Tibetan
དུ་མ་བརྗོད་ན་ཡང་དེས་དེ་ལ་གནོད་པ་མིན་ནམ་ཅིས་ཏེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཅིས་ན་དེའི་ཆ་ཁོ་ནས་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །གལ་ཏེ་ལུང་དོན་ལ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་གནོད་པའི་རྟགས་འགོད་མཁན་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་མ་ཡིན་ན། མ་གྲུབ་པ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་ལྟར་སྣང་འགོད་མཁན་ཡང་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་མི་མཚུངས་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ན་མིག་གི་གཟུང་བྱ་སོགས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་འགོད་མཁན་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་འགོད་མཁན་ཁས་བླངས་ནས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་དོན་མེད་པའི་རྟགས་ལྟར་སྣང་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱི་རྒོལ་གཞན་དག་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་བཀོད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་གི་འདོད་ཡུལ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། བྱས་པས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་སྐབས་འདིར་ཁྱོད་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་བཀོད་པའི་རྟགས་བྱས་པ་དེས་སྒྲ་མི་རྟག་པ་དེ་སྒྲུབ་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་ལར་བཤད་པའི་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་རིགས་པས་གྲུབ་པ་མིན་ཡང་བྱས་པས་འགོག་ན་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་གཞན་དག་ཀྱང་འགོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྒྱལ་རིགས་ངན་པའི་ལུགས་ཡིན་གྱི་རིགས་པ་སྨྲ་བའི་ཚུལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ལུང་ཤེས་པའི་ངོར་རྟགས་ཀུན་ཏུ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འདི་ཉམས་ནས་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ལུང་ཤེས་པའི་ངོར་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ན་ལུང་དོན་ཀུན་དང་འགལ་བ་མེད་པ་ཞིག་དགོས་པ་གང་ཞིག་ལུང་དོན་ཀུན་འགལ་བ་མེད་པར་མཚུངས་པར་བྱས་ནས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་མ་ཡིན་པ་བྱས་པས་སྒྲུབ་ཅིང་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་ལུང་གིས་གྲུབ་པས་འགལ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པའི་འགལ་བ་དག་གཞི་མཐུན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཚད་མས་གྲུབ་ན་འགལ་ཟླ་རྟག་པ་ངེས་པར་གྲུབ་པ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པར་འགྱུར་ན་ཡང་། སྒྲ་འདིར་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྟེང་དུ་རྟགས་ནམ་ཡོན་མ་ཡིན་པ་དང་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་གཉིས་རྟག་མི་རྟག་དེ་འདྲའི་འགལ་བ་ནུས་མཚུངས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ
Chinese
即使不作过多陈述，难道不会因此对它造成损害吗？必定是这样的缘故。如果承认，为什么仅仅因为它的部分就成为驳斥者的过失呢？不应是过失。如果提出以事物力量损害经文意义的论证者不是有过失的驳斥者，那么提出未成立等似是而非的论证者也不是有过失的驳斥者，如果这样认为，那是不一样的。在论证声音是无常的时候，提出眼睛所见等似是而非的理由的论证者，是具有宗法的驳斥者，会变成有过失的驳斥者，因为他承认提出论证它的正确论证，然后是说论证它的无意义的似是而非的论证的驳斥者。因为对于其他的反驳者来说，你所提出的论证没有能力成立你自己的意愿——声音是无常的。因此，论证它的论证者，具有宗法。因为在以“所作性”论证它的这个场合，你不是有过失的驳斥者，因为你所提出的论证“所作性”能够成立声音是无常的。此外，如果用“所作性”来反驳某些论典中所说的声音是常住的虚空体等，即使那些要成立的法不是通过理证成立的，也会反驳通过理证成立的其他要成立的法，这种做法是恶劣种姓的做法，不是讲理的方式。再说，就所知法而言，在经文知识的面前，所有的论证都会因此而丧失能立和所立的区分，因为如果经文知识面前的论证是正确的，就必须与所有的经文意义不相违背，既然要使所有的经文意义都无违地相同，就不能说出正确的能立。如果以“所作性”成立作为宗法的声音不是常住虚空体，并且常住虚空体是通过经文成立的，那么不会混淆与相违背的论证的过失。因为对于像声音这样的一个宗法来说，常与无常等相违背的事物不可能在同一基础上存在，所以如果声音的无常是通过量成立的，即使量会损害必然成立的相违背的常住，但是，对于这个声音来说，作为宗法，你身上的“不是虚空体”的论证和“是虚空体”的常住，这两种常与无常的相违背并不具有同等的力量。
English
Even if not stated excessively, wouldn't it cause harm to it? It must be so. If admitted, why is it that only because of its part it becomes the fault of the refuter? It shouldn't be a fault. If the proponent who presents a sign that harms the meaning of the scriptures with the force of things is not a faulty refuter, then the proponent who presents pseudo-signs such as the unestablished is also not a faulty refuter, if you say so, that is not the same. When proving that sound is impermanent, the proponent who presents pseudo-reasons such as being an object of the eye is a proponent with a subject, and will become a faulty refuter, because he admits to presenting the correct sign to prove it, and then is the refuter who speaks of the meaningless pseudo-sign to prove it. Because for other opponents, the sign you presented does not have the ability to establish your own intention - that sound is impermanent. Therefore, the proponent who argues for it, has a subject. Because in this case of proving it with "being made", you are not a faulty refuter, because the