Tibetan
ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་མེད་དོ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཆོས་ཅན། རང་ཚིག་འགལ་བའི་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བའི་དཔེར་བརྗོད་ཡིན་ཏེ། ཚིག་རང་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ནུས་པ་ཉམས་པར་བྱས་པའི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལུང་དང་འགལ་བའི་དམ་བཅའ་ལ་ནི་ཕྱོགས་མཚོན་ཙམ་བསྟན་པའི་དཔེར་བརྗོད་ཡིན་ཏེ། ལུང་དང་འགལ་བ་དམ་བཅའ་དངོས་མ་ཡིན་ནས་ལུང་དང་འགལ་བའི་དམ་བཅའ་དངོས་དང་ཁྱོད་དམ་བཅས་པའི་ཤུགས་ལས་འོངས་པའི་ཚད་མས་རང་གི་དངོས་ཀྱི་བསྟན་བྱ་ལ་གནོད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ལུང་དང་འགལ་བ་དེ་ལ་བསལ་བའི་དཔེ་ནི་དཀར་པོའི་ཆོས་ནི་མ་འོངས་པ་ན་བདེ་བ་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ཆོས་ཅན། ལུང་དང་འགལ་བའི་དམ་བཅའི་བསལ་བའི་དཔེ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་ལུང་དང་འགལ་བ་དམ་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་ལུང་དང་འགལ་བ་དམ་བཅའ་ན་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ཅིར་ཡང་མ་འགྱུར་ཏེ་ལུང་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལུང་ཁས་བླངས་ན་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ལུང་ཁས་བླངས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པ་མིན་པའི་དངོས་པོ་སྒྲ་ལྟ་བུ་ལ་བྱེ་བྲག་པས་སྔར་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་དུ་ཁས་བླངས་ནས། ཕྱིས་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་མ་ཡིན་པར་ཚད་མས་མ་ངེས་པ་བཞིན་དུ་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་ཅིང་དམ་བཅས་ན་ཡང་། བྱེ་བྲག་པས་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་དུ་དམ་བཅས་པ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་ཚད་མས་མ་ངེས་བཞིན་དུ་སྒྲ་མི་རྟག་ཡིན་པར་དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་ཙམ་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་ཁྱོད་གཉིས་པོ་དག་དམ་བཅའ་འགལ་བ་ནུས་པ་མཚུངས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་སྟེ་ཁྱོད་ཀྱང་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་མ་ཡིན་པར་དམ་བཅས་པ་དེའི་ཚེ་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་དུ་དམ་བཅས་པའི་བྱེ་བྲག་པའི་རང་ཚིག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཁོ་བོའི་མ་མོ་བཤམ་མོ་ཞེས་པའི་རང་གི་ཚིག་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དམ་བཅའ་འགལ་བ་དེ་དག་གང་ལ་རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་ཡོད་པའི་དོན་དེ་ནི་གཞན་རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་མེད་པའི་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། གང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་དེ་ནི་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ལས་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དེ་ལྟ་མིན་པར་ལུང་ཙམ་གནོད་བྱེད་དུ་འཇུག་པར་འདོད་ན། བྱེ་བྲག་པས་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་དུ་དམ་བཅའ་བ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་མ་ཡིན་པར་ཚད་མས་ངེས་བཞིན་དུ་དེར་དམ་བཅའ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་མི་གནོད་པར་ཐལ། དེ་དང་ཁྱོད་གཉིས་དམ་བཅའ་འགལ་བ་ནུས་པ་མཚུངས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་མ་ཡིན་པར་ཇི་བཞིན་དོན་ཅན་གྱི་རྗེས་དཔག་ཚད་མས་ངེས་ནས་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་མ་ཡིན་པར་དམ་བཅས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་མི་གནོད་པར་ཐལ། དེ་རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་ཅན་ཡིན་ལ་ཁྱོད་རྒྱབ་རྟེན་རིགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རིགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་གྲུབ་སྟེ་ལུང་གིས་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ལུང་རྣམས་ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི་སྔར་ཉིད་ནས་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་རྣམ་པར་བཟློག་ཟིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལ་ལུང་གིས་མི་གནོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པས་དཔྱོད་དགོས་པའི་ཆོས་ཅན་དག་ལ་ལུང་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་འདི་འཇུག་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལ་ལུང་གནོད་བྱེད་དུ་མི་འཇུག་ཅིང་ཆོས་ཅན་ལུང་གིས་གྲུབ་པ་ལ་ལུང་གནོད་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་དེས་ན། རྒོལ་བས