Tibetan
སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་དེ་སངས་རྒྱས་པ་ཁོ་ན་ལ་ཚད་མར་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། རྒོལ་བ་གང་གིས་ལུང་གང་ཡིན་པ་སྟེ་རྒོལ་བ་དང་ལུང་ལ་འབྲེལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེས་ན་བློ་བདེ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སངས་རྒྱས་པ་ཁོ་ན་ལ་ལྡན་ལ་གྲངས་ཅན་པ་ལ་མི་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་སངས་རྒྱས་པ་དང་གྲངས་ཅན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་འདྲའི་ལུང་དེ་སངས་རྒྱས་པ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཁས་བླངས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། སྐྱེ་འཇིག་གིས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་པ་དང་ཁས་བླངས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་པས་ཁས་བླངས་པ་བཏང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་འདྲའི་ལུང་དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཡང་ཚད་མར་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སངས་རྒྱས་པའི་བློ་ངོར་རང་གི་དོན་ལ་ཚད་མས་གནོད་པར་གྱུར་པའི་ལུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སངས་རྒྱས་པ་ཆོས་ཅན། དེ་འདྲའི་ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ལུང་དེ་དང་འགལ་བ་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ཇི་ལྟར་འཐད་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དེ་འདྲའི་ལུང་གི་དོན་བློ་བདེ་སེམས་ཡོད་དེ་ལས་གཞན་པའི་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་ཁས་ལེན་པ་འཐད་ན་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་དེ་དེ་འདྲའི་ལུང་དེ་དོར་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་ཅིང་དེའི་ཚེ་ལུང་དེ་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པར་རིགས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་གཞན་གྱི་ལུང་ལས་གྲགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་མི་འགྲུབ་པར་བསྟན་ནས་རང་གི་ལུང་ལ་ཡང་ཚད་མ་གང་གིས་ཀྱང་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་མི་འགྲུབ་པར་སྟོན་པ་སྟེ། གྲངས་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་གང་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་བའི་བློ་བདེ་སེམས་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ནི་བསྟན་བྱ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཡང་ཅིས་མ་བརྗོད་དེ་བརྗོད་པར་རིགས་པར་ཐལ། སངས་རྒྱས་པ་ལ་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་རྒོལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལུང་ལས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་རྟོགས་ཤིང་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལུང་ཁྱེད་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པས་ལུང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མ་བསྟན་ཏོ་ཞེ་ན། བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་དེ་བརྗོད་བྱ་རིགས་པས་གྲུབ་ནས་ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ནམ། བརྗོད་བྱར་རིགས་པས་མ་གྲུབ་པར་རང་གི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན། གཉིས་པ་
Chinese
如果说，显示生灭之性的教证，仅仅对于佛教徒来说是量，那么，无论哪个论敌，教证是什么，论敌和教证之间也没有丝毫联系。因此，具有显示生灭之性的教证，作为法，你仅仅存在于佛教徒之中，而不存在于数论派之中，没有这种差别，因为你和佛教徒、数论派两者都没有联系，在其他方面是相同的。如果说，那样的教证虽然没有成立和佛教徒的自性联系，但是成立了承认的联系，那么，那个法，在通过生灭来成立乐明无情的时候，和佛教徒的承认联系也没有成立，因为那时佛教徒放弃了承认。因此，那样的教证，作为法，对于佛教徒来说，又如何成立为量呢？不会成立的，因为对于佛教徒的心识来说，是成为以量损害自己意义的教证。因此，佛教徒，作为法，又怎么会认可那个教证本身和教证相违背的乐明无情呢？不会认可的，如果认可和那个教证意义不同的乐明无情，那么那样认可就是抛弃那个教证的支分，那时不可能是认可那个教证为量的。这样，已经显示了通过其他教证所宣说的因不能成立乐明无情，也显示了对于自己的教证，通过任何量也不能成立乐明无情。数论派，作为法，自己相续中现证乐明无情的现证，那个乐明无情的能立是从什么产生的，那个能立为什么不对所教化的佛教徒说呢？应该说的，因为是对佛教徒成立乐明无情的论敌。如果说，我们是从我们的教证中现证乐明无情，而且你们也承认我们的教证是量，所以没有显示教证为能立，那么，显示乐明无情的教证，是所说义通过理证成立之后才承认教证为量呢？还是所说义没有通过理证成立，仅仅通过自己的意愿就承认教证为量？是第二种情况。
English
