Tibetan
ས་རང་སྡེ་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །ལུང་ལས་བཤད་པའི་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པར་སྨྲ་བ་སྟེ་བརྗོད་པའི་ངག་ཆོས་ཅན། དམ་བཅའ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པའི་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པ་དམ་བཅའ་མ་ཡིན། དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་སེལ་བའི་དོན་དུ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་རིགས་སྒོར་འདོད་པར་སྨོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་འདོད་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་ལས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་རིགས་པས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལུང་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དཔེ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ཞེ་ན། ཆོས་གཞན་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་སོགས་ཀྱི་ལུང་དོན་ཡང་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། དེར་རྒོལ་བས་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱས་པས་ཁྱོད་ལ་གནོད་པས་བྱས་པ་དེ་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བྱས་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་དེའི་ཚེ། ཁྱོད་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་འབྲེལ་ཡུལ་གང་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ལུང་དོན་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ཟུར་དུ་སྨོས་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལུང་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་མི་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྩོད་པའི་དུས་སུ་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་རང་སྒྲ་སྨོས་པས་དོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་པ་འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྩོད་པའི་དུས་སུ་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་མི་ནུས་སྙམ་པའི་དོགས་པ་སེལ་བའི་དོན་དུ་ཁྱོད་སྨོས་དགོས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་འདྲའི་དགོས་པ་འདི་རྒྱུ་གང་ལས་ཡིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རང་སྒྲ་དེ་རྒོལ་བ་རྟོག་ལྡན་དག་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་དོན་ཡིན་ནམ། རྒོལ་བ་བླུན་པོ་དག་དེ་འདྲའི་དོན་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་རྒོལ་བ་རྟོག་ལྡན་ཆོས་ཅན། རང་གི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་དོན་དུ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་རང་སྒྲ་སྨྲོས་མི་དགོས་པར་ཐལ། བསྟན
Chinese
有些自宗派这样说。从经中所说的例子和理由没有成立而说，即所说的言论法。会成为是宗承的过失，因为说了所要成立的。如果说，为了消除作为能立的所安立的例子、理由没有成立是所要成立的，所以在宗的相中说了在类别上承许为门，那么，例子、理由没有成立法。你成为所要成立是承许的，从这个词中不是相违的，因为成为所要成立是通过理证获得的，因为是经义。如果说，例子、理由没有成立，对方不承许为所要成立，所以不是所要成立，那么，其他法常法虚空等的经义也是法。不是声音无常的所要成立，因为在那里对方不承许。如果承许，因为所作对你有损害，所作那个成为那个成立的相违是什么呢？不会成为相违的，因为所作成立声音无常的时候。你不是那个成立的所要成立和所要成立的关联处任何一个，另外如果经义承许为所要成立，宗的相的自己的声音也是法。在宗的相的词句中说的是多余的，因为成为宗的相之外的有意义的，因为不遮断经义是所要成立的，因为那是所要成立的。如果说，在辩论的时候，为了知道对方自己仅仅是想就进入论典，所以说了自语，不会成为无意义的，如果承许是这样，那么那个法。你辩论的时候，对方自己仅仅是想就不能进入论典，为了消除这样的怀疑，你不是必须说的，因为没有这样的必要的原因。那个理由也是宗的相的自语，是对方有智慧的仅仅是想就进入论典的意义吗？是对方愚笨的那些是那样的意义吗？如果是前者，对方有智慧法。仅仅是自己的想法就进入论典的意义，在宗的相中不需要说自语，因为论。
English
Some of our own schools say so. To say that the example and reason stated in the scriptures are not established, that is, the statement of speech is the subject. It would be a fallacy of being a commitment, because it states what is to be established. If it is said that in order to eliminate the example and sign that are established as proof, the non-establishment is what is to be established, therefore, it is said in the definition of the subject that it is accepted as a door in the category, then, the example and sign are not established as the subject. You are not contradictory from the word that you are willing to be established, because being established is obtained by reasoning, because it is the meaning of the scriptures. If it is said that the example and sign are not established, the opponent does not accept it as what is to be established, so it is not what is to be established, then, the meaning of the scriptures of other dharmas, such as constant dharma, space, etc., is also the subject. It is not what is to be established by the establishment of sound impermanence, because the opponent does not accept it there. If you accept it, because what is done harms you, what is the contradiction of what is done to establish that? It will not become contradictory, because when what is done establishes sound impermanence. You are not any of the places of connection between what is to be established and what is to be established by that establishment, and if you accept the meaning of the scriptures as what is to be established, the sound of the self of the definition of the subject is also the subject. It is superfluous to say in the words of the definition of the subject, because it is meaningful outside the definition of the subject, because it does not cut off the meaning of the scriptures as what is to be established, because that is what is to be established. If it is said that at the time of debate, in order to know that the opponent himself is just thinking of entering the treatise, so saying the self-word will not become meaningless, if you accept it as such, then that dharma. You are not required to say that in order to eliminate the doubt that the opponent himself cannot enter the treatise just by thinking at the time of debate, because there is no reason for such a need. The reason for that is also the self-word of the definition of the subject, is it the meaning that the opponent with wisdom just thinks of entering the treatise? Are those opponents foolish in that kind of meaning? If it is the former, the opponent has the wisdom dharma. It is not necessary to say the self-word in the definition of the subject for the meaning of entering the treatise just by one's own thoughts, because the treatise.
Tibetan
་བཅོས་ཀྱི་དོན་དེ་ནི་ཚད་མས་བཀག་པ་མེད་ཅིང་གྲུབ་ན་ཁྱོད་རང་གི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་བསྟན་བཅོས་འཛིན་པ་གང་གིས་བཟློག་པར་ནུས་ཏེ་མི་ནུས་ལ། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་དེ་ཚད་མས་བཀག་ན་རང་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ཙམ་ལས་གང་གིས་ཁྱོད་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་རྒོལ་བ་བླུན་པོ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། དེ་ལྟར་མི་དགོས་པར་ཐལ། སྔར་ཡང་གྲུབ་མཐའ་སྟེ་ལུང་ནི་རང་གི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཛིན་ལ། དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་རང་གི་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་ལུང་གཞན་འཛིན་པ་ནི་ཅིས་མི་ཐོབ་སྟེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རང་སྒྲ་མ་སྨོས་ཀྱང་རྒོལ་བ་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པས་དེའི་དོན་དུ་སྨོས་མི་དགོས་ན། རྒོལ་བའི་འདོད་ཡུལ་བསྒྲུབ་བྱར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་ཡང་རང་སྒྲ་སྨོས་མི་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ་མ་སྨོས་ཀྱང་རྒོལ་བའི་འདོད་ཡུལ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདིར་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་སྨོས་པར་མཛད་པ་ཆོས་ཅན། དོན་ཡོད་དེ། རྒོལ་བས་མི་འདོད་པའི་ལུང་དོན་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའོ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ལོག་པར་རྟོག་པ་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་སེལ་ནུས་པར་ཐལ། བྱས་པ་དེ་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་ལ་གནོད་པས་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་འདོད་ཡུལ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་དང་། དེ་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་འདོད་ཡུལ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་དང་། བྱས་པས་དེ་ལ་གནོད་པས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་འདོད་ཡུལ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་ན་རྟགས་གཞན་གྱིས་དེ་ལ་གནོད་པས་ཀྱང་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་འདོད་ཡུལ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པའི་སྐྱོན་ལ་སོགས་ཐུག་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་ནང་གི་གཞུང་ལུགས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