sign "being made" that you presented can establish that sound is impermanent. Furthermore, if some of the scriptures say that sound is permanent, such as space, etc., are refuted by "being made", even if those to-be-established dharmas are not established by reason, they will also refute other to-be-established dharmas that are established by reason. This kind of practice is the way of the evil lineage, not the way of speaking reason. Again, as for knowable things, in the face of scriptural knowledge, all signs will lose the distinction between the establisher and the to-be-established, because if the sign in the face of scriptural knowledge is correct, it must not contradict all scriptural meanings, since all scriptural meanings must be made the same without contradiction, it is not possible to state the correct establisher. If "being made" establishes that sound, as a subject, is not a permanent space, and the permanent space is established by scripture, then it will become a fault of the sign that does not confuse with contradiction. Because for a subject like sound, contradictions such as permanent and impermanent cannot exist on the same basis, so if the impermanence of sound is established by valid cognition, even if valid cognition harms the necessarily established contradictory permanence, but for this sound, as a subject, the sign "not being space" and the permanence of "being space" on you, these two contradictions of permanent and impermanent do not have equal power.
Tibetan
། ཁྱོད་ཀྱི་སྟེང་དུ་མི་རྟག་པ་ཙམ་ཡིན་པ་དེ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་ལས་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་སྟེང་དུ་སྔ་མ་དེ་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱིས་གྲུབ་ལ་ཕྱི་མ་དེ་ལུང་ཙམ་གྱིས་བཞག་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་མ་ཡིན་པ་དང་མི་རྟག་པ་དེ་དག་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ནི་མིན་ཞིང་དེར་ཡང་མ་ཟད་བྱས་པ་དེ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་དང་འབྲེལ་བ་མེད་ཀྱང་རྟགས་ནམ་ཡོན་ལ་གནོད་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་སླད་པའམ་བཀག་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྟགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་རྟགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱས་པ་ཆོས་ཅན། རྩོལ་བྱུང་གིས་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་ལ་གནོད་པས་ཁྱོད་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་འགལ་བར་ཐལ། དེས་དེ་ལ་གནོད་པས་ལུང་དོན་གཅིག་བཀག་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་དྲིས་ལ་རྟག་པས་ཡོན་ཏན་བཀག་པས་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་འགལ་བར་ཐལ། དེ་བཀག་པས་ལུང་དོན་གཅིག་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་དེ་སྒྲའི་ཆོས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡོད་པ་དེས་ན་བྱས་པའི་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྟགས་ནམ་ཡོན་དེ་ཉིད་ལ་གནོད་པས་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་གྱི་དྲི་རྟག་པས་ཡོན་ཏན་ལ་གནོད་པས་དེར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བྱས་པ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་ལ་གནོད་པས་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་འགལ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ཁྱོད་ཀྱི་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྟགས་ཀུན་རང་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་འགོག་ན་སྐྱོན་ཅན་དང་སྒྲུབ་ན་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་མེད་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་དེ་ནི་འདིར་ཚད་མས་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བྱས་པས་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་ལ་གནོད་པས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་འགལ་བ་འདིར་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ལ་གནོད་པ་འབའ་ཞིག་གི་སྒོ་ནས་དེ་འདྲའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། ལུང་དོན་བཀག་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ལུང་དོན་བཀག་པ་དང་རྟགས་གཞན་གྱི་ཆོས་ཅན། གཞན་ལ་ལུང་དོན་བཀག་པར་བྱས་པ་ལའང་མཚུངས་པར་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གནོད་འགྱུར་གྱི་སྐྱོན་སོ་ན་གནས་སོ། །ད་རང་གི་སྡེ་པས་ལུང་དོན་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་འགོག་པ་དེ། གལ་ཏེ་རྒོལ་བས་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལས་མཐོང་བའི་དོན་མ་ལུས་པ་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་དགོས་སོ་ཞེ
Chinese
