Tibetan
གེ་ཨ་རིང་གཅིག་ཆོས་ཅན། ཕྱིས་ཀྱང་མི་འཇིག་པར་ཐལ། སྔར་མི་འཇིག་པ་གང་ཞིག་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་འདི་ཡོད་ལ། དེར་མ་ཟད་རང་ཀུན་སློང་གི་རྩོལ་བ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། ལན་གཅིག་བཙལ་བ་སྟེ་རང་ཀུན་སློང་གི་རྩ་བ་ཁོ་ན་ལས་རང་གི་ཆ་ཤས་ཀུན་རྫོགས་པར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་འདི་ཡང་ཡོད་དོ། །གཞན་ཡང་དཔྱོད་པ་པས་རླུང་དང་འབྲེལ་བའི་ལྡན་པ་དང་རྣམ་དབྱེ་ལ་སོགས་པ་ཡི་གེ་སྔ་ཕྱི་རྣམས་སྔར་གྲུབ་ཟིན་ཅིག་ཅར་དུ་གསལ་བར་འདོད་པ་ལའང་དེ་ཆོས་ཅན། རང་ཀུན་སློང་གི་འབད་རྩོལ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཁྱོད་གསལ་བྱེད་དུ་དོན་མེད་པར་ཐལ། རང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་འབད་རྩོལ་དང་པོས་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཀུན་ཅིག་ཅར་དུ་རྫོགས་པར་གསལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་འདི་རྗེས་སུ་གནས་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཉན་ཤེས་སྐད་ཅིག་དུ་མ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འབྱུང་བ་ཡིས་ནི་ཡི་གེ་རིང་པོ་དེ་འཛིན་ལ་དེ་ཡང་རང་ལས་དུས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་རྫས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཡི་གེ་རིང་པོ་གཅིག་འཛིན་པའི་ཉན་ཤེས་སུ་འབྱུང་བའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་རིང་པོ་འཛིན་པའི་བློ་མྱོང་བར་ཐལ། དེ་འཛིན་པའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མའི་བློ་གང་ཡིན་དེ་ཁོ་ན་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡི་གེ་རིང་པོ་འཛིན་པའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མའི་བློ་དེ་ཡང་ཡི་གེ་རིང་པོ་འཛིན་པའི་བློ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཡི་གེ་རིང་པོ་འཛིན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། དུས་ཕྱིས་དྲན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། མྱོང་བྱེད་མེད་པའི་བློ་ཡིན་པ་དེས་ནའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡི་གེ་རིང་པོ་འཛིན་པའི་བློ་སྔ་ཕྱི་རྣམས་སོ་སོ་ཐ་དད་དུ་མྱོང་བྱེད་རྫས་གཞན་རེ་རེ་བར་དུ་སྤེལ་ནས་མྱོང་བས་མྱོང་བར་བྱེད་མེད་པའི་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། ཡི་གེ་རིང་པོ་དེའི་སྒྲའི་ཆ་ཤས་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་ནི་ཆོས་ཅན། དེའི་ཆ་ཤས་བར་ཆོད་པ་མེད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་གི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་མྱང་བྱེད་རྫས་གཞན་གྱིས་ཆོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེའི་བར་ཆོད་པར་སྣང་ཡང་འཇུག་པ་མྱུར་བས་བར་ཆོད་དུ་ཐོས་པར་སྦྱོར་ཞིང་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། དེའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ཡི་གེའང་ཅིག་ཅར་ཐོས་པར་འགྱུར་ཞེས་སོགས་སུ་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་བསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་ཤེས་པས་ཡུལ་བར་ཆད་པ་མཐོང་ན་ཡང་འཇུག་པ་མྱུར་བས་བར་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་ན། ཡི་གེ་ཐུང་ངུ་ཨ་ཨི་གཉིས་བརྗོད་པའི་ཚེ་ན་དེ་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཨ་ཨི་གཉིས་ཀྱི་བར་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དེ་ཐོས་པ་འཇུག་པ་མྱུར་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་འཇུག་པ་མྱུར་བས་བར་མེད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བློ་དེ་དབང་ཤེས་ཡིན་ནམ་ཡིད་ཤེས་རྟོག་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། དབང་པོའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། དབང་པོ་སྟེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཡུལ་བར་རྣམ་པར་བཅད་པ་མཐོང་ན་ཡང་བར་ཆད་མེད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་མི་རུང་བར་ཐལ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དབང་པོའི་བློ་སྟེ་ཁྱོད་རྣམས་ཀུན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་འཆད་པ་དེ། ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱི་ཐུང་བའི་མཐའ་ཨ་ཐུང་ལྟ་བུ་གཅིག་ཀྱང་མིག་ལན་གཅིག་འཛུམ་པའི་ཡུན་ཚད་ཙམ་དུ་གནས་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཡུན་ཚད་དེ་ཡང་དུས་རིམ་གྱིས་རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་གོག་པ་དུ་མར་ཕྱིན་པ་དག་དང་འབྲེལ་བའི་ཡུན་གྱིས་རྫོགས་པར་འགྲུབ་དགོས་ལ། རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་འགོག་པ་ལན་ཅིག་བསྒྲེས་པའི་དུས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་མར་འདོད་དེ། དུས་ཆུང་བའམ་ཐུང་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བློ་ཉན་ཤེས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་རིང་ཐུང་སོགས་ཀྱི་ཆ་ཤས་སྔ་ཕྱི་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་ཅིག་ཆར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་གང་ཞིག་ཡི་གེ་ཤིན་ཏུ་ཐུང་ངུ་ཡང་སྐད་ཅིག་དུ་མ་དང་འབྲེལ་བའི་ཡུན་གྱིས་རྫོགས་པར་འགྲུབ་དགོས་པ་དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་རིང་ཐུང་དང་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་མྱོང་བྱེད་རྫས་གཞན་གྱིས་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་ཆོད་ནའང་བར་ཆོད་པ་མེད་པར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་བློ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་དོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། ཡི་གེ་རིང་ཐུང་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་ཤེས་པས་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རིམ་གྱིས་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི་ཅིག་ཅར་དུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་འཁྲུལ་ཚུལ་ལས་གཞན་དུ་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་ནི་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་ཞིང་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པའི་བློ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རྣམ་རྟོག་ཅན་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་ཐ་དད་དུ་མཚོན་ཞིང་རྟོགས་པ་མེད་པར་སྔར་གྱི་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་སྟེ་ཁྱོད་ལ་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་དོན་དུ་གྱུར་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ག་ལ་ཞིག་སྟེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བརྗོད་པ་སྒྲ་དང་དོན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་
Chinese
长音节的某个法，后来也不会坏灭，因为先前不坏灭的任何事物都没有差别的缘故，有这个过失。不仅如此，自生的勤作越来越变得无意义，因为寻找一次，也就是从自生之根本中，自身的一切部分都圆满产生之故，这个也存在。此外，论者认为与风相关的具有和差别等前后文字，都想让先前已经成立的，一下子显现，对此，那个法，自生的勤作越来越变成你显现为无意义，因为自身显现的勤作第一次也已经一下子圆满显现你的一切部分之故，这个过失仍然存在。如果说听觉的刹那连续不断地产生，因此能执持那个长音节，并且也是由从自身之后产生的其他实体的意识来体验，所以没有过失。那么，生起执持一个长音节的听觉之识，是法，应该体验执持长音节的识，因为执持它的最后刹那的识是哪个，就唯有那个体验的缘故。遍布，因为执持长音节的最后刹那的识，也不是执持长音节的识之故。如果承认，执持长音节的识，是法，后来不会被忆念，因为是没有体验者的识之故。如果说执持长音节的先后之识，各自由不同的体验者实体依次交替体验，因此没有没有体验者的过失。那么，听到那个长音节的声音部分之听觉之识，是法，不会显现那个部分没有间隔，因为在自身前后刹那之间，被体验者其他实体间隔的缘故。如果说即使那个有间隔地显现，也因为进入迅速而连接，并且进行增益，所以没有过失。那也不合理，因为先前文字也会一下子听到等等，已经被正确的理证破除了。此外，如果说识见到境有间隔，也因为进入迅速而错觉为没有间隔。那么，念诵短音节阿、伊二字的时候，
English
A certain dharma of a long syllable, it follows that it will not perish later either, because there is no difference in anything that did not perish before, there is this fault. Moreover, the efforts of self-arising become more and more meaningless, because seeking once, that is, from the root of self-arising alone, all parts of itself are fully produced, this also exists. Furthermore, the debater thinks that the previous and subsequent letters, such as those related to wind, with possession and distinction, etc., all want to make what has already been established appear all at once, to this, that dharma, the efforts of self-arising become more and more meaningless for you to manifest, because the first effort of self-manifestation has already fully manifested all your parts all at once, this fault remains. If it is said that the moments of hearing consciousness arise continuously, therefore it can hold that long syllable, and it is also experienced by the consciousness of other entities that arise after itself, so there is no fault. Then, the mind that arises as hearing consciousness holding a long syllable, is the dharma, it should experience the consciousness holding the long syllable, because whichever is the last moment of consciousness holding it, only that is experienced. It is pervasive, because the last moment of consciousness holding a long syllable is not the consciousness holding a long syllable. If you admit, the consciousness holding a long syllable, is the dharma, it will not be remembered later, because it is a