Tibetan
་ལ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཞན་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིད་གཅིག་ཡིན་པ་ཤེས་པ་རེ་རེ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་ངེས་པ་མིན་པར་ཐལ། འཇུག་ཤེས་དྲུག་གི་རྐྱེན་གསུམ་ནུས་ལྡན་དུ་ཡོད་པའི་སྐབས་ལ་ལར་ཤེས་པ་དུ་མ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཡིད་དེ་ཡུལ་དྲུག་ལ་འཇུག་པ་མཚུངས་ལ་ཆ་མཉམ་པའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ན་ཆོས་ཅན། དྲི་ལས་གཞན་གཟུགས་སོགས་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཡིད་དེ་སྣའི་དབང་པོའི་སྒོར་ཞུགས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཤེས་པ་སྔ་ཕྱི་དུ་མའང་ཆོས་ཅན། ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་དང་ཡིད་རྟག་པ་ལྡན་པ་སྟེ་ཕྲད་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ཡིད་དེ་རྟག་པ་གཅིག་ཡིན་པས་དེ་ལས་ཤེས་པ་དུ་མ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་སྟེ་བྱེད་པ་གཅིག་ལ་བྱ་བ་ཡང་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མར་མེའི་འོད་གཅིག་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ན་དབང་ཤེས་དུ་མས་མཐོང་སྟེ་མི་མཐོང་བར་ཐལ། བྱེད་པ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཡིད་ཆོས་ཅན། རིམ་གྱིས་ཀྱང་ཤེས་པ་དུ་མ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། ཅིག་ཅར་དུ་ཤེས་པ་དུ་མ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་གང་གི་ཕྱིས་ཀྱང་སྔར་གྱི་སྐབས་དང་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་རྟག་པ་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་དུ་མ་ཅིག་ཅར་དུ་བསྐྱེད་དགོས་ལ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རིམ་གྱིས་ཀྱང་མི་བསྐྱེད་པར་བསྟན་པ་འདིས་ནི་འབྱུང་བའི་ལུས་རྟག་པ་དང་སྐྱེས་བུ་སྟེ་བདག་རྟག་པ་ཤེས་པའི་རྒྱུར་འདོད་པ་ལ་ཡང་གནོད་བྱེད་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་པས་བདག་གི་ཡོན་ཏན་འདུ་བྱེད་ལས་བློ་རེ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བར་ངེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་རྟག་གམ་མི་རྟག །རྟག་ན་བློ་དུ་མ་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བའི་སྐྱོན་སོ་ན་གནས་ལ། མི་རྟག་ན་དེ་ཕྱིས་རྒྱུ་གང་ལས་སྐྱེས་དྲིས་པས། བློ་སྔ་མ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་མོད་ཀྱང་བློ་སྔ་མ་ནུས་པ་ཅན་ལས་བློ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདོད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་བློ་སྔ་མ་བློ་ཕྱི་མའི་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་གྱི་གཟུང་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་བློ་ཕྱི་མ་ཕྱི་རོལ་ལ་འཕོའོ་ཞེ་ན། བློ་ཕྱི་མའི་གཟུང་བར་གྱུར་པའི་བློ་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། རང་བློ་ཕྱི་མའི་གཟུང་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པ་ལས་གཞན་དེའི་སྐྱེད་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། རང་བློ་ཕྱི་མ་རང་འཛིན་བྱེད་དུ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི
Chinese
为了不趋向于（其他），执持色等的识不生起，而是后识的生起依赖于前识，如果不是这样，那么，所知法，因为识的因是唯一的意，所以识必定只能生起一个，这不合理。因为在六入识的三种缘起具备能力的时候，有时会同时产生多个识。另外，意趋向于六境是相同的，在所有平等的状态下，法，除了气味之外，了知色等的识不会生起，这不合理。因为意进入鼻根的门是相同的。另外，多个前后识，法，会同时生起，这不合理。因为我和意是常有的，仅仅是相遇就会产生。如果说，因为因意是常有的，所以不会同时从它产生多个识，因为一个作用只有一个结果。那么，一盏灯的光，法，怎么会被多个根识看到，或者看不到，这不合理。因为作用是唯一的。另外，意，法，也会逐渐失去产生多个识的能力，这不合理。因为不能同时产生多个识，之后也和之前的情况没有差别。如果常有的意是识的因，那么必须同时产生多个识，如果不是这样，那么逐渐也不会产生，这个论述也损害了认为地大的身体是常有的，以及补特伽罗，也就是常我的观点。如果胜论派认为，从我的功德，也就是造作中，必定只会产生一个智，那么，它是常还是无常？如果是常，那么同时产生多个智的过失依然存在。如果无常，那么之后它从什么因产生？如果说是从前一个智产生，那么，即使是这样，后一个智从前一个有能力的智产生，这已经成立了我们的观点。如果前一个智是后一个智的生因，而不是所取境，所以后一个智会趋向于外境，那么，成为后一个智所取的那个前一个智，法，除了是自己后一个智的所取境之外，不应该是其他的生因，这不合理。因为自己的后一个智是自己执持的生因。
English
In order not to tend towards (others), the consciousness that grasps form, etc., does not arise, but rather the arising of later consciousness depends on the former consciousness. If it is not like this, then, knowable phenomena, because the cause of consciousness is the single mind, therefore consciousness must only arise one at a time, which is unreasonable. Because when the three conditions of the six sense consciousnesses are capable, sometimes multiple consciousnesses arise simultaneously. Furthermore, the mind tending towards the six objects is the same, and in all equal states, phenomena, except for smell, the consciousness that knows form, etc., will not arise, which is unreasonable. Because the mind entering the door of the nose sense is the same. Furthermore, multiple former and later consciousnesses, phenomena, will arise simultaneously, which is unreasonable. Because the self and the mind are permanent, and they arise merely from meeting. If it is said that because the causal mind is permanent, multiple consciousnesses will not arise from it simultaneously, because one action has only one result. Then, the light of a single lamp, phenomena, how can it be seen or not seen by multiple sense consciousnesses, which is unreasonable. Because the action