེལ་ཆེན་དུ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ནི་དངོས་ཡིན་ལ། དེ་ཐོབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཚིག་དང་ངག་གི་ཚོགས་ཀྱི་གཞུང་དང་། མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་ལ་ཡང་ཤེར་ཕྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཏགས་པའོ་ཞེས་སོ། ། དངོས་བརྒྱད་སོ་སོའི་རང་བཞིན་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་དངོས་བརྒྱད་སོ་སོའི་རང་བཞིན། གྲངས་དང་གོ་རིམ་ངེས་པ་གཉིས་ཀྱིས། དང་པོ་ལ་བརྒྱད་ཀྱི་དང་པོ་རྣམ་མཁྱེན་ལ་མཚན་ཉིད་དང་མཚོན་བྱ། མཚན་གཞིའི་དབྱེ་བ། ས་མཚམས་དང་བཞིའི་དང་པོ་ནི། བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས། གཉིས་པ་ནི། རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་ཅེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པ་དང་། ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གཉིས། དང་པོ་ནི། དྲི་བྲལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། མདོ་ལས། རབ་འབྱོར་ཆོས་གཅིག་གིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཞི་བའི་རྣམ་པས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་ཡང་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་། རྒྱུ་འབྲས་གཙོ་བོའི་དོན་མཁྱེན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ུའབྲས་ངོ་བོའི་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། མདོ་ལས། རྣམ་པ་གང་དག་དང་། རྟགས་གང་དག་དང་། མཚན་མ་གང་དག་གིས་ཆོས་རྣམས་བརྗོད་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པ་དེ་དག་དང་། རྟགས་དེ་དག་དང་། མཚན་མ་དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐུགས་སུ་ཆུད་དེ་ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། སེམས་བསྐྱེད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཆོས་བཅུ་མ་ལུས་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའོ། །བཞི་པ་ནི། མཚན་ཉིད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཁོ་ནར་ཡོད་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སློབ་ལམ་ན་ཡང་ཡོད་དེ། ཇི་ལྟ་བ་ས་དང་པོ་ནས་དང་། ཇི་སྙེད་པ་ས་བརྒྱད་པ་ནས་སོ། །གཉིས་པ་ལམ་ཤེས་པ་ལའང་བཞིའི་དང་པོ་མཚན་ཉིད་ནི། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ། གཉིས་པ་མཚོན་བྱ་ནི། ལམ་ཤེས་ཉིད་ཅེས་པའོ། །གསུམ་པ་དབྱེ་བ་ནི། ཐེག་གསུམ་
Chinese
这是因为，为了达到那个目的，应当修习道，并且应当通过听闻等方式进入经论。第四，学派大师法称说：智慧波罗蜜多无二，彼智慧即如来，因其具有所证之义，故经道等处有“彼”字。并且在《释论》中说：佛陀薄伽梵的无二智慧如幻，是真实存在的。仅仅通过获得它并与之相应，词语和言语集合的经论，以及见道等道，也被称为般若波罗蜜多，这只是假立的。 宣说八事各自的自性。 第二是八事各自的自性，通过数量和次第的确定这二者来阐述。首先，八事中的第一个，对一切种智的定义和所诠释，基的分类，界限，以及四者的第一个是：完全领悟二谛所有方面的智慧。第二个是：称为一切种智等等。第三个是：如所有性之智和尽所有性之智这两种一切种智。第一个是：现量证悟离垢之法性的智慧，如经中所说：善现，一种法被称为一切种智，即寂静之相。如是说。第二个又分为，了知一切所知之相，以及了知因果主要之义这两种。第一个是：完全领悟从色到一切种智之间诸法的因果体性之相的智慧，如经中所说：以何等之相，何等之标志，何等之特征来表达诸法，如来已证悟彼等之相，彼等之标志，彼等之特征。如是说。第二个是：现量证悟发心等一切种智的十种法。第四是：定义者唯有佛地才有，而随顺者在学道中也有，如所有性是从初地开始，尽所有性是从八地开始。第二，关于道智，四者的第一个定义是：现量证悟三乘一切道的无相。第二个所诠释是：称为道智本身。第三个分类是：三乘
English
This is because, in order to achieve that purpose, one should practice the path and enter the scriptures through listening, etc. Fourth, the master Dharmakīrti said: The Prajñāpāramitā is non-dual, that wisdom is the Tathāgata, because it possesses the meaning to be attained, therefore the word "that" is used in scriptures and paths. And in the commentary, it is said: The non-dual wisdom of the Buddha Bhagavan, like an illusion, is real. Merely by obtaining it and being in accordance with it, the scriptures of words and speech, and the paths such as the path of seeing, are also called Prajñāpāramitā, which is merely a designation. Explaining the individual nature of the eight topics. The second is the individual nature of the eight topics, which is explained through the determination of number and order. First, the first of the eight topics, the definition and what is signified for Sarvākārajñatā (all-knowing), the classification of the base, the boundaries, and the first of the four is: the wisdom that fully comprehends all aspects of the two truths. The second is: called Sarvākārajñatā, etc. The third is: the two types of Sarvākārajñatā, knowing the suchness and knowing the extent. The first is: the wisdom that directly realizes the nature of undefiled Dharma, as it is said in the sutra: Subhuti, one Dharma is called Sarvākārajñatā, that is, the aspect of peace. As it is said. The second is further divided into two types: knowing all aspects of knowable objects, and knowing the meaning of the main cause and effect. The first is: the wisdom that fully comprehends the aspects of the nature of cause and effect of all Dharmas from form to Sarvākārajñatā, as it is said in the sutra: With what aspects, what signs, and what characteristics are Dharmas expressed, the Tathāgata has realized those aspects, those signs, and those characteristics. As it is said. The second is: directly realizing the ten Dharmas of Sarvākārajñatā, such as generating Bodhicitta. The fourth is: the definer exists only in the Buddha-bhūmi, while the conformer also exists in the path of learning, suchness is from the first bhūmi, and extent is from the eighth bhūmi. Second, regarding the path-wisdom, the first definition of the four is: directly realizing the non-appearance of all paths of the three vehicles. The second signified is: called path-wisdom itself. The third classification is: the three vehicles