Tibetan
་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་ཡུལ་གཞན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན། མྱང་བྱ་བློ་སྔ་མ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རང་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་དག་གིས་ཁྱོད་མི་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་དག་གི་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གྱུར་པ་སྟེ་གཟུང་དོན་ཡིན་ཞིང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལས་ཁྱོད་དེ་དག་བསྐྱེད་བྱེད་དུ་ཉེ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉེ་བས་ཤེས་པ་སྔ་མས་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་གེགས་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་རོལ་ལ་འཕོའོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཡན་ལག་ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དེ་དག་བསྐྱེད་པ་ལ་ནང་ལས་གཞན་ཕྱིའི་ཡན་ལག་གང་གིས་དམིགས་བྱེད་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་བདག་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རང་རྒྱུ་ལས་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་དོན་ཉེ་བ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་པས་རང་མྱོང་བྱེད་བསྐྱེད་པ་དེ་ལ་གེགས་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་མི་ནུས་པ་ལས་གཞན་དུ་ནུས་ན་ཡུལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་ཉེ་བ་ན་དེ་ཉེ་བའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་འགས་ཀྱང་བློ་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དེ་ཉེ་བ་མིན་པའི་གནས་སྐབས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུའི་བློ་ཆོས་ཅན། རང་དྲན་པའི་དྲན་པ་ཡང་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་དྲན་པའི་རྩ་བ་མྱོང་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྒྱུ་མྱོང་བྱེད་མེད་པར་འབྲས་བུ་དྲན་པ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཨ་རེ་མཛེས་ཞེས་དཔྱས་སོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་རྣམས་ལ་གཟུང་དོན་ཕྱི་རོལ་དོན་ཡོད་པས་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་རོལ་ལ་འཕོ་རུ་ཆུག་ཀྱང་འདས་མ་འོངས་སོགས་དངོས་མེད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ད་ལྟར་གྱི་རྣམ་རྟོག་གང་དག་ཆོས་ཅན། ད་ལྟ་འདས་མ་འོངས་སོགས་ཀྱི་དོན་ལ་དཔྱོད་ཅིང་འཛིན་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ་ལོ། །དེ་ལ་ཁྱོད་འཛིན་བྱེད་དུ་འཕོ་བའི་རྒྱུ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཁྱོད་ཀྱི་གཟུང་དོན་དུ་ཉེ་བ་ནམ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་སྔ་མ་རྣམས་ལ་བདག་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་རིམ་གྱིས་ཟད་པ་ན་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཡུལ་གཞན་ཕྱི་རོལ་ལ་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་འཕོས་པའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་བསྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ཉེར་ལེན་ཡོད་པ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མེད་པར་ཐལ། སྔར་རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་བློ་ལ་ཁྱོད་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཟད་ཅིང་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བློ་སྔོན་མ་ནུས་པ་ཅན་དུ་མེད་པར་བློ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་མཚན་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཡིད་ཤེས་དོན་གཞན་གཟུགས་མཛེས་སོགས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པས་ཡུལ་གཞན་སྒྲ་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་ནུས་པ་ཉམས་པ་ན་ཡུལ་གཞན་སྒྲ་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་ཚད་མས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། བཤད་མ་ཐག་པའི་རིགས་པས་ཀུན་གཞི་འཇུག་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་རིགས་མི་མཐུན་དུ་མ་ཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་འཇུག་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན། ཡིད་ཤེས་གཟུགས་མཛེས་སོགས་ལ་ཆགས་པའི་རྒྱུད་ལའང་ཀུན་གཞི་ཡོད་པས་ཡུལ་གཞན་སྒྲ་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། བཤད་མ་ཐག་པའི་རིགས་པས་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་དེ། ཡིད་ཤེས་གཟུགས་མཛེས་ལ་ཆགས་བཞིན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། སྤྱིར་ཀུན་གཞི་ལས་སྐབས་འགར་ཅིག་ཅར་དུ་ཤེས་པ་རིགས་མཐུན་དུ་མ་སྐྱེ་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ད་ལྟའི་ཀུན་གཞི་ལས་ཡུལ་གཞན་སྒྲ་