consciousness without an experiencer. If it is said that the previous and subsequent consciousnesses holding a long syllable are each experienced by different experiencer entities alternately, so there is no fault of not having an experiencer. Then, the hearing consciousness that hears the sound part of that long syllable, is the dharma, it will not appear that the part is without interruption, because between its previous and subsequent moments, it is interrupted by other entities of the experiencer. If it is said that even if that appears interrupted, it is connected and augmented because of the rapid entry, so there is no fault. That is also unreasonable, because it has already been refuted by correct reasoning that the previous letters will also be heard all at once, etc. Furthermore, if it is said that even if consciousness sees the object with interruption, it will be mistaken as without interruption because of the rapid entry. Then, when reciting the short syllables A and I,
Chinese
又，听觉的听识，是所立宗。成为错乱，在阿和伊二者之间，没有间隔。因为那是听觉进入迅速的缘故。另外，由于进入迅速而无间隔地增益的那个心，是根识还是意识分别？如果是前者，那么根的识，是所立宗。即使根，即您，见到境有间隔，也不应无间隔地增益。如果是那样，那么根的识，即您等，都有成为颠倒之境的过失的缘故。那即是说，文字的自性，一切中最短的极限，如短阿一样，即使一个，也仅在一个眨眼的时间里存在，而且那个时间，也必须由时间顺序中一个微尘的众多部分与逝去相关联的时间来圆满完成。一个微尘逝去一次的时间，也是所立宗。被认为是时间极限的刹那。因为是时间小或短的极限的缘故。那样，心的听识也是所立宗。字母长短等的部分，先后次第地了知，不是同时了知的。因为您不是时间极限的刹那，任何极其短的字母，也必须由与众多刹那相关联的时间来圆满完成的缘故。因此，所知是所立宗。文字长短和色等进入境的识，即使被感受者他体以刹那先后间隔，也成为所有显现为无间隔的心，都变成虚妄之义。因为文字长短等的境，是由识以刹那先后次第执持的，不是同时执持的缘故。另外，除了根识的错乱方式之外，事物刹那先后，是彼即此，这样结合并增益的心，是所立宗。是有分别的，因为是事物刹那先后，不表现为不同，不了解，而将先前的彼即此，错乱为一的忆念的缘故。因此，对于您，即成为根识所取义的字母，清晰显现本身怎么会有呢？不可能的。言说与声音和意义相连。
English
Moreover, the auditory sense consciousness is the subject. It is asserted that it becomes confused without interruption between A and I. Because that is why hearing enters quickly. Furthermore, is the mind that imputes without interruption due to rapid entry a sense consciousness or a conceptual consciousness? If it is the former, then the sense consciousnesses are the subject. Even if the senses, that is, you, see the object as having intervals, it is not permissible to impute without interruption. If that is the case, then the sense consciousnesses, that is, all of you, would have the fault of becoming objects of perversion. That is to say, the nature of letters, the shortest limit of all, like a short A, even one, exists only for the duration of a blink of an eye, and that duration must be completed by the duration associated with many parts of a single atom passing in chronological order. The time for one atom to pass once is also the subject. It is considered to be the ultimate moment of time. Because it is the ultimate limit of small or short time. Thus, the mind's auditory consciousness is also the subject. The parts of letters, such as length, are understood in sequence, not simultaneously. Because you are not the ultimate moment of time, any extremely short letter must be completed by a duration associated with many moments. Therefore, the knowable is the subject. The consciousnesses that enter objects such as the length of letters and forms, even if the experiencer, another substance, is interrupted by moments before and after, all minds that appear to be uninterrupted become false in meaning. Because the objects such as the length of letters are grasped by consciousness in sequence of moments, not simultaneously. Furthermore, apart from the way the sense consciousness is confused, the mind that combines and imputes things in moments before and after, saying, "That is this," is the subject. It is conceptual, because it is a memory that does not represent things in moments before and after as different, does not understand them, and confuses the previous "that" with "this" as one. Therefore, how can there be clarity in the letters that have become the objects of the sense consciousness for you? It is impossible. Speech is connected with sound and meaning.