Tibetan
རིགས་པའི་འདོད་འཇོ་ལས་ལེའུ་བཞི་པའི་རྣམ་བཤད། རིགས་པའི་འདོད་འཇོ་ལས་ལེའུ་བཞི་པའི་རྣམ་བཤད། དེ་ལྟར་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུ་བསྟན་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་པ་སྐབས་སུ་བབ་ཀྱང་དེ་ཉིད་དགོས་པའི་དབང་གིས་སྔར་བཤད་ནས། འདིར་སྐབས་སུ་བབ་པ་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་ཀྱང་དེ་གཞན་ལ་སྟོན་པ་ལ་མི་མཁས་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་དོན་དུ། སློབ་དཔོན་གྱིས། གཞན་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི། །རང་གིས་མཐོང་དོན་རབ་གསལ་བྱེད། །ཅེས་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ་དེ་འཆད་དེ། དེ་ལ་གཞུང་དེའི་མདོར་བསྡུས་པའི་དོན་ནི། རྒོལ་བ་རང་གི་ཚད་མས་མཐོང་བའི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་རྟགས་ཅན་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟ་བུ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡང་ཚད་མས་མཐོང་བའི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་རྟགས་ཅན་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པར་འདོད་པས་ན། རྒོལ་བ་རང་གི་ཚད་མས་མཐོང་བའི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཕྱི་རྒོལ་ལ་གསལ་བར་སྟོན་པའི་ངག་ནི་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ངག་རྗེས་དཔག་ཡིན་ཞེ་ན། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་སྟོན་པ་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གོ་ཞེས་སྨོས་པས་ཆོག་མོད་རང་གིས་མཐོང་བ་སྨོས་པས་ཅི་ཞེ་ན། གཞན་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མས་མཐོང་བ་མིན་ཡང་གཞན་ཕྱི་རྒོལ་དག་གི་ལུང་ཙམ་ལས་མཐོང་བའི་དོན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་རྒོལ་བ་གྲངས་ཅན་པས་ཕྱི་རྒོལ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་བློ་དང་བདེ་བ་ཆོས་ཅན། སེམས་མེད་དེ། སྐྱེ་འཇིག་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་ན། རྟགས་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དེ་གྲངས་ཅན་རང་ལུགས་ལ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་ཀྱང་སངས་རྒྱས་པའི་ལུང་གིས་གྲུབ་པས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་སུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ཞེས་སེར་སྐྱ་བ་ཁ་ཅིག་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་རྒོལ་བ་རང་གི་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ལུང་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་ཡང་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ལོག་རྟོག་དེ་སྤངས་ནས། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ཡིན་ན་རྒོལ་བ་རང་གི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཕྱི་རྒོལ་ལ་གསལ་བར་སྟོན་པའི་ངག་ཡིན་པ་ཞིག་དགོས་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གི་མཚན་ཉིད་དུ་བདག་གིས་མཐོང་བ་ཞེས་པའི་ཚིག་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་
Chinese
《理智之欲》第四章的解释。 《理智之欲》第四章的解释。 如此，在展示了证明量之特征的现量章节之后，接下来本应是解释自利比量，但由于其必要性已在之前阐述。此处，恰逢其时，为了帮助那些虽然能从论敌自身的三相之理证中如实领悟所证，却不善于向他人展示的孩童们，导师说：“他利比量，能使自己所见之事极为了解。”这里将要解释所说的他利比量的特征。其中，该论典的简要含义是：论者自己通过量所见的具足三相之理证，从而生起了对有法之认识，同样地，也希望在他人心中，通过量所见的具足三相之理证，生起对有法之认识。因此，论者自己通过量所见的具足三相之理证，向对方论敌清晰展示的言语，就是所谓“他利比量”的含义。为什么说言语是比量呢？因为这是以果之名称来称呼因。如果说，仅仅说明“展示具足三相之理证就是他利比量”就足够了，为何还要说“自己所见”呢？这是因为，为了向对方论敌展示所证，即使论者自己没有通过量见到，仅仅是通过对方论敌的教证所见之义，也能成为正确的能立之理证。例如，论者数论派向对方论敌佛教徒陈述说：智慧和快乐，法，不是心，因为它们是生灭之法。这个生灭之理证，在数论派自己的宗义中并没有通过量成立，但由于佛教徒的教证而成立，因此它就成为了能立之理证。一些黄衣派学者是这样认为的。因此，为了消除那种认为即使论者自己没有通过量成立，仅仅通过对方论敌的教证而成立的意义也是正确的理证的错误观念，为了表明如果是他利比量，就必须是论者自己通过量成立的具足三相之理证，向对方论敌清晰展示的言语，所以在它利比量的特征中，才说了“我所见”这样的词语。如果……
English
Explanation of Chapter Four from 'The Wish-Fulfilling Intellect'. Explanation of Chapter Four from 'The Wish-Fulfilling Intellect'. Thus, having presented the chapter on direct perception, which demonstrates the characteristics of valid cognition, it would be appropriate to explain inference for oneself next. However, due to its necessity, it has been explained earlier. Here, as the occasion arises, for the sake of helping those children who, although they understand the object to be proven from the three-aspects of the sign of the proponent himself, are not skilled in showing it to others, the teacher says: "Inference for others makes what one has seen very clear." This explains the definition of inference for others. The