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་ཆོས་ཅན། རང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པའི་བློ་ངོར་རྗེས་དཔག་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བློ་ངོར་རང་དང་འགལ་བའི་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གང་གིས་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་དཔག་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཡང་། ཀུན་བཏུས་སུ་སེལ་བྱེད་ཀྱི་དབྱེ་བ་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་ཁྱོད་རྗེས་དཔག་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་དུ་བྱས་པ་དེ་ཁྱོད་རྗེས་དཔག་དང་གནོད་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་བསྟན་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་དེ་རྗེས་དཔག་དང་གནོད་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་དུ་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་རྗེས་དཔག་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་དེ་ལྟ་མིན་ན་བསྟན་བཅོས་དེ་རྗེས་དཔག་གི་བསལ་བའི་དབྱེ་བ་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་རྗེས་དཔག་ལས་ཐ་དད་དུ་བསྟན་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཀུན་བཏུས་སུ་སེལ་བྱེད་ཀྱི་དབྱེ་བ་སྟོན་པའི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན། འབྲས་རང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་གི་དབྱེ་བ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བསྟན་དགོས་པ་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པར་འགྱུར་ལ། བསྟན་བཅོས་དེ་རྗེས་དཔག་གི་བསལ་བའི་དབྱེ་བ་སྟོན་པའི་ཆེད་ཁོ་ནར་རྗེས་དཔག་ལས་ཐ་དད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་གི་ད
Chinese
说“没有量”的这个词，是与自语相违的立宗的排除例证，因为是词语本身使自己的能力减弱的词语的缘故。对于与教证相违的立宗，是指仅是略微表示方向的例证，因为与教证相违不是真正的立宗，而是与教证相违的真正立宗和你所立宗的势力所产生的量，在损害自己的真实所诠释方面是相同的缘故。对于与教证相违的排除例证是，立宗说“白色的法在未来不会成就安乐”的这个法，是与教证相违的立宗的排除例证，因为法在以教证成立的基础上，立宗了与教证相违的缘故。如果法在以量成立的基础上，立宗与教证相违，那会怎么样呢？那不会怎么样，因为没有承诺教证的缘故。如果承诺教证会怎么样呢？如果对于不依赖于所承诺的教证的事物，比如声音，胜论派先前依赖于宣说声音是常法的论典，承诺声音是常法，后来与论典相违，说声音不是常法，如同没有以量确定那样，即使说和立宗声音不是常法，胜论派依赖于宣说声音是常法的教证，承诺声音是常法，这个法，对于如同没有以量确定声音是无常那样，立宗声音是无常，也不是损害，而是仅仅成为互相妨碍，因为那个和你二者都是立宗相违，仅仅是能力相同而已的缘故，也就是你也在说声音不是常法的时候，是胜论派立宗声音是常法的自语的自性之故。比如我说“我的母亲是妓女”这样，自己的前后两个词语仅仅是互相妨碍，而不是损害一样。因此，这些相违的立宗，凡是具有后盾量的事，就会成为损害其他没有后盾量的事，因为凡是以量成立的事，比没有以量成立的事更加具有力量的缘故。如果不是如上所说的那样，仅仅想让教证成为损害的话，那么
English
The word "there are no valid cognitions" is an example of refutation for a self-contradictory assertion, because it is a word that weakens its own power. As for an assertion that contradicts scripture, it is an example that only shows a direction, because contradicting scripture is not a real assertion, but the real assertion that contradicts scripture and the valid cognition that arises from the force of your assertion are similar in harming their own actual object of demonstration. An example of refutation for that which contradicts scripture is: the subject, the assertion that "white things will not achieve happiness in the future," is an example of refutation for an assertion that contradicts scripture, because the subject is an assertion that contradicts scripture on top of being established by scripture. If the subject is an assertion that contradicts scripture on top of being established by valid cognition, what would happen? Nothing would happen, because scripture is not accepted. If scripture is accepted, what would happen? If, for an object that does not rely on the accepted scripture, such as sound, the Vaisheshikas previously relied on the treatise that teaches that sound is permanent, and accepted that sound is permanent, and later contradicted the treatise, saying that sound is not permanent, just as it was not determined by valid cognition, even if they said and asserted that sound is not permanent, the subject, the Vaisheshikas relied on the scripture that teaches that sound is permanent, and asserted that sound is permanent, is not harmful to asserting that sound is impermanent, just as it was not determined by valid cognition that sound is impermanent, but only becomes mutually obstructive, because that and you are both contradictory assertions, and are