Tibetan
ན་གཟུགས་དྲི་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཚད་མས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ལྷག་པོ་མེད་ན་སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ལྕིད་ཁོ་ན་འགོག་པ་ཅི་ཞེ་ན། སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་རྟགས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཡན་ལག་ལ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྕིད་ཁོ་ན་འགོག་པ་མེད་པར་ཐལ། ཡན་ལག་ལ་མེད་པའི་ལྕིད་དེས་ཉེ་བར་མཚོན་ཏེ་ཡན་ལག་ལ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འཇིམ་རིལ་དུ་མ་རིམ་གྱིས་བསྲེས་པའི་འཇིམ་གོང་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཡན་ལག་ལ་མེད་པའི་རང་གི་ཡོན་ཏན་གཟུགས་དྲི་ལ་སོགས་ལྷག་པོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ། དེ་ཡོད་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་འཛིན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་དེས་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ད་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིགས་པས་རྩོད་པའི་དུས་སུ་རྒོལ་བ་དམ་བཅའ་ལྟར་སྣང་ལ་ཁས་བླངས་སོགས་ཀྱིས་གནོད་པ་འབབ་ཚུལ་གཞན་ཡང་ཅི་རིགས་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་པ་དེ། རྩོད་པའི་དུས་སུ་རྒོལ་བའི་དམ་བཅའ་ལ་ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་དང་རང་གི་ཚིག་དངོས་ཤུགས་སོགས་མངོན་རྗེས་དང་གྲགས་པ་སོགས་ཀྱིས་གནོད་པ་དག་སྲིད་པས་ན་དམ་བཅའ་གང་ལས་ཁས་བླངས་ལ་སོགས་གང་གིས་གནོད་པ་ལ་དེ་དང་དེ་ལ་གནོད་ཚུལ་གྱི་དཔེར་བརྗོད་གཞན་ཡང་ཅི་རིགས་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། གང་ལས་ན། བྱེ་བྲག་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགོག་པའི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་ཚུལ་གྱི་དཔེར་བརྗོད་རྒྱས་པར་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་མཚོན་ནས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །རྣམ་འགྲེལ་དུ་བྱེ་བྲག་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགོག་པའི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་ཚུལ་གྱི་དཔེ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ལས་དཔག་ནས་རྩོད་པའི་དུས་སུ་རྒོལ་བའི་དམ་བཅའ་ལ་ཁས་བླངས་སོགས་ཀྱིས་གནོད་ཚུལ་གྱི་དཔེར་བརྗོད་གཞན་ཡང་ཅི་རིགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གིས་རང་ལུགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ནས་གཞན་ལུགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་འགོག་པར་བཞེད་ནས་ཀུན་བཏུས་སུ། རིགས་པ་ཅན་པ་རྣམས་ན་རེ། བསྒྲུབ་བྱ་སྟོན་ཞེས་པ་འདི་ལ། གྲུབ་པ་མེད་ལ་དོན་བཅས་ཉིད། །དེ་ལྟ་ན་ནི་དཔེ་དང་རྟགས། །མ་གྲུབ་བརྗོད་པ་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཅེས་གསུངས་པ་འཆད་དེ་རིགས་པ་ཅན་པས་སྒྲུབ་བྱ་སྟོན་པ་དམ་བཅའོ་ཞེས་བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་དུས་སམ་ཕྱི་རྒོལ་ལ་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ཐམས་ཅད་སྟོན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཕྱི་རྒོལ་
Chinese
因为所有色、香等都无法以量度来认知。如果不存在剩余，那么就无法区分秤低的情况，为什么要仅仅否定重量呢？“无法区分秤低的情况”这个理由是所立宗。不应仅仅否定支分上不存在的功德，即重量。因为支分上不存在的重量可以近似地表示，从而否定支分上不存在的所有功德。因此，将多个泥丸逐渐混合而成的泥团是所立宗。完全不存在其支分上不存在的自身功德，即色、香等。如果存在，那么它应该像其自身本性一样，被自识根的现量所见，但它并没有被见到。现在，正如前面所说的，通过这种理路，在辩论时，对于论敌的似是而非的承诺，应该以承认等方式来理解如何产生损害。在辩论时，由于论敌的承诺可能会受到先前或之后的承认，以及自身言语的直接或间接含义、现量、比量和名声等的损害，因此，应该尽可能地理解从承诺到承认等任何方面受到损害时，损害的方式。从哪里开始呢？应该通过先前详细描述的方式，来理解对否定胜论派法之差别的承诺造成损害的例证。在《释量论》中，详细地阐述了对否定胜论派法之差别的承诺造成损害的例子，这是有必要的。因为通过您，可以推断出在辩论时，对于论敌的承诺，应该尽可能地了解通过承认等方式造成损害的例子，这是为了说明这一点。他们通过展示自己宗派的所立宗的定义，并希望否定其他宗派的所立宗的定义，所以在《集论》中说：有理智的人说，所谓的“显示所立宗”是：没有成立且具有意义的。如果是这样，那么例子和理由，在没有成立的情况下说出来，就会变成过失。解释说，有理智的人说，显示所立宗就是承诺，因此，所立宗这个词是所立宗。您应该向对方或后来的论敌展示理由的所立宗的所有含义。您应该向后来的论敌
English
Because all forms, smells, etc., cannot be cognized by measurement. If there is no remainder, then there is no distinction in perceiving the lower weight, so why only negate weight? The reason that "there is no distinction in perceiving the lower weight" is the subject. It is not appropriate to only negate the qualities that do not exist in the limbs, namely weight. Because the weight that does not exist in the limbs can be approximately represented, thereby negating all the qualities that do not exist in the limbs. Therefore, a lump of clay made by gradually mixing multiple clay balls is