Tibetan
ང་རང་གི་འདོད་པས་བརྟགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་སྟེ་ཆོས་རྣམས་ལ་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་རྩོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་རང་སྒྲ་དེས་རྩོད་གཞིའི་ཆོས་ཅན་དེའི་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་ཟིན་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། གྲུབ་ཟིན་གྱི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་སེལ་བའི་དོན་དུ་དེར་རང་སྒྲ་སྨྲོས་མི་དགོས་པར་ཐལ། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་སྨྲོས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟེ་ངོ་བོ་ཁོ་ན་བསྟན་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དེ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། ཕྱི་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་ཟིན་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོར་བསྟན་པ་དག་བསྒྲུབ་བྱར་དོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་པས་དེ་སེལ་བའི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྨོས་པའི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་བསྟན་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་ནི་འབྲས་བུ་དགོས་པ་དང་ལྡན་པ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་རང་མཚན་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་གཅོད་པའི་དོན་དུ་རང་སྒྲ་སྨོས་ཅེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་སྐབས་འདིར་ནི་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཅན་རང་མཚན་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་སེལ་བའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་ཅེས་པའི་ཚིག་དེ་སྐད་མ་བསྟན་ཀྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་ཀྱི་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་མེད་དེ། ཆོས་ཅན་རང་མཚན་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་དེ་སྐབས་གཞན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་བཤད་པས་སེལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་རང་མཚན་པ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ན་དེ་ལས་སྐྱོན་ཅི་འགྱུར་གང་གིས་ན་དེ་སེལ་བའི་དོན་དུ་རང་སྒྲ་སྨོས་དྲིས་པས། དེ་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དྲིས་པས། དེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དཔེ་རྟགས་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དཔེ་རྟགས་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་འདི་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་སྐྱོན་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དཔེ་རྟགས་དེ་དག་གི་སྐྱོན་མིན་ནམ་ཏེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དམ་བཅའི་ཡན་ལག་ལས་ཡན་ལག་ཕྱི་མ་དཔེ་རྟགས་ལ་ལྟོས་པའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་འདོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ་ཕྱོགས་འགྲུབ་པ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ནའང་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ཀུན་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཕྱོགས་འགྲུབ་པ་ལ་གནོད་པའམ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་
Chinese
因为对于我方通过自力分析所认定的特殊事物，即法，双方都没有争论。如果说，这个“自”字，是通过显示论题的法，对于双方都已经成立，从而说明它不是所要成立的，那么，所知法，为了排除已经成立的法是所要成立的，在那里就不需要说“自”字了，因为在作为宗的定义中所说的“自己的自性，即唯是自性应成立”的这个词语本身，就能理解那个意义。其理由是，因为外方辩论者，对于已经成立的和作为能立的自性所显示的那些，会有是所要成立的怀疑，所以为了排除那个怀疑，在所要成立的定义中所说的“唯是自性应成立”的这个词，就成为具有结果和必要了。如果说，是为了断定法自相是所要成立的，才说“自”字，那么，在这个显示宗的定义的场合，法，即使没有像那样显示“法自相是所要成立的”这个“自己”的词语，对于宗的定义，也没有不周遍和太过周遍的少许过失，因为法自相不是所要成立的，那是在其他场合中，通过说成是比量的一般境来排除的缘故。另外，如果法自相被作为所要成立的，那么那会产生什么过失？因为什么缘故才为了排除它而说“自”字呢？回答说，因为那不能通过因来成立的缘故。为什么呢？回答说，因为那个所要成立的法，在例子和因上没有随同的缘故。所要成立的法，在例子和因上没有随同，这个法，不是宗的过失，因为是例子和因的过失吗？因为是。周遍，因为从立宗的支分中，后一个支分，对于例子和因的依赖的所有过失，不是都认为是宗的过失的缘故。如果说，那些是宗的过失，因为损害了宗的成立的缘故，那么，即使那样，例子和理由等等的所有过患，法，也都会变成是宗的过失，因为你们所有也都会损害宗的成立或者不能成立的缘故。因此，作为能立而安立
English
Because there is no dispute for both sides regarding the special objects, namely dharmas, that I have ascertained through my own analysis. If you say that the word "self" indicates that the dharma, which is the subject of debate, is already established for both sides, thereby stating that it is not to be established, then, regarding knowable dharmas, it is not necessary to mention the word "self" there in order to eliminate the already established dharma from being what is to be established, because the very words "its own nature, i.e., only its nature is to be established," which are stated in the definition of the subject, will make that meaning understood. The reason for this is that because the external opponent may have doubts that those that are shown as already established and as the nature of the means of proof are what is to be established, therefore, in order to eliminate that doubt, the words "only its nature is to be established," which are stated in the definition of what is to be established, will become fruitful and necessary. If you say that the word "self" is mentioned in order to determine that the dharma's own characteristic is what is to be established, then, in this context of showing the definition of the subject, even if the word "itself" is not shown in order to eliminate that the dharma's own characteristic is what is to be established, there is not the slightest fault of non-pervasion or over-pervasion for the definition of the subject, because the dharma's own characteristic is not what is to be established, that is eliminated by stating it as the general object of inference in other contexts. Furthermore, if the dharma's own characteristic is taken as what is to be established, then what fault would arise from that? Why is the word "self" mentioned in order to eliminate it? The answer is that it cannot be established by a sign. Why? The answer is that the dharma to be established does not follow the example and the sign. This dharma to be established not following the example and the sign, this dharma, is not a fault of the subject, because it is a fault of the example and the sign, isn't it? Because it is. It pervades, because not all faults that rely on the example and the sign, the latter part from the limbs of the proposition, are considered faults of the subject. If you say that those are faults of the subject because they harm the establishment of the subject, then, even so, all the faults of the example and the reason, etc., dharma, will also become faults of the subject, because all of you also harm the establishment of the subject or are unable to establish it. Therefore, establishing as the means of proof