Tibetan
བ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དབང་པོའི་ཤེས་པས་གཟུང་བའི་དོན་ལ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བ་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་ལན་དུ་མར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་པོའི་ཤེས་པས་ཡུལ་བར་ཆོད་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ཡང་རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པས་བར་ཆོད་པ་མེད་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་ན། དོན་གཟུགས་སོགས་དང་དེའི་མྱོང་བ་དབང་ཤེས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཡུལ་ཅན་ལ་བར་ཆོད་པ་སྣང་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་གི་ཡུལ་ཅན་ལ་བར་རྒྱུན་མ་འཆད་པར་སྣང་བ་ལ་རིགས་པ་དམ་པས་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད་དེ་ཤེས་པ་རྣམས་རང་ལས་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་རྫས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མྱོང་བྱེད་ཡོད་ལ་རང་གིས་མི་མྱོང་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་བློ་རྫས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མི་མྱོང་སྟེ། བློ་རྣམས་བློ་ཕྱི་མ་རེ་རེ་ཁོ་ན་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་རྣམས་བློ་ཕྱི་མ་རེ་རེ་ཁོ་ན་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ངེས་པ་དེ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་གང་ལས་སྒྲུབ་པར་འདོད་དྲིས་པས། གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་བློ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་བློ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་བློ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་བྱ་བ་ཡིན་པ་འདི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་དེ། མདོ་ལས། སེམས་གཉིས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཤེ་ན། དེ་འདྲའི་ལུང་དེ་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་བློ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བ་མེད་པར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་རྣམས་རང་དང་རིགས་མཐུན་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་རེ་རེ་ཁོ་ན་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ངེས་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། དེ་རྣམས་དེ་ལྟར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དུ་མ་རྣམས་ནི་སྔ་ཕྱི་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བར་ཡང་དག་པར་རྟོགས་ཀྱི་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་བློ་རིག་མཐུན་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བ་མེད་པར་བསྟན་པ་འདིས་
Chinese
因为是执著于词句的意识。遍：因为已经多次回答说，感官意识不会将表达意义的词句直接与所执著的对境联系起来。如果感官意识虽然见到有间隔的对境，但随后的分别念却将没有间隔的对境联系起来。那么，对境色等及其体验，以及感官意识等，是有法。所谓“自己的对境显现为有间隔”，这是从何而来？不应理，因为对于自己的对境显现为没有间隔的连续，没有能以正理损害的有损的量。如果说有损害者，因为诸识是由晚于自己的异体识所体验的缘故。其理由是，有体验者，而自己不体验，与自己同时的异体识也不体验，因为诸识决定只能产生各自后续的识。如果问：诸识决定只能产生各自后续的识，这是用什么来成立的？如果说：因为没有见到一个人的相续中同时产生两个识。那么，没有见到两个识同时产生，这本身是有法。不是成立一个人相续中没有同时产生两个识的正确理由，因为一个人相续中是否同时产生两个识是需要考察的，像这样，你也需要在一个人相续中考察。如果说有成立的理由，因为经中说：两个心同时产生是不可能的，因为没有机会。那么，这样的教证是有法。不是显示一个人相续中没有同时产生两个识，因为仅仅是显示了先前的识决定只能产生各自与自己同类的后续识。因此，所知是有法。这些是会如此确定的，因为像这样，多种分别念是正确地认识到先后次第产生，而没有认识到同时产生。这显示了一个人的相续中没有同时产生两个同类识。
English
Because it is the consciousness that clings to words. Universally: Because it has been answered many times that sense consciousness does not directly associate the words expressing meaning with the objects it clings to. If sense consciousness sees objects with intervals, but subsequent conceptual thought connects objects without intervals. Then, objects such as form and their experiences, as well as sense consciousnesses, are the subject. Where does the statement "one's own object appears with intervals" come from? It is unreasonable, because there is no valid cognition that can harm the appearance of continuous non-interval with one's own object with valid reasoning. If there is a harmer, it is because all consciousnesses are experienced by other entities of consciousness that arise later than themselves. The reason for this is that there is an experiencer, but one does not experience oneself, and other entities of consciousness simultaneous with oneself do not experience either, because consciousnesses are determined to only produce their respective subsequent consciousnesses. If asked: What is the proof that consciousnesses are determined to only produce their respective subsequent consciousnesses? If it is said: Because it has not been seen that two consciousnesses arise simultaneously in the continuum of one person. Then, the fact that two consciousnesses have not been seen to arise simultaneously is itself the subject. It is not a valid reason to prove that two consciousnesses do not arise simultaneously in the continuum of one person, because whether two consciousnesses arise simultaneously in the continuum of one person is something that needs to be examined, and in this way, you also need to examine it in the continuum of one person. If there is a reason to establish it, because the sutra says: "It is not possible for two minds to arise simultaneously, because there is no opportunity." Then, such a scripture is the subject. It does not show that two consciousnesses do not arise simultaneously in the continuum of one person, because it only shows that the previous consciousnesses are determined to only produce their respective subsequent consciousnesses of the same kind as themselves. Therefore, knowables are the subject. These will definitely be determined in this way, because in this way, many conceptual thoughts are correctly recognized as arising in sequence, but not recognized as arising simultaneously. This shows that two similar consciousnesses do not arise simultaneously in the continuum of one person.