the subject. There is absolutely no remainder of its own qualities that do not exist in its limbs, namely form, smell, etc. If it exists, then it should be seen by the direct perception of the self-cognizing sense, just like its own nature, but it is not seen. Now, as mentioned earlier, through this reasoning, in debate, one should understand how harm arises from the opponent's apparent commitment through admissions, etc. In debate, since the opponent's commitment may be harmed by prior or subsequent admissions, as well as the direct or indirect meanings of one's own words, direct perception, inference, and reputation, etc., one should understand as much as possible the ways in which harm occurs when harm is caused from commitment to admission, etc. Where to start? One should understand the examples of causing harm to the commitment to negate the distinctions of the Vaibhashika's dharmas, through the methods described in detail earlier. In the Pramanavarttika, the examples of causing harm to the commitment to negate the distinctions of the Vaibhashika's dharmas are explained in detail, which is necessary. Because through you, it can be inferred that in debate, for the opponent's commitment, one should understand as much as possible the examples of causing harm through admissions, etc., this is to explain this. They show the definition of the proponent's own thesis and wish to negate the definition of the thesis of other schools, so in the Abhidharmasamuccaya it says: The logicians say that the so-called "showing the thesis" is: not established and meaningful. If so, then the example and reason, when stated without being established, will become a fallacy. It is explained that the logicians say that showing the thesis is a commitment, therefore, the word thesis is the thesis. You should show the opponent or the later opponent all the meanings of the thesis of the reason. You should show the later opponent
Tibetan
ལ་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་སྟོན་པ་གང་གིས་ཁྱོད་དུས་གསུམ་གྱི་ཡུན་བྱ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་མཐའ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དཔེ་རྟགས་གྲུབ་པ་དེ་ལྟའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་གཞན་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་སྒྲ་རྟག་སྟེ་མིག་གི་གཟུང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བློ་བཞིན་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་བཞིན་པའི་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་བཞིན་པ་དེའི་ཚེ་རྒོལ་བ་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་ནའང་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་མ་འོངས་པ་ན་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྒྲ་དཔེ་རྒོལ་བས་ད་ལྟ་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་ཁོ་ན་སྟོན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱར་བྱ་བ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བས་འདོད་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ད་ལྟ་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པ་མིན་པར་ཐལ། ཤེས་བྱེད་སྐབས་ཀྱི་ཕྱི་རྒོལ་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱ་སྟོན་པ་དམ་བཅའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་བཞིན་པའི་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་དག་སུན་འབྱིན་གྱི་དཔེར་བརྗོད་དུ་བྱས་པ་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས་པའི་སྒྲས་ཤེས་བྱེད་སྐབས་ཀྱི་ཕྱི་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་མ་ཟིན་ཙམ་ཐམས་ཅད་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས་པའི་སྒྲས་ཤེས་བྱེད་སྐབས་ཀྱི་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་གྲུབ་མ་ཟིན་ཙམ་སྟོན་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་སྟོན་ན། རི་བོང་རྭ་དང་མོ་གཤམ་བུ་ལ་སོགས་མ་གྲུབ་པ་ཀུན་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་འཕེན་པར་རིགས་པར་ཐལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བརྗོད་པ་དམ་བཅའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གྲུབ་མཐའ་བཞིའི་སྐབས་ཀྱི་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