Tibetan
ན་ཡོད་དེ། སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་ཀྱང་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་ཞེས་གྲུབ་ཅིང་རྟོགས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་ཐལ། སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ཆོས་ཅན་འགལ་བ་སྟེ་བཀག་པར་གྱུར་པས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་འགལ་བ་སྟེ་བཀག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་རྟེན་སྨོས་པས་གཞན་དུ་མ་སྨོས་ན་རྒོལ་བས་འདོད་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཞེས་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དེ་ལ་གནོད་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་པར་འགའ་ཞིག་སེམས་པར་འགྱུར་སྲིད་པ་དེས་ན། དེ་བསལ་ནས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་འདི་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་རང་ཉིད་སྨོས་པའི་དོན་གྱིས་གྲུབ་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་བདེན་ཏེ་འོན་ཀྱང་རྒོལ་བའི་འདོད་ཡུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་འགའ་ཞིག་བཀག་པ་ལ་ཡང་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་བཀག་པའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་ཁས་ལེན་ནོ། །དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་པས་ནམ་མཁའ་དང་ཕྱོགས་དུས་ལ་སོགས་རྣམས་རྟག་པའི་རྗེས་སུ་འདོད་པ་ལ། སངས་རྒྱས་པས་ནམ་མཁའ་དང་ཕྱོགས་དུས་སོགས་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གཞན་དག་གིས་སྔོན་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་གསར་དུ་བསྐྱེད་དུ་མེད་པའི་རྟག་པའི་རྫས་མིན་ཏེ། ཅིག་ཅར་དུ་རང་འབྲས་སྒྲ་དང་ཕྱོགས་དུས་སོགས་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་རྒྱུ་བྱེད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པ་ལ། བྱེ་བྲག་པས་སུན་འབྱིན་འདིར་བརྗོད་པ་ནི། ཅིག་ཅར་དུ་དོན་བྱེད་པས་སྟོང་པའི་རྟགས་དེས་རྟག་པའི་རྫས་འགོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་དང་ཕྱོགས་དུས་སོགས་རང་གི་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོའང་དངོས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་བཀག་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་ཡིན་ན་ཅིག་ཅར་དུ་དོན་བྱེད་པས་སྟོང་པ་ཆོས་ཅན། དངོས་གྱུར་གྱི་ནམ་མཁའ་བཀག་པས་ཁྱོད་ནམ་མཁའ་དང་ཕྱོགས་དུས་སོགས་རྟག་དངོས་ཀྱིས་སྟོང་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་འགལ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་བཀག་པས་ཁྱོད་དེ་ལྟར་ཡུལ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རང་རྟེན་ལ་
Chinese
因为如果对所立宗的事物造成损害，也会对所要成立的宗义造成损害，这是已经成立并理解的道理。因此，所知法，因为对所立宗的事物造成损害，所以会对所要成立的宗义造成损害。因为如果所立宗的依处事物相违，也就是被遮止，那么依赖于它的所要成立的宗义也会相违，也就是被遮止。因此，由于说了自依，如果不说其他，有些人可能会认为，只有对所要成立的宗义的法造成损害，才是对所要成立的宗义造成损害，因为在宗的定义的场合中说，论敌所承许的那种形态的法是所要成立的。因此，为了消除这种想法，为了理解如果对所立宗的事物造成损害，就会对所要成立的宗义造成损害，所以才说了自己的所立宗的事物。如果对所立宗的事物造成损害，就会对所要成立的宗义造成损害，这难道不是通过在宗的定义中说“自己”的意义而成立的吗？确实是这样成立的，但是也承认，对于没有被论敌的承许所区分的某些事物进行遮止，也具有遮止所要成立的宗义的过失。例如，顺世外道认为虚空和方时等是常法，佛教徒说，虚空和方时等法，不是不能被其他因缘新产生的无有之前的自性的常法之物，因为不是同时作为自己的果，声音和方时等显现的分别念的因。对此，顺世外道这样反驳：以同时起作用的空性之因来遮止常法之物，同样也会成立虚空和方时等自己的所立宗的事物的体性也是非实有，因此会变成遮止所要成立的宗义的过失。如果是这样，那么以同时起作用的空性法，因为遮止了实有的虚空，所以你不应该认为你成立虚空和方时等为空性常实的因是相违的。因为遮止了它，你根本没有对那样的境的所要成立的宗义造成任何损害。例如，对于自依……
English
Because if harm is done to the subject of the proposition, it will also harm the proposition to be established, which is a matter that has been established and understood. Therefore, knowable things, because they harm the subject of the proposition, will harm the proposition to be established. Because if the subject of the proposition's basis is contradictory, that is, is prevented, then the proposition to be established that relies on it will also be contradictory, that is, prevented. Therefore, because one mentions the self-basis, if one does not mention others, some may think that only harm to the dharma of the