If it is said that the scripture showing the nature of arising and ceasing is only valid for Buddhists, then, no matter which opponent, what the scripture is, there is not the slightest connection between the opponent and the scripture. Therefore, the scripture that shows the nature of arising and ceasing, as a dharma, you only exist in Buddhists, and do not exist in the Samkhya school, there is no such difference, because you and both Buddhists and Samkhyas have no connection, and are the same in other aspects. If it is said that, although such a scripture does not establish the nature connection with Buddhists, it establishes the connection of recognition, then, that dharma, when establishing pleasure and clarity as non-sentient through arising and ceasing, the connection of recognition with Buddhists is also not established, because at that time Buddhists abandon the recognition. Therefore, how can such a scripture, as a dharma, be established as valid for Buddhists? It will not be established, because for the minds of Buddhists, it is a scripture that becomes a measure that harms its own meaning. Therefore, Buddhists, as a dharma, how can they accept that the scripture itself contradicts the pleasure and clarity as non-sentient? They will not accept it, if they accept pleasure and clarity as non-sentient that is different from the meaning of that scripture, then such acceptance is a part of abandoning that scripture, and at that time it is impossible to recognize that scripture as valid. In this way, it has been shown that the sign proclaimed from other scriptures cannot establish pleasure and clarity as non-sentient, and it also shows that for one's own scriptures, pleasure and clarity as non-sentient cannot be established by any measure. Samkhyas, as a dharma, the direct perception of pleasure and clarity as non-sentient in one's own continuum, from what did the establisher of that pleasure and clarity arise, why not tell the Buddhists who are to be taught that establisher? It should be said, because it is an opponent that establishes pleasure and clarity as non-sentient for Buddhists. If it is said that we directly perceive pleasure and clarity as non-sentient from our scriptures, and you also recognize our scriptures as valid, so we have not shown the scriptures as the establisher, then, does the scripture that shows pleasure and clarity as non-sentient recognize the scripture as valid after the meaning of what is said is established through reasoning? Or does it recognize the scripture as valid only through its own intention without the meaning of what is said being established through reasoning? It is the second case.
Tibetan
ལྟར་ན། ལུང་དེ་ཁྱོད་ལ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དང་པོ་ལྟར་ན། གྲངས་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། རིགས་པ་གང་གིས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་ཚད་མར་འཛིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ལ་སྟོན་པར་རིགས་པར་ཐལ། བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་དེ་བརྗོད་བྱ་རིགས་པས་གྲུབ་ནས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་པ་གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་པ་ལ་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་རྒོལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་འདྲའི་ལུང་དེ་ཚད་མར་གྲུབ་ཅིང་ལུང་དེས་གྲུབ་པའི་རིགས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་འདིས་ཀྱང་ཅིས་མི་འཛིན་ཏེ་འཛིན་པར་བྱེད་པས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཡང་སྟོན་པར་རིགས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །གལ་ཏེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱིས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ལ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མ་བསྟན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དེ་ངོ་བོ་གཞན་ལ་བསྟན་པར་མི་ནུས་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་དུ་འབྱུང་བར་མི་རིགས་པས་དེའི་རྒྱུ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་སྟོན་པར་རིགས་སོ་ཞེས་སྟོན་པ་དེ། གྲངས་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། སྔར་ནི་ཐ་མལ་པར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་གང་གིས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་རྟོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་བསྐྱེད་པར་རྟོགས་ནས་དེ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་དབང་པོ་སྟེ་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དེ་དག་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཡང་སྟོན་པར་རིགས་པར་ཐལ། སངས་རྒྱས་པ་ལ་