Tibetan
་དང་རྟགས་ཚིག་གཉིས་དངོས་སུ་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་ཀྱང་བརྒྱུད་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། འདི་ལྟར། དེ་ཆོས་ཅན། བརྒྱུད་པ་ཡིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཙམ་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཚིགས་ཆོས་ཅན། ཉེ་བར་བཏགས་པའམ་བརྒྱུད་ནས་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཞག་སྟེ། རང་ཉིད་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་དངོས་སུ་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་ཀྱང་སྒྲ་མི་རྟག་པ་དངོས་སུ་སྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་པ་འདིས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱི་ཕྱོགས་ཚིག་དེ་བརྒྱུད་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་བཞེད་དེ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་ཚིག་དེ་བརྒྱུད་ནས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་བཞེད་དེ། ཕྱོགས་ཚིག་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་དེ་ནི་བརྗོད་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་གང་གིས་ནི། དེ་ལ་དཔག་བྱ་བསྟན་པ་ནི། །གཏན་ཚིག་དོན་གྱི་ཡུལ་དུ་འདོད། །ཅེས་པའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་ཚིག་ཏུ་མ་ཟད་ཕྱོགས་ཚིག་དེ་ལའང་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚིག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕྱིར་རྒོལ་སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་མཐའ་ཅིག་ཏུ་ཤེས་པར་འདོད་པའི་དྲིས་པ་ན་རྒོལ་བས་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པར་འདོད་ནས་སྦྱོར་བ་འགོད་པའི་སྐབས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་གི་ཡན་ལག་ཏུ་ཐལ། ཁྱོད་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཚིག་འཇུག་པ་དེ་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྒོལ་བའི་ཚིག་ཡིན་པ་ཞིག་སྒྲུབ་ངག་གི་ཡན་ལག་ཡིན་པས་ཐེ་ཚོམ་སོགས་དེར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྒོལ་བས་སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་པའི་ཚེ་ན་ཡང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱང་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་གི་ཡན་ལག་ཏུ་ཐུག་མེད་དེ་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཚིག་འཇུག་པའི་རྒོལ་བའི་ཚིག་དེ་ཡིན་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། རྒོལ་བས་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་རྒོལ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་པ་ན་ཕྱི་རྒོལ་ལ་སྒྲ་རྟག་པའི་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བས་དེ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཚིག
Chinese
虽然宗和因二者在不是直接成立（所立）方面相同，但在是否通过间接成立（所立）方面存在差别。例如，彼（声音）是所立，即使通过间接方式也没有成立所立的能力，因为所要成立的仅仅是声音无常。在陈述理由时，声音无常的因是宗法，被近似地设定为或通过间接方式设定为声音无常的成立者。虽然自身没有直接成立声音无常的能力，但因为是能够显示直接成立声音无常的三相的语言。通过这个理路，（你们）也不认为论师的宗词是通过间接方式的成立者。论师陈那（法称）是所立，宗词即使通过间接方式也不被认为是成立者，因为你们说宗词仅仅陈述了没有成立所立的能力的宗。哪句话呢？“指示彼所量，意为因之义。”就是这句话说的。如果不仅是因，宗词也具有成立所立的能力，因为依赖于它而使用了理由的词语。那么，反驳者因为对声音常与无常产生怀疑，想要通过理由来确定声音的常与无常，在提问时，立论者想要安立成立声音无常的理由，所以在安立论式的场合等等，都是所立。成为成立声音无常的论证的支分，因为依赖于你而使用了成立声音无常的词语。如果立论者的词语是论证的支分，那么怀疑等就不会变成那样。当立论者说“声音是常”时，即使在承认与声音无常相违背的一方时，也是所立。你也无法避免成为成立声音无常的论证的支分，因为会变得非常过分。因为依赖于你而使用成立声音无常的因的立论者的词语是相同的。其理由是，当立论者为了反驳而对反驳者说“声音是常”时，反驳者会对声音的常产生怀疑，为了遣除这种怀疑，（才使用）成立声音无常的因。
English
Although both the subject and the sign are similar in that they are not directly establishing (the probandum), there is a difference in whether or not they establish (the probandum) indirectly. For example, that (sound) is the subject, even through indirect means, it does not have the ability to establish the probandum, because what is to be established is merely the impermanence of sound. When stating the reason, the sign of establishing the impermanence of sound is the subject, which is approximately designated or indirectly designated as the establisher of the impermanence of sound. Although it does not have the ability to directly establish the impermanence of sound itself, it is because it is the language that can show the three aspects of directly establishing the impermanence of sound. Through this reasoning, (you) also do not consider the teacher's statement of the subject to be an establisher through indirect means. The teacher Dignāga (Dharmakīrti) is the subject, the statement of the subject is not considered to be an establisher even through indirect means, because you say that the statement of the subject merely states the subject that does not have the ability to establish the probandum. Which word is it? "Indicating that which is to be measured, it is considered to be the meaning of the reason." That is what that word says. If not only the sign, but also the statement of the subject has the ability to establish the probandum, because the words of the reason are used in reliance on it. Then, the opponent, because of doubting whether sound is permanent or impermanent, wants to determine whether sound is permanent or impermanent through reason, when asking the question, the proponent wants to establish the reason for establishing the impermanence of sound, so in the occasion of establishing the syllogism, etc., all are the subject. It becomes a part of the argument for establishing the impermanence of sound, because the words for establishing the impermanence of sound are used in reliance on you. If the proponent's words are a part of the argument, then doubt, etc., will not become that. When the proponent says "sound is permanent," even when admitting the side that contradicts the impermanence of sound, it is also the subject. You cannot avoid becoming a part of the argument for establishing the impermanence of sound, because it would become too extreme. Because the proponent's words that use the sign for establishing the impermanence of sound in reliance on you are the same. The reason for that is, when the proponent says to the opponent for the sake of refuting, "sound is permanent," the opponent will have doubt about the permanence of sound, and in order to dispel that doubt, (the sign) for establishing the impermanence of sound (is used).