condensed meaning of that text is: Just as the knowledge of the subject possessing the sign arises from the three-aspects of the sign seen by the proponent himself through valid cognition, so too, it is desired that knowledge of the subject possessing the sign arises in the mindstream of others from the three-aspects of the sign seen through valid cognition. Therefore, the speech that clearly shows the three-aspects of the sign seen by the proponent himself through valid cognition to the opponent is what is meant by "inference for others." Why is speech inference? Because it is named after the effect of the cause. If it were sufficient to say that "showing the three-aspects of the sign is inference for others," why mention "seen by oneself"? This is because, in order to show the object to be proven to the opponent, even if the proponent himself has not seen it through valid cognition, the meaning seen only from the opponent's scriptures can become a correct probans. For example, when the proponent, a Samkhya, states to the Buddhist opponent: "Intelligence and happiness, the dharma, are not mind, because they are produced and destroyed." This sign of being produced and destroyed is not established by valid cognition in the Samkhya's own system, but because it is established by the Buddhist's scriptures, it becomes a probans. Some Gelug scholars think this way. Therefore, in order to abandon the misconception that even if the proponent himself has not established it through valid cognition, the meaning established only through the opponent's scriptures is also a correct sign, and to show that if it is inference for others, it must be speech that clearly shows the three-aspects of the sign established by the proponent himself through valid cognition to the opponent, the words "seen by me" are mentioned in the definition of inference for others. If...
Tibetan
ཅིའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རང་གི་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ལུང་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་རྟགས་སུ་མི་འགྱུར། གང་གིས་ན་དེ་སྤང་པའི་ཕྱིར་དུ་བདག་གིས་མཐོང་བ་ཞེས་པའི་ཚིག་སྨྲོས་ཞེས་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་རང་གི་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལུང་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་རྒོལ་བའི་འདོད་ཡུལ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་གི་ནུས་པ་འཇུག་པ་ཡུལ་ཚིག་ཙམ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་མ་གྲུབ་ན། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་གི་ནུས་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་དེར་ནི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་རྣམས་ཁྱོད་འཇལ་བྱེད་སྒྲུབ་བྱེད་འཇུག་པ་དོན་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྒོལ་བའི་དམ་བཅའ་བསྟན་པའི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཁྱོད་གྲུབ་ནས་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་དཔེ་རྟགས་ལ་སོགས་རྣམས་ཁྱོད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། སྔ་མ་ལྟར་དུ་ཐལ། ལུང་གི་དོན་ལ་རྒོལ་བ་རང་གི་ཚད་མས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་ཚད་མས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལུང་དེ་རྒོལ་བའི་འདོད་ཡུལ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པར་རིགས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྐྱེ་འཇིག་གི་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་པས་ལུང་ཁས་བླངས་ན་ལུང་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་སངས་རྒྱས་པས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་སུ་ཁས་ལེན་པར་འཐད་པ་རིགས་ན་ཡང་། དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་པས་ལུང་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་ལུང་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་སངས་རྒྱས་པ་ལ་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་སུ་མི་འགྱུར་ཞེས་སྟོན་པ་དེ། སངས་རྒྱས་པ་ཆོས་ཅན། སྐྱེ་འཇིག་གིས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་བློ་བདེ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་དེ་ནི་ཁྱོད་ལ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