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་རྒོལ་བ་གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་པ་ལ་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པ་ན་སངས་རྒྱས་པས་སྒྲུབ་བྱེད་དེའི་དོན་ཏེ་འབྲས་བུ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཤེས་ནས་དེ་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་མངོན་རྗེས་གང་གིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དེ་དོན་འགའ་ཞིག་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དཔྱོད་པ་ནི་བློ་གྲོས་ངལ་བ་འབའ་ཞིག་པར་ཟད་ཅེས་སྟོན་པ་དེ། བློ་བདེ་སེམས་མེད་ཀྱི་དོན་དག་ལ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དོན་འགའ་ཞིག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་དོན་འགའ་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རིགས་པས་དཔྱོད་
Chinese
如果那样，那个教证对你来说也不会成为能立，因为按照第一种情况，数论派，作为有法，以任何理性能够显示为乐空无心的教证，作为被认为是量之能立，那理应也向佛教徒显示。因为任何承认以理智成立而作为乐空无心的能立的教证，都是与佛教徒争论乐空无心之论敌。因此，像那样的教证已经成立为量，并且那个教证所成立的道理，佛教徒为什么不接受呢？肯定会接受的，所以显示乐空无心的教证，理应也向佛教徒显示，这就是它的意义。如果有人说，通过自续的瑜伽现量证悟乐空无心，瑜伽现量是各自自己才能觉知的，不能向他人展示，所以没有展示那个瑜伽现量的能立。那么，证悟乐空无心的瑜伽现量，虽然不能向他人展示其自性，但是不可能是无因而生，所以理应向佛教徒显示它的因，这就是所要显示的。数论派，作为有法，先前是凡夫俗子，后来通过任何能立，认识到能够生起证悟乐空无心的瑜伽现量，并且通过修习它，感官，也就是能够生起证悟乐空无心的瑜伽现量的那些能立，理应也向佛教徒显示。因为任何与佛教徒争论乐空无心之论敌，当向佛教徒展示证悟乐空无心的瑜伽现量的能立时，佛教徒通过了解那个能立的意义，也就是能够生起果，瑜伽现量的能力，并且通过修习它，就能够证悟乐空无心。这样一来，因为无论是通过现量还是比量都不能证悟乐空无心，所以对于乐空无心的某些意义，作为它的能立进行研究，只不过是徒劳无益，这就是所要显示的。对于乐空无心的意义，作为有法，你以理智来研究某些意义的所立和某些意义的能立
English
If so, that scripture will not become a proof for you either. According to the first case, the Samkhya school, as the subject, the scripture that shows bliss and emptiness without mind through any reasoning, as the proof that is considered valid, should also be shown to the Buddhists. Because anyone who acknowledges the scripture that is established by reason as a proof of bliss and emptiness without mind is an opponent who argues for bliss and emptiness without mind to the Buddhists. Therefore, such a scripture has been established as valid, and the reasoning established by that scripture, why wouldn't the Buddhists accept it? They will definitely accept it, so the scripture that shows bliss and emptiness without mind should also be shown to the Buddhists, that is its meaning. If someone says that one realizes bliss and emptiness without mind through the direct perception of self-continuum yoga, and that direct perception of yoga is something that each individual can only perceive for themselves and cannot show to others, so they have not shown the proof of that direct perception of yoga. Then, although the direct perception of yoga that realizes bliss and emptiness without mind cannot show its essence to others, it cannot arise without a cause, so it should show its cause to the Buddhists, that is what is to be shown. The Samkhya school, as the subject, was previously an ordinary person, but later, through any proof, realized that it could generate the direct perception of yoga that realizes bliss and emptiness without mind, and by practicing it, the senses, that is, those proofs that can generate the direct perception of yoga that realizes bliss and emptiness without mind, should also be shown to the Buddhists. Because any opponent who argues for bliss and emptiness without mind to the Buddhists, when showing the proof of the direct perception of yoga that realizes bliss and emptiness without mind to the Buddhists, the Buddhists, by understanding the meaning of that proof, that is, the ability to generate the result, the direct perception of yoga, and by practicing it, can realize bliss and emptiness without mind. In this way, because bliss and emptiness without mind cannot be realized by either direct perception or inference, examining certain meanings of bliss and emptiness without mind as its proof is only a waste of effort, that is what is to be shown. Regarding the meaning of bliss and emptiness without mind, as the subject, you use reason to examine some meanings as the established and some meanings as the proof.