Tibetan
ས་སོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་རྒོལ་བས་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན། རྒོལ་བའི་རྒྱུད་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་དཔག་འདོད་སྐྱེ་ཚུལ་དང་དེ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཚུལ་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རྩོད་པའི་ཚེ་ཕྱི་རྒོལ་གྱིས་སྒྲ་རྟག་པར་འདོད་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ནས་སྒྲུབ་བྱེད་འདྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་འགས་རྒོལ་བའི་རྒྱུད་ལ་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དཔག་འདོད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐབས་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའི་ཕྱིར། རྒོལ་བས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་དེ་དག་གིས་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བའི་རྒྱུད་ལ་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དཔག་འདོད་དེ་ཡོད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ། ཁྱོད་དེ་དག་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་མེད་པར་ནན་གྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྒོལ་བས་ཁྱོད་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་འདི་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་ཅེས་པ་འདི་གསལ་བར་དབང་ཕྱུག་སྟེ་རྒྱལ་པོ་ངན་པའི་སྤྱོད་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་ཅན་སོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མི་འཐད་དེ། སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུའི་རྟགས་ཅན་མིན་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྤྱིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་པ་སོགས་བརྗོད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཁྱོད་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པར་མི་འཁྲུལ་བར་ཐལ། དེས་དེ་འདོད་པར་སྒྲུབ་པ་དེ་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པ་སོགས་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡིས་གནོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་གྱི་ལུང་དོན་ལ་གནོད་པས་གཞན་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད་དེ་མི་གནོད་པར་ཐལ། རྟག་པ་ནམ་ཡོན་མེད་ན་མི་རྟག་པ་མི་འབྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བྱས་པས་སྒྲ་རྟག་པ་ནམ་ཡོན་ལ་གནོད་ན་རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་ལ་གནོད་པས་རྒོལ་བས་བཀོད་པའི་རྟགས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་ལུང་ལ་གནོད་པས་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་འགལ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རྟགས་དང་རྗེས་དཔག་རྣམས་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་འགྲུབ་པ་ལུང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཡང་བཤད་པའི་ཕྱིར་
Chinese
如果有人说，用“地”等作为论证，来反驳你所主张的“声音是常法”，认为你主张“声音是无常”的论证是错误的。那么，对于反驳者来说，生起想要衡量所证之法的方式，以及他人理解这种方式的情况是这样的：在辩论时，外来的反驳者因为认为声音是常法，或者产生怀疑，从而询问论证等情况下，反驳者的相续中会生起想要衡量所证之法的意愿。因为在这些情况下，会依据这些情况来提出对所证之法的论证。反驳者提出对所证之法的论证等情况，可以使人认识到，在反驳者的相续中，存在着想要衡量所证之法的意愿。为了让你不对此产生误解。因此，如果没有任何上述理由，而坚持认为“声音是无常”的反驳者认为你所主张的“声音是常法”是“声音是无常”的论证，那么这就像清晰地行使权力，如同恶王的行径一样。此外，用“有法”等作为论证是不合理的。因为“声音是无常”的论证者，作为有法，如果用“不是具有果之相的所证之法总体的一个方面”等作为理由，那么你不会误认为他主张“声音是常法”是“声音是无常”的论证。因为他主张这一点，而证明这一点，会因为明显成立的错误，即提出“声音是无常”的论证等而受到损害。此外，所作之法，如果损害了你所主张的“声音是常法”的经文意义，那么对“声音是无常”的论证的所证之法有什么损害呢？不会有损害，因为如果没有常法，无常法也不会产生。如果所作之法损害了“声音是常法”，那么因为损害了反驳者所承认的经文，所以反驳者提出的理由不是正确的论证。如果这样说，那么，它损害了显示声音是常法的经文，因此不是与“声音是无常”的论证相违背的。因为它是证明这一点的自性力入的正确论证。普遍来说，自性力入的论证和比量，为了成就自己的行境，据说不需要依赖经文。
English
If someone says that by using "earth" etc. as proof, you are attacking the assertion that "sound is permanent," claiming that your argument for "sound is impermanent" is flawed. Then, for the refuter, the way the desire to infer the object to be proven arises, and how others understand this way, is as follows: During a debate, when an external refuter believes that sound is permanent, or has doubts, and asks for proof, etc., in some situations, the desire to infer the object to be proven arises in the refuter's mind. This is because, in those situations, they rely on those situations to present the proof for the object to be proven. The refuter's presentation of the proof for the object to be proven, etc., makes it possible to