proposition to be established is harm to the proposition to be established, because in the context of the definition of the proposition, it is said that the dharma of such a form that the opponent accepts is to be established. Therefore, in order to eliminate this thought, in order to understand that if harm is done to the subject of the proposition, harm will be done to the proposition to be established, one's own subject of the proposition is mentioned. If harm to the subject of the proposition causes harm to the proposition to be established, is this not also established by the meaning of saying "self" in the definition of the proposition? It is indeed established in this way, but it is also admitted that preventing certain things that are not distinguished by the opponent's acceptance also has the fault of preventing the proposition to be established. For example, the Lokayata (Carvaka) school believes that space and time, etc., are permanent dharmas, while Buddhists say that space and time, etc., are not permanent things that cannot be newly produced by other causes and conditions, because they are not the cause of the simultaneous manifestation of sound and time, etc. To this, the Lokayata school refutes: By preventing the permanent thing with the cause of emptiness that acts simultaneously, it will also establish that the nature of the subject of the proposition itself, such as space and time, is also non-existent, and therefore it will become the fault of preventing the proposition to be established. If this is the case, then the dharma of emptiness that acts simultaneously, because it prevents the real space, you should not think that your cause of establishing space and time, etc., as empty and permanent is contradictory. Because by preventing it, you have not caused any harm to the proposition to be established of that object. For example, for self-basis...
Tibetan
ཞེས་པའི་ཚིག་འདིས་ནི་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་ཀའི་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་འགོག་པར་འགྱུར་བས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ལ་གནོད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བའི་འདོད་ཡུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་འབའ་ཞིག་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མིན་པར་ཐལ། རྒོལ་བའི་འདོད་ཡུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་ལྡན་པའི་ཆོས་ཅན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་དེ་ལྟ་ན་སངས་རྒྱས་པས་གྲངས་ཅན་པ་ལ་བཀོད་པའི་རྟགས་འདིར་གནོད་པ་ཡོད་དེ། རྟགས་ཇི་ལྟར་ན། བདེ་སྡུག་དང་གཏི་མུག་སོགས་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་ནུས་མིན་པའི་རྟག་པའི་རྫས་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཅར་དུ་རང་འབྲས་སྒྲ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་བཀོད་པ་ལ་གྲངས་ཅན་པས་སྔ་མ་བྱེ་བྲག་པ་བཞིན་དུ་རྒོལ་ཏེ། ཅིག་ཅར་དུ་དོན་བྱེད་པས་སྟོང་པའི་རྟགས་དེས་རྟག་པའི་རྫས་འགོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ཆོས་ཅན་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་དེ་ཡང་བཀག་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་བཀག་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་འདི་ལ་གཏན་ཚིགས་ཅིག་ཅར་དུ་དོན་བྱེད་པས་སྟོང་པ་དང་འགལ་བར་ངེས་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་དེ་དག་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་རིམ་བཞིན་བྱེད་པ་སྟེ་ཅིག་ཅར་དུ་རང་འབྲས་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་དངོས་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་དངོས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པའི་ལྷག་ལྡན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་དང་མི་རྟག་ཉིད་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་སྐབས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། རང་རྟེན་ལ་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དེའི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་གྱི་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་འབའ་ཞིག་ཉིད་དམ། ཆོས་གཞན་གྱི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྩོད་པའི་དུས་སུ་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་འདོད་པའི་ཆོས་ཞིག་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱི
Chinese
这段话的意思是，由于当下所讨论的法和有法二者的集合是所要成立的，因此，对当下有法的任何损害都会导致所要成立的法被否定，所以说损害了当下的有法，就是损害了当下所要成立的法。因此，要知道，如果仅仅损害了未被论敌的意愿所区分的有法，那么推论就是不成立的，因为被论敌的意愿所区分的、具有所要成立之法的有法本身也是所要成立的。如果损害了当下的有法就损害了当下所要成立的法，那么佛教徒对数论派提出的这个论证就存在损害。这个论证是怎样的呢？即：乐、苦和痴等有法，不是不能被其他因缘所产生的常法，因为它们同时是声音等所有结果的因。当提出这个论证时，数论派像之前的胜论派一样反驳说：由于同时起作用的缘故，这个空性的论证在否定常法的同时，也否定了你们自己的有法——乐等无常法，因此会造成否定当下所要成立之法的过失。如果说有法——乐等无常法，必定与作为理由的同时起作用的空性相矛盾，那么这就会与当下所要成立的法相矛盾。然而，这些并不矛盾，因为理由是逐渐起作用的，也就是说，不是同时作为声音等结果的直接原因，这被认为是用来证明有法——乐等无常法为非实有的剩余因。这是因为你们怀疑它是否与成立它的同品相违背，因为你和无常本身并不矛盾。总结一下这段话的含义：用“自所依”这个词语表明，损害了当下所要成立之法的所依——有法，就会损害当下所要成立的法，而仅仅是无关的有法，或者损害了其他法的所依——有法，并不会损害当下所要成立的法。这是因为在辩论时，论敌自己所希望的某个法，就是当下有法之上所要成立的法。
English
This passage means that since the collection of both the dharma and the dharmin under discussion is what needs to be established, any harm to the dharmin under discussion will lead to the negation of the dharma to be established. Therefore, it is said that harming the current dharmin harms the dharma to be established. Therefore, know that if only the dharmin that is not distinguished by the opponent's intention is harmed, then the inference is invalid, because the dharmin that is distinguished by the opponent's intention and possesses the dharma to be established is itself what needs to be established. If harming the current dharmin harms the current dharma to be established, then this argument presented by the Buddhist to the Samkhya school has a flaw. What is this argument? Namely: pleasure, pain, and ignorance, etc., are not permanent substances that cannot be produced by other causes, because they are simultaneously the cause of all effects such as sound. When this argument is presented, the Samkhya school refutes it like the previous Vaisheshika school, saying that because it acts simultaneously, this emptiness argument, while negating the permanent substance, also negates your own dharmin—impermanent dharmas such as pleasure, thus causing the fault of negating the dharma to be established. If it is said that the dharmin—impermanent dharmas such as pleasure—must contradict the emptiness of acting simultaneously as a reason, then this will contradict the dharma to be established. However, these are not contradictory, because the reason acts gradually, that is, it is not the direct cause of effects such as sound simultaneously, which is considered a remainder to prove that the dharmin—impermanent dharmas such as pleasure—is unreal. This is because you doubt whether it contradicts the similar class that establishes it, because you and impermanence itself are not contradictory. To summarize the meaning of this passage: the word "self-dependent" indicates that harming the support of the dharma to be established—the dharmin—will harm the dharma to be established, while merely irrelevant dharmin, or harming the support of other dharmas—the dharmin—will not harm the dharma to be established. This is because during the debate, a certain dharma that the opponent himself desires is the dharma to be established on the current dharmin.