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་མིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ད་ལྟ་གཟུགས་མཛེས་སོགས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་བཞིན་པའི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་སེམས་གཅིག་གིས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ད་ལྟའི་ཀུན་གཞི་ལས་ཡུལ་གཞན་སྒྲ་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ནུས་པ་ཉམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བློ་སྔོན་མེད་པར་བློ་མ་ཡིན་གྱི་གཞུང་འཛུགས་པ་དེ་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཡིད་དེ་ཤེས་པ་སྔ་མ་རྣམས་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་ནུས་སུ་འཇུག་པ་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་རྣམས་གཞན་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡིད་ཤེས་གཟུགས་མཛེས་པ་ལ་ཆགས་བཞིན་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་སྒྲ་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཞན་སྐྱེ་བར་ཐལ་ལོ། །ཡང་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཤེས་རྟོག་པ་དུ་མ་སྔ་ཕྱི་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་པ་ན་རེ། ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིད་དེ་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་གྱི་རྟག་པ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣའི་དབང་པོའི་སྒོར་ཞུགས་ནས་ཡུལ་གཞན་དྲི་ལ་ཆགས་པ་ན་ཡུལ་དང་དབང་པོ་གཞན
Chinese
如果说是这样，那么后来的识就不会转移到其他外境的事物上。这是什么原因呢？因为那些先前的体验之识，作为有法，由于后来的识不执持你们，怎么会执持其他外境的事物呢？不会执持的，因为你们是那些识所执持的自相，也就是所执持的境，并且你们比外境的事物更接近于生起那些识。如果说因为外境的事物接近，所以先前的识阻碍了后来的识生起，因此后来的识会转移到外境上，那么，作为有法，先前的识的支分，在生起缘于自身的后来的识时，除了内在以外，还有哪个外在的支分会作为所缘呢？不会的，因为你们是缘于自我的后来的识生起的自性，从自己的因中决定的缘故。此外，作为所知，仅仅因为外境的事物接近，识就不能阻碍生起体验自身，这是不可能的。如果不是不能，而是能，那么当外境的事物接近时，任何具有五蕴的人都不会体验到心识，因为对于具有五蕴的人来说，外境的事物没有不接近的时候。因此，具有五蕴的人的心识，作为有法，甚至不会有回忆自己的记忆，因为你们没有记忆的根本——体验。因此，没有因——体验，却有果——记忆，这种说法真是太荒谬了。如果说，因为根识等具有所执持的境——外境的事物，所以后来的识可以转移到外境上，但是那些以过去、未来等非实有境为对境的现在的分别念，作为有法，现在去思虑和执持过去、未来等的事物是不可能的，因为对于它们来说，没有转移到执持境的因，因为它们从来没有接近过你们的所执持境。如果说，先前的识生起缘于自我的后来的识的能力逐渐耗尽，那么后来的识就会转移到其他外境上，那么，转移到外境的事物上的心识，作为有法，自己生
English
If it is said that it is so, then the later consciousness will not transfer to other external objects. What is the reason for this? Because those previous experiencing consciousnesses, as the subject of debate, since the later consciousnesses do not hold you, how will they hold other external objects? They will not hold, because you are the self-aspect held by those consciousnesses, that is, the object held, and you are closer to arising those consciousnesses than external objects. If it is said that because external objects are close, the previous consciousnesses hinder the arising of the later consciousnesses, therefore the later consciousnesses will transfer to the external, then, as the subject of debate, the part of the previous consciousness, when arising the later consciousnesses that focus on itself, besides the internal, which external part will be the object? It will not, because you are the nature of arising the later consciousnesses that focus on the self, determined from your own cause. Furthermore, as the object of knowledge, merely because external objects are close, consciousness cannot hinder the arising of experiencing itself, this is impossible. If it is not impossible, but possible, then when external objects are close, any person with the five aggregates will not experience consciousness, because for a person with the five aggregates, there is no time when external objects are not close. Therefore, the consciousness of a person with the five aggregates, as the subject of debate, will not even have the memory of recalling oneself, because you do not have the root of memory—experience. Therefore, without the cause—experience, there is the effect—memory, this statement is truly absurd. If it is said that because the sense consciousnesses and others have the object held—external objects, therefore the later consciousness can transfer to the external, but those present conceptual thoughts that take past, future, etc., as non-existent objects, as the subject of debate, it is impossible to now contemplate and hold past, future, etc., because for them, there is no cause to transfer to the holding object, because they have never been close to your holding object. If it is said that the ability of the previous consciousnesses to arise the later consciousnesses that focus on the self gradually diminishes, then the later consciousness will transfer to other external objects, then, the consciousness that has transferred to external objects, as the subject of debate, self-arising
