Tibetan
པ་ལ་འཐད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་མངོན་སུམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ལ་དོན་གང་དང་འབྲེལ་བ་རྣམ་པར་ཆད་པ་ཅན་ཡིན་པས་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ཀྱང་རྗེས་དཔག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ལུང་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པ་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ན་ཉེས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུའི་བསམ་པའི་དབང་ཙམ་གྱིས་དེ་ཉིད་རྟགས་ཡང་དག་དང་། དེ་ཉིད་མིན་པ་རྟགས་ལྟར་སྣང་དུ་འཇོག་པར་རིགས་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་ལུང་ཚད་མར་འགྱུར་ཞིང་ལུང་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་དེ་དང་དེར་སྣང་བའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གི་རྣམ་གཞག་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ་ལོ། །ཁྱབ་སྟེ། སྐྱེས་བུའི་བསམ་པ་དེ་ན་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་མིན་པར་རང་དགར་ཡང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ཚུལ་གསུམ་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པར་གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་ཡང་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བར་ཐལ། གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་ཙམ་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཡང་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདོད་པར་མི་རིགས་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་དོན་ལ་མེད་པར་སྐྱེས་བུས་རྟགས་སུ་ཤེས་པ་སྟེ། འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་མིན་པར་ཐལ། རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ན་ཚུལ་གསུམ་དོན་ལ་ཡོད་ཅིང་ཡོད་པ་ལྟར་ཚད་མས་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་གཅིག་དགོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དོན་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དོན་ལ་ཡོད་དམ་སྙམ་ན། སྐྱེ་འཇིག་གི་རྟགས་ལས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཞེན་ཡུལ་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དེ་དོན་ལ་ཡོད་ཀྱང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་མེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ཐལ། དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་གི་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པར་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་ཙམ་ལས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་ཞེན་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་ཆོས་ཅན། བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་འབྲས་རང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་གསུམ་གང་རུང་ཡིན་པར་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རང་བཞིན་དང་ནི་འབྲས་བུའི་སྣང་བ་མཐོང་མེད་དེ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་དང་གསུམ་པོ་དེ་ཁོ་ན་ལྐོག་གྱུར་གོ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་སུ་འབྲེལ་གྱི་དེ་གསུམ་ལས་གཞན་པའི་ལྐོག་གྱུར་གོ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་མེད་པའི་
Chinese
因此，这在任何方面都是不合理的。因为你不是现量境，并且与任何事物之间的关联完全断绝，所以即使以共相的方式，你也不能成为比量境。此外，如果仅仅通过圣言就能成立为真正的因，那么还存在其他过失：所知法，以人的想法为依据，将它设定为真正的因，并将不是它的设定为相似因，这是合理的。因为仅仅通过人的意愿而承诺，圣言就变成了量，并且仅仅通过圣言成立的事物就变成了真正的因。如果承认，那么真正的理由和看起来像那样的相似理由的区分，将不会是绝对确定的。这是周遍的，因为人的想法不依赖于事物，而是可以随意运用的。此外，所知法，在三相没有在事物上成立的情况下，仅仅通过他人的承诺，也会变成真正的因。因为仅仅通过他人承诺的圣言所成立的事物，也会变成真正的因。这是不合理的，因为在二相没有在事物上成立的情况下，人认为它是因。仅仅通过意愿，能成立为真正的因是不合理的。如果它是真正的因，那么它必须具备三相在事物上存在，并且像存在一样被量所知。如果有人认为，即使作为能立的生灭法没有在事物上成立，所立的无苦无乐（blissful and mindless）在事物上存在吗？从生灭的因中认识到无苦无乐的心识，即使它的执着境无苦无乐在事物上存在，也类似于没有被量所认识。因为那与真正的能立的事物没有关联，仅仅是从相似的能立中执着于无苦无乐。此外，生灭法，作为成立无苦无乐的果，在事物上成立为未见的自性果的任何一个因，这是合理的。因为那是成立的真正的因。这是周遍的，因为自性和果的显现，未见，以及未见的因，这三者与作为隐蔽的认知因相关联，除了这三者之外，没有其他的隐蔽的认知因。
English
Therefore, this is unreasonable in any way. Because you are not an object of direct perception and the connection with anything is completely severed, even in a general way, you cannot be a valid object of inference. Furthermore, if something is established merely by scripture as a true reason, there are other faults: Knowable phenomena, it is reasonable to establish it as a true reason and what is not it as a seeming reason merely based on the power of a person's thought. Because merely by promising through a person's desire, scripture becomes valid, and what is established merely by scripture becomes a true reason. If you admit this, then the distinction between a true reason and a seeming reason that appears as such will not be absolutely certain. This is pervasive because a person's thought does not rely on things but can be applied arbitrarily. Furthermore, knowable phenomena, even if the three modes are not established in reality, merely being accepted by others would become a true reason. Because what is established by scripture that is merely accepted by others also becomes a true reason. It is unreasonable to accept this, because even if two modes are not present in reality, a person knows it as a reason. It is unreasonable for a proponent to assert that something becomes a true reason merely by desire. If it is a true reason, then it must have three modes that exist in reality and be known by a valid cognition as existing. If one wonders whether the subject to be proven, blissful and mindless, exists in reality, even if the reason, which is characterized by arising and ceasing, is not established in reality, then the consciousness that realizes blissful and mindless from the reason of arising and ceasing, even if its object of clinging, blissful and mindless, exists in reality, is similar to not being cognized by a valid cognition. Because it is not related to the object of the true reason, but merely clings to blissful and mindless from a seeming reason. Furthermore, phenomena characterized by arising and ceasing, as the result of proving blissful and mindless, it is reasonable that any of the three reasons of non-observation of the self-nature or result is established in reality. Because that is the true reason for proof. This is pervasive, because the appearance of self-nature and result, the unseen, and the reason of non-observation, these three alone are related as the reason for understanding the hidden, and there is no other true reason for understanding the hidden other than these three.