Tibetan
ཛིན་འཇུག་པ་མཐོང་བས་དངོས་པོའི་ཆོས་ཡིན་པར་དམ་བཅས་པ་ཉིད་ཉམས་སོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་འདི་མེད་དེ་བུམ་སོགས་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤྱི་ཆོས་ཅན། གཟུགས་སོགས་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་དོན་ཡིན་པས་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་བཞག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་རང་མཚན་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་སྟེ་དེས་བཞག་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་སྤྱི་འཛིན་གྱིས་དངོས་པོ་དེའི་ཆོས་སུ་ཤེས་ཤིང་ཞེན་པ་ཙམ་ལས་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྤྱི་དངོས་པོར་མེད་པས་རང་མཚན་ལས་མ་གཏོགས་པའི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་གཞལ་བྱ་གཞན་མེད་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཅིག་པུ་འབྲས་བུ་དོན་གཉེར་གྱིས་བརྟག་པར་བྱ་བའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་ཏེ། དོན་དུ་གཉེར་བྱའི་འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་ཉིད་དུ་དཔྱོད་པའི་རྟོག་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་གཉེར་བྱ་ནི་དེ་སྟེ་ཁྱོད་ཁོ་ན་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ་ཞེས་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སྤྱི་རང་རྒྱུད་པ་ཡོད་ནས་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་ལ་རྗེས་དཔག་གིས་གཞན་རང་གི་གཟུང་རྣམ་ལ་དེར་ཞེན་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཞེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡུལ་ཅན་ཚད་མས་གཉིས་སུ་རྟོགས་པས་གཉིས་སུ་གནས་སོ་ཞེ་ན། ཡུལ་ཅན་མ་འཁྲུལ་བས་གཉིས་སུ་རྟོགས་ན་གཉིས་སུ་འཐད་མོད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གཉིས་པ་རྗེས་དཔག་ནི་རང་གི་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཞེད་དེ། རྗེས་དཔག་གིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དོན་དེ་ཞེན་པ་ལྟར་གྲུབ་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྟེ་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་མི་འཐོབ་པར་ཐལ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་རྟོགས་པར་གཞན་གྱིས་ངོ་བོས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་ལས་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་ཏེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་ལས་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བསམ་པའི་དོན་རང་གི་འཇུག་ཡུལ་ལ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐལ་འགྱུར་དང་པོ་མ་ངེས་ཏེ། རང་མཚན་དངོས་སུ་མ་རྟོགས་ཀྱང་མི་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པར
Chinese
如果说，因为见到能结合者就断定是实事之法，这本身就是过失。并非如此，因为瓶等依靠实事的总相法，如同色等一样，是现量的对境，所以不是安立为实事之法。而是因为具有执持实事自相的现量在前导，即由它所安立的习气所生的总执，仅仅是了知和执着那个实事之法，所以才安立为实事之法。如此一来，因为总相不存在于实事中，除了自相之外，没有其他能起作用的量，所以自之相法。你唯一是寻求果者所应观察的量，因为对于具有辨别能力的人来说，所寻求的果之有无，就是所要考察的，因为所要寻求的果唯有从你才能成立。如果这样，那么与“二相是量”的说法相矛盾，因为量被说成是自相和总相两种。论师陈那（Dignāga）法，并非因为存在着除了自相之外的自续总相，才认为量是自相和总相两种，而是因为自相是通过现量直接显现自身的方式来证悟，而比量是通过对其他自相的执着来证悟，所以才认为量是自相和总相两种。如果说，有境量识以二者的方式来证悟，所以才以二者的方式存在。如果无错乱的有境以二者的方式来证悟，那么以二者的方式存在是合理的，但是第二个有境，即比量，被认为是对于自己的显现境是错乱的，因为比量如实地显现执着之义，但那个执着并没有如执着般成立。如果说，比量，不应获得自相，因为不以如实证悟其自性，而是以其他的自性来证悟。从反驳来说，因为以如实显现其自性的方式来证悟，所以是获得的。比量，不应是量，因为是错乱的。从反驳来说，因为不是错乱的，所以是量。比量，虽然是错乱的，但仍然是量，因为就其意而言，对于自己的行境来说，是不欺骗的。第一个推论不定，因为即使没有如实证悟自相，也不是没有获得。
English
If it is said that the very assertion that what is seen by the combiner is a dharma of substance is a fault, this fault does not exist because the general characteristic that depends on objects such as pots is a directly perceived object like form, etc., and is therefore not established as a dharma of substance. Rather, it is because the general perception arising from the habit established by the direct perception that grasps the self-characteristic of the object goes before, and only knows and clings to that object as a dharma of substance, that it is established as a dharma of substance. Thus, since the general does not exist in the object, there is no other means of valid cognition capable of performing a function other than the self-characteristic, so the characteristic of the self is the subject. You alone are the means of valid cognition to be examined by the seeker of the result, because for those with discriminating minds who examine whether the result to be sought exists or not, the object to be sought is that, since it is