Chinese
成为能作的近取，从何处有而成为无有呢？因为先前自己的那个无间缘的心的生起你的能力已经耗尽且没有了的缘故。周遍式是：先前的心没有能力，后续的心生起是不可能的缘故。其理由是，众生们意识对其他境，美女等特别贪执，因此对于其他境，声音等执着的知识生起的无间缘的能力减弱时，对于其他境，声音等执着的知识生起，是量所未证的缘故。如果对此，有些人说：刚才所说的理路，是阿赖耶识趣入知识的因，因此对于知识，不相顺的多种同时生起所许诺是有妨害的，如果是阿赖耶识趣入知识的因，那么意识贪执美女等的相续中也有阿赖耶识，因此对于其他境，声音等执着的知识生起就太过了。如果这样说，刚才所说的理路，对于如此的许诺是没有妨害的，如此宣说。意识贪执美女等的补特伽罗法相，通常从阿赖耶识，有时同时生起多种同类的知识，但是自己的相续的现在的阿赖耶识，对于其他境，声音等执着的知识不生起是有理由的，因为自己的相续的现在对于美女等特别贪执的极其明亮的一个心，已经让自己的相续的现在的阿赖耶识，对于其他境，声音等执着的知识生起的能力减弱的缘故。此外，没有先前的心，而建立非心的宗义，如果后续的知识生起依赖于先前的知识不是这样的话，那么意识，那些先前的知识，进入生起后续知识的能力是相同的，不是这样，那么后续的知识不依赖于其他的先前，就太过了。如果是这样，那么意识贪执美女等的时候，声音等执着的其他的知识生起就太过了。还有，所知法相，后续的知识生起依赖于先前，是极度成立的，因为意识的多种分别念是先后次第生起的，不是同时生起的缘故。如果顺世外道说：知识的因，意识，是微尘般的常法，是唯一的缘故，进入鼻根的门，对于其他的境，气味贪执时，对于其他的境和根
English
How can it be that the immediately preceding condition that is the agent of [something] becoming existent is nonexistent? Because the power of your arising in the mind of the immediately preceding condition of yourself has been exhausted and is nonexistent. The pervasion is: since it is impossible for a later mind to arise when the earlier mind is without power. The reason for this is that beings' consciousnesses are particularly attached to other objects, such as beautiful forms, so when the power of the immediately preceding condition that generates the knowledge that grasps other objects, such as sounds, is diminished, the arising of the knowledge that grasps other objects, such as sounds, is not cognized by valid cognition. If some say to this: the reasoning just stated is the cause of the all-ground entering into knowledge, so it is harmful to the assertion that many dissimilar types of knowledge arise simultaneously. If the all-ground is the cause of entering into knowledge, then since there is also an all-ground in the continuum of consciousness that is attached to beautiful forms, etc., it would follow that knowledge that grasps other objects, such as sounds, would arise. If so, the reasoning just stated does not harm such an assertion, as it shows. A person who is attached to beautiful forms, etc., as a subject, in general, although many similar types of knowledge arise simultaneously from the all-ground at times, there is a reason why knowledge that grasps other objects, such as sounds, does not arise from the current all-ground of one's own continuum, because one mind that is extremely clear and particularly attached to beautiful forms, etc., at present in one's own continuum has diminished the power of the current all-ground of one's own continuum to generate knowledge that grasps other objects, such as sounds. Furthermore, establishing the tenet of non-mind without a prior mind, if the arising of later knowledge does not depend on prior knowledge, then the mind, those prior knowledges, entering into the ability to generate later knowledge would not be the same, because the later knowledges would necessarily not depend on other prior ones. If that were the case, then even when the mind is attached to beautiful forms, etc., other knowledge that grasps sounds, etc., would arise. Furthermore, knowable phenomena, as a subject, the arising of later knowledge depending on prior knowledge is extremely established, because many conceptual minds arise successively, not simultaneously. If the Vaibhashikas say: the cause of knowledge, the mind, is a single permanent atom, so when it enters the door of the nose sense and is attached to other objects, smells, then to other objects and senses