་ཚེ་ཁྱོད་ཀྱི་བློ་ངོར་བློ་བདེ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་ལ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་གཞན་བློ་བདེ་སེམས་མེད་ལ། སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བློ་བདེ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་སྟོན་པའི་ལུང་དེས་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་འཇིག་གིས་བློ་བདེ་སེམས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ལུས་པར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེ་བས་ནའོ། །གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་གང་གིས་ཁས་བླངས་པ་དེ་ལུང་དེ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ན་ལ་ལུང་དེ་ཚད་མར་གྲུབ་པས་བློ་བདེ་
Chinese
为什么立论者自己以量未成立，仅以外方立论者的教证成立的法不成其为因？如果说：为了遣除它，所以我才说了“我所见”之语。所知法，立论者自己以量未成立，仅以外方立论者的教证成立的法，不成其为立论者所欲的所立能立之正因，因为认为事物力量加入的因和比量的能力所入之处仅是词句本身就是量是不合理的。如果因不成，事物力量加入的因和比量的能力所入之处，该法，事物力量加入的因和比量等你衡量能立的加入就变得无意义，因为仅以立论者的誓言所说的词句你就成立，事物力量加入的譬喻、因等对你来说成为能立就变得无意义。此外，所知法，如前一样应成，因为以教证之义立论者自己以量完全衡量后，以量完全清净的该教证，有道理成为立论者所欲的所立之法的一些能立之量。此外，如果成立生灭之乐是无心，如果佛教徒承认教证，那么仅以教证成立的法，佛教徒也应理承认其为成立该法的因。但是，因为那时佛教徒未承认教证，所以仅以教证成立的法，对佛教徒来说不成其为成立该法的因，这样宣说的那位，佛教徒，在成立生灭之乐是无心之时，显示乐是生灭之乐的教证，对你来说也不成其为量，因为那时为了破除你心中显示乐是生灭之乐的教证，而说其他乐是无心，并且说出正确的能立。如果承认，显示乐是生灭之乐的教证所成立的以生灭成立乐是无心的宗法和所立全部未成立，因为是所承认的缘故。如果如果任何立论者所承认的，仅仅是与该教证相应的，该教证才成立为量，所以乐
English
Why doesn't a phenomenon established only by the scriptures of an opponent, without being established by the proponent's own valid cognition, become a reason? If you say, "I uttered the words 'what I see' in order to eliminate that," then, knowable phenomena, it follows that a phenomenon established only by the scriptures of an opponent, without being established by the proponent's own valid cognition, does not become a valid reason for establishing what the proponent desires, because it is unreasonable to consider the mere words themselves as valid cognition where the force of reality enters and the power of inference operates. If the reason is not established, then in that place where the force of reality enters and the power of inference operates, it follows that the force of reality and the inferences do not become meaningful when you measure and establish them, because you are established only by the words of the proponent's assertion, and the examples and reasons where the force of reality enters become meaningless for you to establish. Furthermore, knowable phenomena, it follows as before, because it is reasonable to accept that scripture, which has been thoroughly examined by the proponent's own valid cognition regarding the meaning of the scripture and is completely purified by valid cognition, as a valid cognition for establishing some of the phenomena that the proponent desires to establish. Furthermore, if one establishes that the bliss of arising and ceasing is without mind, if the Buddhist accepts the scripture, then it is reasonable for the Buddhist to accept the phenomenon established only by the scripture as the reason for establishing that phenomenon. However, because the Buddhist did not accept the scripture at that time, the one who shows that the phenomenon established only by the scripture does not become the reason for establishing that phenomenon for the Buddhist, Buddhist, it follows that the scripture that shows bliss as the bliss of arising and ceasing is not valid cognition for you either when establishing that the bliss of arising and ceasing is without mind, because at that time, in order to refute the scripture that shows bliss as the bliss of arising and ceasing in your mind, you say that other bliss is without mind, and you speak the correct reason. If you accept, it follows that the subject-property and the object to be proven are not completely established by the scripture that shows bliss as the bliss of arising and ceasing, because it is what is accepted. Therefore, if whatever is accepted by any proponent, only that which corresponds to that scripture, that scripture is established as valid cognition, so bliss