་དག་རྩོད་གཞིའི་ཆོས་སྣ་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་པའི་རྩོད་གཞིའི་ཆོས་ཅན་དག་ནི་བཟུང་བའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་བརྗོད་དོ་ཞེས་རང་སྡེ་གཞན་དག་ནི་ཟེར་རོ། །ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པའི་རྩོད་གཞིའི་ཆོས་ཅན་བཟུང་བའི་དོན་དུ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་རང་སྒྲ་སྨོས་མི་དགོས་པར་ཐལ། རྒོལ་བ་གཉིས་ཀས་རྩོད་གཞིའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལ་དཔེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐབས་ཀྱིས་རྩོད་གཞིའི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ནི་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒོལ་བ་ར
Chinese
如果对论著的意义，没有被量式阻碍且成立，那么仅凭你自己的意愿，谁能阻止你持有论著呢？不能阻止。如果论著的意义被量式阻碍，那么除了你自己的言辞之外，还有什么能让你进入论著呢？不能进入。如果按照第二种情况，那么那些愚蠢的辩论者，是所立宗。不应该那样，因为以前宗派的圣教也是仅凭自己的意愿持有的。那么，之后又会怎样呢？因为没有理由仅凭自己的意愿持有其他圣教，为什么不能获得呢？因为能够获得。如果即使不提“自己”这个词，辩论者也会进入论著，所以为了那个意义，就不需要提“自己”这个词。那么，为了了解辩论者的意愿是所立，也不需要提“自己”这个词了，因为即使不提，辩论者的意愿也会成为所立。如果这样说，那么，在这个宗法的定义中，提“自己”这个词是有意义的，因为是为了消除辩论者不希望的，例如，常法那摩永，声音无常的所立等错误的想法。能够消除，因为已作的那个声音常法那摩永，对声音无常的所立的意愿没有损害，并且那个不是那个所立的意愿的所立，并且已作的对那个有损害，如果对那个所立的意愿的所立有损害，那么其他的相也对那个有损害，也对那个所立的意愿的所立有损害的过失等，是为了无尽地显示。如果内外宗义所假设的已作的差别，完全放弃那些是争论处的事物，自己的派系和其他派系说，为了抓住对两个辩论者都非常著名且成立的争论处的事物，才说“自己”这个词。所知，是所立宗。为了抓住对两个辩论者都成立的争论处的事物，在宗法的定义中，不需要提“自己”这个词，因为两个辩论者在争论处的事物之上，以差别之法作为例子，通过这种方式，争论处的所依事物，对于两个辩论者来说，会变得非常著名且成立，因为辩论者
English
If the meaning of the treatise is not obstructed by valid cognition and is established, then who can prevent you from holding the treatise merely by your own intention? No one can. If the meaning of the treatise is obstructed by valid cognition, then what other than your own words will allow you to enter the treatise? Nothing will. According to the second case, those foolish debaters are the subject of the thesis. It should not be so, because in the past, the tenets, i.e., the scriptures, were held merely by one's own intention. Then, what will happen later? Because there is no reason to hold other scriptures merely by one's own intention, why can't it be obtained? Because it can be obtained. If, even without mentioning the word "self," the debater enters the treatise, then for that meaning, it is not necessary to mention "self." Then, in order to know that the debater's intention is the probandum, it will also not be necessary to mention "self," because even without mentioning it, the debater's intention will become the probandum. If you say so, then in this definition of the subject, mentioning the word "self" is meaningful, because it is to eliminate the wrong ideas that the debater does not want, such as the permanent dharma Namayon, the sound being impermanent, etc., as the probandum. It is able to eliminate it, because the made sound, the permanent dharma Namayon, does not harm the intention of the probandum of the sound being impermanent, and that is not the probandum of that intention of the probandum, and the made harms that, if it harms the intention of the probandum of that probandum, then other signs also harm that, and the fault of harming the intention of the probandum of that probandum, etc., is to show endlessly. If the differences of the made, which are assumed by the internal and external tenets, completely abandon those things that are the subject of dispute, then one's own and other schools say that in order to grasp the things that are the subject of dispute that are very famous and established for both debaters, the word "self" is spoken. Knowable, is the subject of the thesis. In order to grasp the things that are the subject of dispute that are established for both debaters, it is not necessary to mention the word "self" in the definition of the subject, because both debaters, on top of the things that are the subject of dispute, use the difference of the dharma as an example, and in this way, the basis of the subject of dispute will become very famous and established for both debaters, because the debater