གྲུབ་མཐའ་བཞི་གང་ཞེ་ན། རྒྱུད་ཐམས་ཅད་འགལ་བ་མེད་པ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྟེ་ཚད་མས་གཞལ་བྱ་སྒྲུབ་ཅེས་པ་ལྟ་བུའོ། །རྒྱུད་མཐུན་པ་ལ་གྲུབ་ཅིང་མི་མཐུན་པ་ལ་མ་གྲུབ་སོ་སོའི་རྒྱུད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སྟེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཅིག་པའམ་ཐ་དད་པའམ་ཐམས་ཅད་རྟགས་པའམ་མི་རྟག་པ་ཅེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གང་གྲུབ་པ་ན་སྐབས་གཞན་གྲུབ་པ་སྐབས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སྟེ་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བདག་ནི་ཤི་ནས་འབྲས་བུ་ལ་
Chinese
如果以任何能显示作为理由的待证之义的事物，因为你（作为理由）是受三时作用所限制的，如果这样认为。如果其他的例子和理由成立，就像声音是常，是眼识所取一样，像这样作为能立的例子和理由不成立，作为有法。当你在建立能立的时候，即使对方不承认是待证，也应该成为待证。因为你将来是对反驳者来说作为理由的待证之义。如果说，待证的声音仅仅显示反驳者现在所承认的待证，所以没有过失。那么，作为待证的事物这个声音，作为有法。反驳者所承许的差别并不完全取决于现在所承认的待证。因为在认识的时候，外来的反驳者所不成立的一切事物都是被认识的。因此，正量部的陈那论师，对于说显示待证是立宗的体性，而将正在建立的例子和理由不成立的陈述作为驳斥的例子是有理由的。因为待证这个声音显示了认识时外来反驳者尚未成立的一切，因此这样显示。如果待证这个声音显示了认识时外来反驳者尚未成立的一切，而不是显示其他未成立的一切，那么，像兔角和石女之子等未成立的一切都应该成为待证，这样提出过失是合理的。如果说，例子和理由不成立不是待证，因为不是行为，而且那个陈述不是立宗的支分，而且不是四宗的情况下的未成立，如果这样说。那么，什么是四宗呢？一切相续没有矛盾是一切相续的宗派，比如以量成立所量。在相续相同的情况下成立，在不相同的情况下不成立，是各自相续的宗派，比如一切事物是一或异，一切是常或无常。在某个时候成立，在其他时候成立，是时节的宗派，比如非有情识的我死后对于果
English
If by anything that shows the meaning of what is to be proven as a reason, because you (as a reason) are limited by the function of the three times, if you think so. If other examples and reasons are established, just like sound is permanent, being apprehended by eye consciousness, like this, the example and reason being established as a proponent is not established, as the subject of the proposition. When you are establishing the proponent, even if the opponent does not admit it as what is to be proven, it should become what is to be proven. Because you will be the meaning of what is to be proven as a reason for the future opponent. If you say that the sound of what is to be proven only shows what the opponent now admits as what is to be proven, so there is no fault. Then, the sound of what is to be done as what is to be proven, as the subject of the proposition. The difference admitted by the opponent does not completely depend on what is now admitted as what is to be proven. Because at the time of cognition, all things that are not established by the external opponent are cognized. Therefore, Master Dignāga of the Pramāṇasamuccaya, for saying that showing what is to be proven is the nature of the proposition, and taking the statement of the example and reason that are being established as examples of refutation is reasonable. Because the sound of what is to be proven shows everything that has not yet been established by the external opponent at the time of cognition, therefore it is shown in this way. If the sound of what is to be proven shows everything that has not yet been established by the external opponent at the time of cognition, instead of showing all other things that have not been established, then all things that have not been established, such as rabbit horns and the children of barren women, should become what is to be proven, and it is reasonable to raise this fault. If you say that the example and reason not being established is not what is to be proven, because it is not an action, and that statement is not a branch of the proposition, and it is not the non-establishment in the case of the four tenets, if you say so. Then, what are the four tenets? All continuums without contradiction are the tenet of all continuums, such as establishing what is to be measured by valid cognition. Establishing in the case of similar continuums and not establishing in the case of dissimilar continuums is the tenet of each continuum, such as all things are one or different, all are permanent or impermanent. Establishing at one time and establishing at another time is the tenet of time, such as the self without sentient consciousness after death for the fruit