Tibetan
ཏེ་མ་འོངས་པར་ཁྲིད་བྱེད་བྱ་བའི་སྒྲ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་བཏུས་སུ་ཁོ་ནའི་ངེས་བཟུང་སྦྱོར་ན་རིགས་སྒོར་ཡང་ཁོ་ནའི་ངེས་བཟུང་སྦྱོར་དགོས་ཏེ། མ་འོངས་པར་ཁྲིད་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱའི་སྒྲ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རིགས་སྒོར་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པར་གྱུར་པའི་ཚིག་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ནི་ཥྛའི་མིང་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ཀ་ཏ་བ་དེ་ད་ལྟའི་དུས་གོ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བྱ་བ་ཁྱད་གཞི་སྟོན་པའི་ཚིག་ཏུ་མ་འབྲེལ་བའི་འདོད་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཁྱོད་ལ་ཡོད་པའི་ན་ཥྛའི་མིང་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ཀ་ཏ་བ་དེ་ཡིས་བསྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པའི་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་ད་ལྟ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་འགོག་ནུས་ཏེ། ཁྱོད་ལ་ན་ཥྛའི་མིང་ཅན་གྱི་རྐྱེན་ཀ་ཏ་བ་དེ་ད་ལྟའི་དུས་གོ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ཡོད་པ་གང་ཞིག་རྒོལ་བའི་འདོད་ཡུལ་བསྒྲུབ་བྱར་སྟོན་པའི་ཚིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རིགས་སྒོར་ཁོ་ན་སྨོས་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བས་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་ཁྱོད་སྨོས་པ་ཡང་མི་རིགས་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་འདྲའི་དོན་རྗོད་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། བསྟན་བཅོས་ཀུན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པའི་འདོད་ཡུལ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་བསྟན་བྱ་ཡོད་པ་གང་ཞིག་དེ་ལས་གཞན་ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་བྱར་མི་འཐད་པ་དེས་ནའི་ཕྱིར། སྔར་བཤད་པ་དེ་དག་གི་མཇུག་བསྡུས་ཏེ་སྟོན་པ་དེ། རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་རྒོལ་བའི་འདོད་ཡུལ་བསྒྲུབ་བྱར་བསྟན་པ་དེས་ན་རྒོལ་བས་མི་འདོད་པའི་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་ལ་དོན་གཅིག་ཏུ་འབྲེལ་བའི་སྒྲ་མི་རྟག་སོགས་རྒོལ་བས་འདོད་པའི་དོན་ལ་བྱས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་བསལ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བའི་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྒོལ་བས་ཇི་ལྟར་འདོད་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དེ་དག་གིས་རང་སྒྲ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་བསྟན་ནས་ད་མ་བསལ་བ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་སྟོན་པ་དེ་སྔར་རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པ་བཟུང་ངོ་ཞེས་པའི་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཡང་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མ་དག་གིས་བཀག་པ་མེད་པ་ཡིན་པར་སློབ་དཔོན་འདོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ་ཀུན་བཏུས་སུ། མངོན་སུམ་དོན་དང་རྗེས་དཔག་དང་། །ཡིད་ཆེས
Chinese
如果因为有引导未来的作用，在《集论》中需要使用“唯”的限定，那么在理路上也需要使用“唯”的限定。如果有人问：这是因为有引导未来的待证之声吗？答：成为理路中宗法之相的所许之词，你所具有的名为“निष्ठ”（梵文天城体：निष्ठ，梵文罗马拟音：niṣṭha，汉语字面意思：完成）的后缀“क्त”（梵文天城体：क्त，梵文罗马拟音：kta，汉语字面意思：完成），被认为是表示现在时的部分，因为“所诠”是不与基体相关的词。因此，你所具有的名为“निष्ठ”的后缀“क्त”，能够阻止作为能立的例子和因不成等现在是待证的情况，因为你所具有的名为“निष्ठ”的后缀“क्त”是表示论敌所许的待证的词，而它是表示现在时的部分。因此，理路上不需要仅仅说明“唯”。此外，宗法之相的自声，你被说明是为了让论敌仅仅通过意许就能理解进入论典，这也是不合理的，因为你不是表达这种意义的。它的自性之声，无需依赖所有论典，论敌自己所许的所许之处，被显示为待证本身，因为你有所诠，而除此之外，你的所诠是不合理的。总结上述所说，以自性之声将论敌所许之处显示为待证，因此，即使对论敌不许的常法和空性有相同意义的联系的声无常等，对论敌所许的意义造成损害，但声无常的能立的宗排除和因相违的过失是不存在的，因为对论敌如何作为所许之处的待证声无常没有损害。这些说明了说明自声的必要性，现在说明未排除的必要性，即先前论敌所承诺的被抓住，论敌所承诺的待证，也被导师认为是未被现量和比量所阻碍的。正如《集论》中所说：现量义和比量，以及信
English
If, because there is a function of leading to the future, it is necessary to use the limitation of "only" in the Compendium, then it is also necessary to use the limitation of "only" in reasoning. If someone asks: Is this because there is a sound of what is to be proven that leads to the future? Answer: The words that have become the accepted characteristic of the subject in reasoning, the suffix "kta" (Sanskrit Devanagari: क्त, Sanskrit Romanization: kta, literal meaning: completed) with the name "niṣṭha" (Sanskrit Devanagari: निष्ठ, Sanskrit Romanization: niṣṭha, literal meaning: completed) that you possess is