Tibetan
ནི་དཔྱོད་པ་བ་གང་གིས་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་དོན་ལ་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་རྟོག་པ་དག་ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་བས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོག་ཅིང་འདོད་པ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་མངོན་སུམ་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཤེས་པ་རིགས་མཐུན་དུ་མ་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་དགོས་པ་ལ་དེ་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། སྐྲ་དང་མར་མེ་སོགས་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་ཅིང་མིག་འཁྲུལ་མཁན་གྱི་སྒོ་ང་གཉིས་སོགས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་ལ་འདིའོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་ཤིང་རྟོག་པའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། མངོན་སུམ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་ཡང་ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་དོན་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། དེ་འདྲའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་གཉིས་འདིའོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པའི་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་ཨ་ཨི་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་ལས་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ངེས་པ་མེད་པར་ཐལ། སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པ་དེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ངོ་ཤེས་དེ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་མ་ཟད་དབང་ཤེས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར། སྔར་གྱི་དོན་དེ་ཉིད་ནི་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བར་ངོ་ཤེས་པའི་བློ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྔོན་མྱོང་བའི་དོན་དྲན་པ་ལས་སྔར་གྱི་དོན་དེའི་ཆོས་ཕྱིས་ཀྱི་དོན་དེ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་མེད་པར་ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བློ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་ན་ཤེས་པ་རྣམས་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཤེས་པ་རྫས་གཞན་གྱིས་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དོན་གཟུགས་སོགས་དང་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་མྱོང་བ་དག་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་ནི་ཁྱེད་ཀྱང་འདོད་པ་མིན་ཞིང་དོན་ལ་ཡང་མི་འཐད་དེ། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་འདི་ནི་གཟུགས་སོ་འདི་ནི་གཟུགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པའོ་ཞེས་དོན་གཟུགས་སོགས་དང་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སྣང་བ་དག་སོ་སོ་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པའི་དྲན་པའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དོན་དང་དོན་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་དག་བློ་རང་ཉིད་ལས་དུས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་བློ་རྣམ་པ་གཅིག་པ་ཅན་གཅིག་གིས་གཅིག་དུ་བཟུང་བས་ཐ་དད་དུ་མ་མྱོང་བར་ཟད་ཀྱི་དོན་ལ་ཐ་དད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔོ་སོགས་དོན་དུ་སྣང
Chinese
如果由任何一位论者，对于以现量所见之义，以“彼即是此”而唯一地辨识之分别，以境显现而认为是现量，那么此种主张也应排除。如果它是现量，那么在一个人的相续中，必须同时产生多种同类的识，但这种情况并不存在。还有其他过失：头发和灯等前后刹那各异，以及眼花缭乱者所见的两个鸡蛋等互相各异之物，以“此”而唯一辨识和分别的心，有法，应是现量，因为你也有境显现。因为这是以现量所见之义，以“彼即是此”而知晓之故。如果承认，那么这样的心，有法，如何能成为现量呢？不应是现量，因为这是将两个不同的事物以“此”而唯一辨识的错觉。因此，声明的字母阿、伊等，有法，你仅仅是前后辨识为一，而没有唯一存在的必然性，因为前后辨识为一的那个不是现量，而是错觉。这样的辨识不仅不是现量，也不是根识，如下所示：将“以前的义即是此”进行辨识的心，有法，如何能成为根识之识呢？不应是根识，因为在回忆先前经历之义时，你没有将先前之义的法强加于后来的义之上。如果两个心同时产生，那么识是否由与自己同时的识，即其他事物所体验呢？这也不合理，因为你们也不承认对境色等和执持色等的识的体验同时产生，而且在义理上也不合理。因为在一个人的相续中，对于“这是色”，“这是执持色的识”等，对境色等和执持色等的识的显现，也没有分别了知它们是各自不同的记忆。如果境和境识的显现，仅仅是由从心本身之后产生的具有相同相的心，将一个执持为另一个，因此没有体验到不同，但在义理上是不同的，那么蓝色等显现为境
English
If any debater considers the discriminations that identify the meaning seen by direct perception as "that is this" as direct perception because the object appears clearly, then that assertion should also be refuted. If it were direct perception, then multiple cognitions of the same type would have to arise simultaneously in the continuum of one person, but that does not occur. There is another fault as well: the mind that identifies and discriminates hairs and lamps, etc., which are different in each moment, and two eggs seen by someone with blurred vision, etc., which are mutually different, as "this," has the property of being direct perception. It should be so, because you also have the appearance of a clear object, since it is knowing that the meaning previously seen by direct perception is "that is this." If you assert that, then how can such a mind, which has the property of being, be direct perception? It should not be, because it is an illusion that identifies two different things as "this." Therefore, the letters of the scriptures, such as A, I, etc., have the property of being. You are merely identified as one before and after, but there is no certainty of existing as one, because that which is identified as one before and after is not direct perception but an illusion. Such identification is not only not direct perception, but also not sense consciousness, as follows: the mind that identifies "the previous meaning is this" also has the property of being. How can it be a sense consciousness? It should not be, because when remembering a previously experienced meaning, you do not impose the qualities of the previous meaning on the later meaning. If two minds arise simultaneously, then are cognitions experienced by another substance, a cognition that is simultaneous with oneself? That is also unreasonable, because you also do not assert that the experience of objects such as form and the cognitions that grasp form, etc., arise simultaneously, and it is also unreasonable in terms of meaning. Because in the continuum of one person, there is no memory that separately understands the appearances of objects such as form and the cognitions that grasp form, etc., as "this is form" and "this is the cognition that grasps form." If the appearances of object and object-cognition are merely held by one mind with the same aspect that arises later than the mind itself, so they are not experienced as different, but are different in meaning, then blue, etc., appear as objects