因为在你之上，仅仅是无常就比常法（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）更具力量。因为在你之上，前者是由事物力量所成，而后者仅仅是由经文所立。如果常法（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）不是，无常也不是损害者和被损害者，而且即使所作与常法（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）无关，但如果损害了常法（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），因为混淆或阻碍了论典的意义，那么成立声音是无常的理由就会变成相违。如果是这样，那么所有的理由都会损害所有的立宗，因为所作法是法，由于勤勇所生损害了声音是常法（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），所以你成立声音是无常的理由是相违的，因为它损害了它，阻碍了一个经文的意义。你也可以问，常法（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）阻碍了功德，所以成立声音是无常的理由是相违的，因为它阻碍了它，阻碍了一个经文的意义。如果常法（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）与声音的法有联系，那么由于所作的声音损害了常法（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）本身，所以会损害成立声音是无常的立宗，但常法（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）损害了功德就不会这样。所作法是法，由于损害了声音是常法（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），所以成立声音是无常的理由不是相违的，因为它不是你成立的立宗。遍布，因为所有的理由都是相对于各自的立宗，如果阻碍了立宗就是过失，如果成立了立宗就是功德，应该这样进行分析。而且，如果没有常法（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），那么成立声音是无常的立宗就不会产生，这种联系在这里没有被量所认识。然而，由于所作损害了声音是常法（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思），所以成立它的理由是相违的，在这里仅仅是通过损害论典的意义才会变成那样的过失。阻碍经文的意义与在其他法上阻碍经文的意义，以及其他理由的法，在其他法上阻碍经文的意义也是一样的，所有的一切都会互相损害的过失依然存在。现在，阻止自己宗派所承认的经文意义作为立宗。如果辩论者承认了论典，那么是否必须承认论典中看到的所有意义都是立宗呢？
English
Because on you, mere impermanence is more powerful than permanence (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思). Because on you, the former is established by the power of things, while the latter is established merely by scripture. If permanence (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) is not, and impermanence is not a harmer and harmed, and even if what is made is unrelated to permanence (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), but if it harms permanence (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), because it confuses or obstructs the meaning of the treatise, then the reason for establishing sound as impermanent will become contradictory. If that is the case, then all reasons will harm all theses, because what is made is the subject, because what is produced by effort harms sound as permanence (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), therefore your reason for establishing sound as impermanent is contradictory, because it harms it, obstructing one meaning of scripture. You can also ask, permanence (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) obstructs qualities, therefore the reason for establishing sound as impermanent is contradictory, because it obstructs it, obstructing one meaning of scripture. If permanence (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) is related to the dharma of sound, then because what is made of sound harms permanence (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) itself, it will harm the thesis of establishing sound as impermanent, but permanence (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思) harming qualities will not be the case. What is made is the subject, because harming sound as permanence (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), therefore the reason for establishing sound as impermanent is not contradictory, because it is not your established thesis. It pervades, because all reasons are relative to their respective theses, if obstructing the thesis is a fault, and if establishing the thesis is a virtue, it should be analyzed in this way. Moreover, if there is no permanence (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), then the thesis of establishing sound as impermanent will not arise, this connection is not recognized by valid cognition here. However, because what is made harms sound as permanence (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思), therefore the reason for establishing it is contradictory, here it only becomes such a fault through harming the meaning of the treatise. Obstructing the meaning of scripture is the same as obstructing the meaning of scripture on other subjects, and the dharma of other reasons, obstructing the meaning of scripture on other dharmas is also the same, the fault of all harming all will still remain. Now, preventing one's own school from accepting the meaning of scripture as the thesis. If the opponent accepts the treatise, then must all the meanings seen in the treatise be accepted as the thesis?