considered to be a part that expresses the present tense, because "what is to be explained" is a word that is not related to the substrate. Therefore, the suffix "kta" with the name "niṣṭha" that you possess can prevent the example and reason that are established as proofs from being what is to be proven now, because the suffix "kta" with the name "niṣṭha" that you possess is a word that shows what is to be proven that is accepted by the opponent, and it is a part that expresses the present tense. Therefore, it is not necessary to only state "only" in reasoning. Furthermore, the self-sound of the characteristic of the subject, it is also unreasonable that you are stated for the purpose of letting the opponent understand entering the treatise merely through acceptance, because you do not express this kind of meaning. Its own sound, without relying on all treatises, the place of acceptance that the opponent himself accepts is shown to be the very thing to be proven, because you have what is to be explained, and other than that, your what is to be explained is unreasonable. Summarizing what was said above, by showing the place of acceptance of the opponent as what is to be proven with the self-sound, therefore, even if the sound of impermanence, etc., which has the same meaning connection to the permanent dharma and emptiness that the opponent does not accept, causes harm to the meaning accepted by the opponent, there is no fault of excluding the subject of the proof of sound impermanence and the contradiction of the reason, because there is no harm to the sound of impermanence, which is the thing to be proven, as the opponent has made it the place of acceptance. These explain the necessity of stating the self-sound, and now explain the necessity of what is not excluded, that is, what the opponent previously promised is seized, and the thing to be proven that the opponent promised is also considered by the teacher to be unobstructed by direct perception and inference. As it is said in the Compendium: Direct perception of meaning and inference, and faith.
Tibetan
་གྲགས་པས་རང་རྟེན་ལའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཚད་མས་བསལ་བ་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མས་བསལ་བ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་གི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་རྟེན་ནམ་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྟེ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བསལ་མེད་པ་ཞིག་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཚད་མས་བསལ་བ་ཕྱོགས་མ་ཡིན་ན་ཚད་མ་གཉིས་སུ་ངེས་པ་ཚད་མས་བསལ་བའང་གཉིས་སུ་ངེས་མོད་ཚད་མས་བསལ་བ་བཞིར་ཇི་ལྟར་གྱུར་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་གཉིས་སུ་ངེས་ཀྱང་ཚད་མས་གནོད་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། གནོད་བྱེད་ཚད་མ་ལ་མངོན་སུམ་གཅིག་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཡིད་ཆེས་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་དང་གསུམ་དུ་དབྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བསལ་བ་བཞིར་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡིད་ཆེས་དང་གྲགས་པ་གཉིས་རྗེས་དཔག་གི་དབྱེ་བ་ཡིན་ན་དེའི་རྟེན་རྟགས་གཉིས་པོ་དེ་རྟགས་གང་དུ་འདུ་ཞེ་ན། སེལ་བྱེད་ཚད་མ་བཞི་ཡོད་པ་དེ་ལ་རྒོལ་བས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་རྒོལ་བའི་རང་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་པོའི་བློ་ངོར་ཁྱོད་གཉིས་འབྲས་རྟགས་སུ་འདུ་སྟེ། རང་ཉིད་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་པོས་རང་གི་བསྟན་བྱའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུར་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་རང་གི་བསྟན་བྱའི་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགྲོ་བ་ལ་གྲགས་པའི་ལུགས་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་རྟོག་ཡུལ་ན་ཡོད་པ་ཆོས་ཅན། རི་བོང་ཅན་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་སུ་འདུ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་གང་ཞིག་ཟླ་བའི་སྒྲས་བརྗོད་རུང་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སེལ་བྱེད་སྐབས་ཀྱི་ཡིད་ཆེས་ཞེས་པའི་ཡིད་ཆེས་པ་དེ་གང་ཞེ་ན། རང་ཚིག་སྨྲ་བ་པོའི་རྒོལ་བ་བདག་དང་རྒོལ་བས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོ་གཞན་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བས་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གནས་སུ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དོན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཚད་མས་ངེས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་རང་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་བརྗོད་པར་རྒོལ་བས་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་ན་རང་ཚིག་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་སེལ་བྱེད་སྐབས་སུ་ཡིད་ཆེས་ཞེས་གནོད་བྱེད་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། རྒོལ་བས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྒོལ་བའི་ར
Chinese
因为（正成量）说在自体的基础上。为什么由量遮遣的不是宗法呢？所知法，以现量等量遮遣的，不是正因的作用生起的基础或处所，因为正因是对犹豫，即对所立不存在成立或遮遣的事物，说为能立的缘故。如果由量遮遣的不是宗法，那么确定为二量的由量遮遣的也应确定为二，那么由量遮遣的如何成为四种呢？论师陈那法，虽然确定为二量，但由量损害的，有说是四种情况的理由，因为对损害的量，有现量一种，以及比量中事物力量加入，可信，名声的比量分为三种的理由，所以说是遮遣四种。如果可信和名声二者是比量的分类，那么它们的所依二者属于什么因呢？具有四种遮遣的量，对此，立敌双方都承认为量的立敌双方自己的语言和论典法，在自己承认为量者的心中，你们二者属于果因，因为自己承认为量者，以承认为自己所要阐述的事物的果的方式，想要不欺骗自己所要阐述的事物。在世间中安立名声的方式，在分别对境中存在的因法，在成立能以具兔子的月亮之名来称说的时候，属于自性因，因为它是成立的三相中的哪一个，是能以月亮之名来称说的自性之故。如果遮遣时所说的可信是指什么呢？自己语言的立敌双方的我和立敌双方承认为量的论典作者他者法，是立敌双方承认为可信之处，因为立敌双方想要以具有以量如实确定自己的真实义的方式，说自己的语言和论典。因此，自己的语言和论典二者在遮遣的时候，总集为可信这一损害，而进行解说。其理由是，立敌双方承认为量的论典法，你对于立敌双方的
English
Because (Pramāṇasamuccaya) says that it is based on its own entity. Why is what is refuted by valid cognition not the subject? Knowable things, what is refuted by valid cognition such as direct perception, is not the basis or object for the function of a correct reason to arise, because a correct reason is said to be a proof for something about which there is doubt, i.e., something for which there is neither establishment nor refutation. If what is refuted by valid cognition is not the subject, then what is determined as two valid cognitions, what is refuted by valid cognition should also be determined as two, so how does what is refuted by valid cognition become four? Teacher Dignāga, although it is determined as two valid cognitions, there is a reason why that which is harmed by valid cognition is said to be of four types, because for the valid cognition that harms, there is one direct perception, and in inference, there is the reason for dividing inference into three types: inference based on the power of things, reliable inference, and inference based on fame, so it is said to be four types of refutation. If reliability and fame are two divisions of inference, then to which reason do those two bases belong? The opponent who has accepted as valid cognition the four valid cognitions that refute, the opponent's own words and treatises, in the mind of the one who accepts himself as valid cognition, you two belong to the effect reason, because the one who accepts himself as valid cognition, by accepting as the result of the meaning of what he wants to explain, wants to not be mistaken about what he wants to explain. The way of establishing fame in the world, the sign that exists in the object of distinction, when establishing that it can be expressed by the name 'moon with a rabbit', belongs to the nature reason, because it is which of the three aspects of establishment, is the nature of being able to be expressed by the name 'moon'. If what is meant by 'reliability' in the case of refutation, what is that reliability? The speaker of his own words, the opponent, myself, and the author of the treatise, another, accepted as valid cognition by the opponent, are accepted by the opponent as a place of reliability, because the opponent wants to express his own words and treatises with the certainty of valid cognition, in accordance with how his own meaning is true. Therefore, one's own words and treatises are summarized as one harm, 'reliability', when refuting. The reason for this is that the treatise accepted as valid cognition by the opponent, you are for the opponent