established only from you. If that is the case, then it contradicts the statement that the two characteristics are means of valid cognition, since the means of valid cognition is said to be twofold: self-characteristic and general characteristic. The teacher Dignāga, the subject, does not assert that the means of valid cognition is twofold, self-characteristic and general characteristic, because there exists a self-sustaining general characteristic other than the self-characteristic. Rather, it is because the self-characteristic is realized by direct perception through the door of directly appearing its own essence, and inference is realized by clinging to the apprehended aspect of another self-characteristic, that he asserts that the means of valid cognition is twofold, self-characteristic and general characteristic. If it is said that the cognizer, the valid cognition, cognizes in two ways, so it exists in two ways, if the non-erroneous cognizer cognizes in two ways, then it is reasonable to exist in two ways, but the second cognizer, inference, is considered to be mistaken with respect to its own appearing object, because the meaning that inference manifestly clings to as it is does not become established as it is clung to. If it is said that inference, the subject, should not obtain the self-characteristic, because it does not realize its own essence as it is, but realizes it by the essence of another, from the refutation, it is obtained because it is realized through the door of appearing its own essence as it is. Inference, the subject, should not be a valid cognition, because it is mistaken. From the refutation, it is not mistaken, so it is a valid cognition. Inference, the subject, although it is mistaken, is still a valid cognition, because with respect to its object of engagement in the meaning of thought, it is non-deceptive. The first consequence is uncertain, because even if the self-characteristic is not directly realized, it is not not obtained.
Tibetan
་ཐལ། ནོར་བུ་རང་མཚན་སྣང་བ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ནོར་བུ་རང་མཚན་རྟོགས་ཤིང་ཐོབ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། རང་རྒྱུད་དང་པོ་མ་ངེས་ཏེ། རང་མཚན་ཐོབ་ཀྱང་དངོས་སུ་སྣང་ནས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་དབང་ཚོགས་འབྲས་བཅས་ཞེས་སོགས་སུ་ལན་བཏབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། ཐལ་རང་ཕྱི་མ་གཉིས་མ་ངེས་པར་སྟོན་པ་དེ། ཇི་ལྟར་ནོར་བུའི་འོད་དང་སྒྲོན་མའི་འོད་དག་ལ་ནོར་བུར་ཞེན་པའི་བློས་མངོན་པར་རྒྱུག་པའི་བློ་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཉིས་ནོར་བུ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཁྱད་མེད་དུ་མཚུངས་ཀྱང་ནོར་བུ་རང་མཚན་ཐོབ་པའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། ཁྱོད་གཉིས་ཅི་རིགས་ནས་ནོར་བུ་རང་མཚན་ལ་བརྒྱུད་ནས་འབྲེལ་བ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་དེ་ལྟར་དུ་སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་ནི་རྗེས་དཔག་དེར་སྣང་བའི་སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་དག་རང་གིས་ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་བཞིན་གྱི་དོན་མེད་པར་མཚུངས་ནའང་ཁྱོད་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་འཇུག་ཡུལ་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་ལ་ཁྱོད་རང་གི་འཇུག་ཡུལ་དོན་བྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་ཞིང་། མི་སླུ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྤྱི་དངོས་པོར་མེད་པས་རང་མཚན་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཞེད་དོ་ཞེས་བསྟན་ནས། ད་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ངེས་པས་ཚད་མ་ཡང་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་ངེས་པར་སྟོན་པ་དེ། ཡུལ་གང་ལ་གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལས་ཡུལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་བློ་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཡུལ་དེ་ཆོས་ཅན། མངོན་གྱུར་ཡིན་ཏེ། རང་ལ་འཛིན་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་བློ་དེ་སྒྲ་རྟོག་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡུལ་རང་ཉིད་ཀྱི་དབང་གིས་འཇུག་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་དེ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་མཐོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་རྗེས་དཔག་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཡུལ་དེ་ཆོས་ཅན། དབང་པོ་སྟེ་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རྟོགས་པའི་རྟེན་ནམ་ཐབས་ནི་དོན་གཞན་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པའི་རྟེན་དུ་འདོད་པའི་དུ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་དེ་ཡང་གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དེའི་རྟེན་ཆོས་ཅན་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས
Chinese
故。因为见到，从显现宝珠自相之外的其他形态，即使仅仅是对宝珠的光芒执著为宝珠，也能领悟并获得宝珠的自相。第一个自续不定，因为即使获得自相，也不是从实际显现而领悟的。因为对于领悟此的方面，已经回答了“具有根识、果”等等。显示后两个自相不定的方式是：如同对宝珠的光芒和灯的光芒等，以执著为宝珠的心而明显趋入的两个心识，有法。你们两个在将非宝珠执著为宝珠的颠倒识上无差别地相同，但在成办获得宝珠自相的意义上却有差别，因为你们两个各自从宝珠自相间接关联和不关联的差别存在。因此，如是，领悟声音无常的后比量，有法。你和显现于后比量中的执著声音常有的增益，即使在没有如自己所执著的意义上相同，你也被安立为量，因为彼者与所入处没有关联，而你自己的所入处与成办意义相连，且是不欺骗者。如是，因为总法不存在于事物中，所以通过领悟自相的方式，将所量分为自相和总相两种，如是显示后，现在因为所量确定为自相和总相两种，所以量也确定为现量和后比量两种，显示彼者的方式是：对于任何境，从能取意义的能力上，随境的有无而行止的具有者之心，作为衡量者而趣入的境，有法。是现前，因为使自己作为执著者的心，不依赖于声音分别，而是由境自身的力量而趣入的。从现量衡量者趣入之外的其他事物，即未被现量所见的自性，作为后比量衡量者趣入的境，有法。是根识，即超越现量之境的隐蔽，因为你领悟的所依或方便是具有异体三相之因，除此之外是不合理的。作为领悟隐蔽之所依而承许的烟等之因，如果与所立之法的所依有联系的同品周遍和所立之法
English
Therefore. Because it is seen that even by merely fixating on the light of a jewel as a jewel, apart from the appearance of the jewel's own characteristic, one can comprehend and obtain the jewel's own characteristic. The first Svātantrika is uncertain, because even if the own characteristic is obtained, it is not comprehended from actually appearing. Because regarding this aspect of comprehension, it has already been answered with "having sense faculties, results," and so on. The way to show that the latter two Svātantrikas are uncertain is: Just as the two minds that manifestly rush towards the light of a jewel and the light of a lamp, etc., with a mind that fixates on them as jewels, are subjects. You two are the same in being non-different in the mistaken cognition of fixating on what is not a jewel as a jewel, but there is a difference in accomplishing the meaning of obtaining the jewel's own characteristic, because you two have a difference in being connected and unconnected indirectly from the jewel's own characteristic, respectively. Therefore, in this way, the subsequent inference of comprehending sound as impermanent, is a subject. You and the imputation of fixating on sound as permanent that appears in that subsequent inference are the same in being without meaning as you yourself fixate, but you are established as valid cognition, because that does not have a connection to the object of engagement, but your own object of engagement is connected to accomplishing meaning and is non-deceptive. Thus, because universals do not exist in things, the object to be measured is considered to be twofold: own characteristic and universal, through the way of comprehending own characteristics. Having shown this, now, because the object to be measured is determined to be twofold: own characteristic and universal, therefore, cognition is also determined to be twofold: direct perception and subsequent inference. The way to show this is: Whatever object, from the power of the meaning of what is apprehended, the mind that goes and stops according to the existence or non-existence of the object, the object that is engaged as a measurer, is a subject. It is manifest, because the mind that engages itself as the apprehender does not rely on sound conceptualization, but engages by the power of the object itself. Other than that which engages as a direct perceptual measurer, the nature of the entity that is not seen by direct perception, the object that engages as a subsequent inferential measurer, is a subject. It is a sense faculty, that is, the hidden that is beyond the realm of direct perception, because the basis or means of your comprehension is a reason with three aspects of a different entity, and it is not reasonable to be otherwise. The reason of smoke, etc., that is accepted as the basis for comprehending the hidden, if the pervasion of the homogeneous class that is connected to the subject that is the basis of the probandum and the probandum