realize that in the refuter's mind, there is a desire to infer the object to be proven. This is so that you do not misunderstand these things. Therefore, if there are none of the reasons mentioned above, and the refuter of "sound is impermanent" insists that you believe that "sound is permanent" is the proof for "sound is impermanent," then this becomes like clearly exercising power, like the actions of an evil king. Furthermore, using "subject of dharma" etc. as proof is unreasonable. Because the arguer for "sound is impermanent," as the subject of dharma, if you use reasons such as "not being one aspect of the general object to be proven that has the characteristic of a result," then you will not mistakenly believe that he is arguing that "sound is permanent" is the proof for "sound is impermanent." Because he argues for this, and proves this, it will be harmed by the obviously established mistake, i.e., presenting the argument for "sound is impermanent," etc. Furthermore, if what is made harms the meaning of the scriptures of your assertion that "sound is permanent," then what harm is there to the object to be proven of the argument for "sound is impermanent"? There will be no harm, because if there is no permanent dharma, impermanent dharma will not arise. If what is made harms "sound is permanent," then because it harms the scriptures accepted by the refuter, the reason presented by the refuter is not a correct argument. If you say this, then, it harms the scriptures that show sound is permanent, therefore it is not contradictory to the argument for "sound is impermanent." Because it is the correct argument of the nature-force-entering to prove this. Generally speaking, it is also said that arguments and inferences of nature-force-entering, in order to accomplish their own sphere of activity, do not need to rely on scriptures.
Tibetan
རོ། །ཡང་དེ་སྟེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པའི་སྒྲ་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྒྲ་རྟག་སྟོན་གྱི་ལུང་གིས་གཞན་དུ་བྱར་མི་ནུས་པར་ལེགས་པར་གྲུབ་སྟེ། རྟགས་སྔར་ལྟར་རོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་རིགས་པས་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ་རྒོལ་བ་བསྟན་བཅོས་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རྒོལ་བས་རྩོད་པའི་རྟེན་ལུང་དོར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་རིགས་པས་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ་རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དོར་བའི་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མིན་པར་ཐལ། དེའི་ཚེ་ལུང་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་ལུང་ཆོས་ཅན། དེ་འདྲ་དེའི་ཚེ་རྒོལ་བས་ཁྱོད་ཁས་བླངས་པ་ཡོད་ཀྱང་གནོད་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་མིན་པར་ཐལ། དེ་འདྲའི་འདི་ནི་རྒོལ་བས་ཁྱོད་ཁས་ལེན་པའི་ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་རིགས་པས་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ་ལུང་ཁས་མི་ལེན་ན་དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་ལུང་ཁས་ལེན་ཞེ་ན། སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ལུང་ལ་མི་ལྟོས་པར་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རིགས་པས་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་གཏན་ལ་ཕེབས་ནས་མཐོ་རིས་ལ་སོགས་ཤིན་ལྐོག་ལ་དཔྱོད་པའི་དུས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་ཡོངས་འཛིན་པ་སྟེ་ཚད་མར་འདོད་པ་དུས་ཡིན་ཏེ། ལུང་ཚད་མར་ཁས་མི་ལེན་ན་ཤིག་ལྐོག་ལ་སྤྱོད་པའི་སྐབས་མེད་པ་གང་ཞིག་དེའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ལྐོག་ལ་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ་རྒོལ་བས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་དང་འགལ་བའི་དོན་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དེས་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་ལུང་དེ་དང་འགལ་བར་སེམས་ཏེ་ཁས་ལེན་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཡང་གནས་གསུམ་པ་ལུང་གི་ཡུལ་ཤིན་ལྐོག་ལ་རྟོག་དཔྱོད་འཕོ་བ་ན་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པར་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་ཚེ་ལུང་གནོད་སྒྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལུང་གནོད་སྒྲུབ་དུ་འཇུག་པའི་སྐབས་དེར་ཡང་ཆོས་ཅན། སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་མེད་པ་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་གནོད་པའི་རྟགས་དེ་ཉིད་སྤང་བར་བྱ་ཡི་གཞན་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ལུང་དོན་ལ་གནོད་པའི་རྟགས་སྤང་བྱ་མིན་ཏེ། སྐབས་ཀྱི་འདོད་ཡུལ་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་ན་རྟགས་འགལ་བར་འགྱུར་གྱི་འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ལུང་དོན་ལ་གནོད་པས་རྟགས་འགལ་བར་འགྱུར་ན་རྟགས་འགལ་བ་ཐུག་པ་མེད་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། གཞན་ཡང་མངོན་ལྐོག་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དཔྱད
Chinese
若。又，你所成立的声音无常，不能被声常的教证所改变，这已经很好地成立了。理由如前。如果对于事物自性成立的境，以理智进行分析的时候，反驳者不依赖论典，那么反驳者就会舍弃争论的依据——教证，是这样吗？反驳者，作为有法，对于事物自性成立的境，以理智进行分析的时候，反驳者没有舍弃所承诺的教证的过失，因为那个时候没有承诺教证。或者，教证，作为有法，像那样的时候，即使反驳者承诺了你，也不是损害成立的支分，因为像这样的这是反驳者承诺你的方法。如果对于事物自性成立的境，以理智进行分析的时候，不承诺教证，那么什么时候承诺教证呢？如前所说那样，不依赖教证，以事物自性成立的理智，使现量和比量的二境完全清净并确定之后，对于天堂等极隐蔽处进行分析的时候，那是作为有法，是完全持有清净论典，即认为是量的时候，如果不承诺教证为量，那么没有行于极隐蔽处的机会，因为那是那个时候。在分析极隐蔽处的时候，反驳者会损害与他承诺为量的论典的教证相违背的意义，因为对于他承诺为量的教证所成立的意义，他认为与那个教证相违背，所以不能承诺，又，在第三个处所，教证的境，在极隐蔽处进行思辨分析转移的时候，有理由承诺论典为量，因为在承诺教证为量的时候，教证会成为损害成立。因此，即使在教证成为损害成立的时候，也是，对于当时所要成立的法和不存在不相违背的关联成立的意义，损害的那个理由应该舍弃，而不是舍弃损害其他无关的教证意义的理由，如果损害当时所要成立的意愿对象，理由就会成为相违，如果损害无关的教证意义，理由就会成为相违，那么理由相违就会没有尽头，会太过分。另外，对于现前和隐蔽等境进行分析
English
If so. Furthermore, the impermanence of sound that you establish cannot be altered by the scriptures that demonstrate the permanence of sound, and this is well established. The reason is as before. If, when analyzing the realm of things established by their own nature with reason, the opponent does not rely on treatises, then will the opponent abandon the scriptural basis of the debate? Opponent, as the subject, when analyzing the realm of things established by their own nature with reason, the opponent does not have the fault of abandoning the scriptures he has promised, because at that time there is no promise of scriptures. Or, scriptures, as the subject, at such a time, even if the opponent has promised you, it is not a part of the refutation, because this is the method by which the opponent promises you. If, when analyzing the realm of things established by their own nature with reason, one does not promise scriptures, then when does one promise scriptures? As said before, without relying on scriptures, with the reason of things established by their own nature, after the two realms of direct perception and inference are completely purified and determined, when analyzing the very hidden places such as heavens, that is the subject. It is the time when one completely holds the pure treatises, that is, when one considers them as valid, because if one does not promise scriptures as valid, then there is no opportunity to act in the very hidden places, because that is the time. When analyzing the very hidden places, the opponent will harm the meaning that contradicts the scriptures of the treatises that he has promised as valid, because for the meaning established by the scriptures that he has promised as valid, he thinks it contradicts those scriptures, so he cannot promise. Also, in the third place, the realm of scriptures, when speculative analysis shifts to the very hidden places, it is reasonable to promise the treatises as valid, because when one promises the scriptures as valid, the scriptures will become a refutation. Therefore, even when the scriptures become a refutation, it is also the case that for the meaning of the established connection between the dharma to be established at that time and non-existence, the reason for harm should be abandoned, but not the reason for harming the meaning of other unrelated scriptures. If it harms the object of desire to be established at that time, the reason will become contradictory, and if it harms the meaning of unrelated scriptures, the reason will become contradictory, then the contradictory reason will be endless and will be too extreme. Furthermore, analyzing the realms of manifest and hidden, etc.