only equal in power, because you are also the nature of the Vaisheshika's own words asserting that sound is permanent when you say that sound is not permanent. For example, just as my two previous and subsequent words, "My mother is a prostitute," are only mutually obstructive and not harmful. Therefore, those contradictory assertions, whatever has the support of valid cognition, will harm other things that do not have the support of valid cognition, because whatever is established by valid cognition is more powerful than what is not established by valid cognition. If it is not as stated above, and you only want scripture to be harmful, then
Chinese
如果扎巴（ེ་བྲག་པ་）以声常住的圣言为依据，立宗说声常住是常法，这个有法。如果声常住不是常法，已经被量所决定，这样对立宗如何产生妨害，不产生妨害，因为你和它二者立宗相违，只是能力相同而已。又，如果声常住不是常法，已经被如实义的现量（རྗེས་དཔག་）所决定，这样对立宗说声常住不是常法如何产生妨害，不产生妨害，因为它有可靠的量作为后盾，而你没有理性的后盾。如果说没有理性的后盾不成立，而是以圣言成立，这也是不合理的，因为圣言是量，这从一开始就被正确的理性所驳斥了。因此，对于以量成立的有法，圣言不会产生妨害，因此，如果承认圣言是量，那么对于需要以理智进行辨别的有法，就会产生与圣言相违的过失，否则就不是这样。这样，对于以量成立的有法，圣言不会成为妨害，而对于以圣言成立的有法，圣言会成为妨害，因此，论敌所承认的量——圣言，对于自己承认是量的意识来说，并不是外在于比量，因为对于他的意识来说，没有任何与自己相违的事物成为妨害的量，也不是现量。虽然不是外在于比量，但是在《总集》（ཀུན་བཏུས）中显示遣除的差别时，你把它和比量区分开来是有必要的，因为这样做是为了显示你和比量以及妨害对象的差别。如果那部论典不是为了显示比量和妨害对象的差别而将它和比量区分开来，那么那部论典就必须为了显示比量的遣除差别而将它和比量区分开来，如果是这样，那么在《总集》中显示遣除差别的时候，这个有法，果自性不现的相和比量的其他差别也必须显示，这将变得非常过分，因为那部论典仅仅是为了显示比量的遣除差别而将它和比量区分开来。如果相和比量的
English
If Drakpa (ེ་བྲག་པ་) relies on the scripture that states sound is permanent to establish the thesis that sound is permanent as a constant phenomenon, then regarding this subject, if it is ascertained by valid cognition that sound is not permanent, how does it harm the thesis, and why does it not harm it? It does not harm it because the contradiction between your thesis and that one is only a matter of equal power. Furthermore, if it is ascertained by a valid inference that sound is not permanent, how does it harm the thesis that sound is not permanent, and why does it not harm it? It does not harm it because that has a valid cognition as its support, while you lack a rational basis. If you say that the lack of a rational basis is not established, but is established by scripture, that is also unreasonable, because the validity of scriptures has already been refuted by correct reasoning from the very beginning. Therefore, scripture does not harm a phenomenon established by valid cognition. Therefore, if one accepts scripture as valid, then this fault of contradicting scripture will apply to phenomena that need to be examined with reason, but not otherwise. Thus, scripture does not act as a harm to a phenomenon established by valid cognition, but scripture does act as a harm to a phenomenon established by scripture. Therefore, the scripture that the opponent accepts as valid, in the mind that accepts it as valid, is not something outside of inference, because for that mind, there is no valid cognition that is manifest and harms something that contradicts it. Although it is not something outside of inference, it is necessary for you to differentiate it from inference when showing the distinctions of elimination in the Compendium (ཀུན་བཏུས), because doing so is for the purpose of showing the difference between you and inference and the object of harm. If that treatise did not differentiate it from inference for the purpose of showing the difference between inference and the object of harm, then that treatise would have to differentiate it from inference for the purpose of showing the distinctions of elimination of inference. If that were the case, then in this context of showing the distinctions of elimination in the Compendium, this subject, the sign of the non-apprehension of the effect's own nature, and other distinctions of inference would also have to be shown, which would be extremely excessive, because that treatise only differentiates it from inference for the purpose of showing the distinctions of elimination of inference. If the sign and the inference