is unique. Furthermore, the mind, phenomena, will also gradually lose the ability to generate multiple consciousnesses, which is unreasonable. Because it cannot generate multiple consciousnesses simultaneously, and afterwards there is no difference from the previous situation. If the permanent mind is the cause of consciousness, then it must generate multiple consciousnesses simultaneously, and if it is not like this, then it will not generate them gradually either. This statement also harms the view that the body of earth is permanent, and that the person, that is, the permanent self, is the cause of consciousness. If the Vaisheshika school believes that from the merit of the self, that is, from creation, only one intellect will necessarily arise, then, is it permanent or impermanent? If it is permanent, then the fault of multiple intellects arising simultaneously remains. If it is impermanent, then from what cause does it arise afterwards? If it is said that it arises from the previous intellect itself, then, even so, the later intellect arising from the former capable intellect has already established our view. If the former intellect is the cause of the later intellect, but not the object of apprehension, so the later intellect will tend towards external objects, then, that former intellect that has become the object of apprehension of the later intellect, phenomena, should not be another cause of generation other than being the object of apprehension of its own later intellect, which is unreasonable. Because one's own later intellect is the cause of generation that one's self holds.
Tibetan
་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བས་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། རང་འཛིན་དབང་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་བཞིན་དུ་དེ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མེད་པར་ཐལ། དེའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་དེ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྣང་བ་དེ་སྔར་རགས་པ་ཕྲ་བར་སོང་བ་ཐག་ཉེ་བ་རིང་བར་སོང་བའི་བར་དུ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱིས་ཆོད་པ་སོགས་གཟུང་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་སྲིད་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཕྱོགས་དང་དུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་མེད་པའི་བློ་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། ཆ་ཕྲ་བ་ཐག་རིང་བ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱིས་ཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་རང་བློ་ཕྱི་མའི་གཟུང་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་རགས་པ་ཕྲ་བར་སོང་བ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བློ་སྔ་མ་ལ་བློ་ཕྱི་མའི་གཟུང་བའི་ནུས་པ་དང་ཉེར་ལེན་གྱི་ནུས་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་བློ་ཕྱི་མ་ཕྱི་རོལ་ལ་འཕོས་པ་ན་དེའི་གཟུང་བའི་ནུས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་གྱི་སྐྱེད་བྱེད་ཉེར་ལེན་བདག་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་གཞན་ཉམས་པ་མིན་པས་བློ་ཕྱི་མ་ཕྱི་རོལ་ལ་འཕོ་ཞེ་ན། བློ་སྔ་མ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་བློ་ཕྱི་མའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པ་ལས་གཞན་དེར་རང་འཛིན་བྱེད་དུ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ནུས་པ་མེད་དེ་དེའི་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་རང་འཛིན་གྱི་བློའི་གཟུང་ཡུལ་དེ་ལྟ་མིན་པར་ནི་རང་འཛིན་གྱི་བློ་ལ་དངོས་སུ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །རྟགས་ཀྱང་གྲུབ་སྟེ། བློ་སྔ་མ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། རང་བློ་ཕྱི་མའི་གཟུང་ཡུལ་དེ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པར་ཐལ། དེ་རང་འཛིན་བྱེད་དུ་སྐྱེད་བྱེད་དེར་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་རང་འཛིན་ཤེས་པ་རང་འཛིན་བྱེད་དུ་བསྐྱེད་པ་དེ་ལས་གཞན་གཟུང་ཡུལ་འདིའི་དངོས་པོ་ངེས་པ་སྟེ་འཇོག་བྱེད་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི་ནང་གི་ཤེས་པའི་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པས་བློ་སྔ་མ་ཕྱི་མའི་གཟུང་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བློ་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། རང་བློ་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་ནས་ནང་ཤེས་པའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་དེའི་ཉེར་ལེན་བྱེད་ཅིང་མྱོང་བའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རང་འཛིན་ཤེས་པའི་ཉེར་ལེན་དང་རང་མྱོང་བའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ནི་ནང་སེམས་ཀྱི་གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་
Chinese
因此。因为周遍，因为那是它的体性。如果说它不由外境的显现所决定，那么，外境的显现，是所立宗，虽然不是自执权识的所取境，但却不应成为它的生因，因为它是以是它的所取境的方式成为它的生因。此外，那个显现，以前粗大变为微细，靠近变为远离之间，被遮蔽物所隔断等，即使可以成为非所取境，但是没有方分和时分的先前的心，是所立宗，以细微、遥远、被遮蔽物隔断等方式，不应不成为自己后来的心的所取境，因为你没有粗大变为微细等。如果说，先前的心具有后来心的所取的能力和近取的能力这二者，后来心向外境转移时，它的所取的能力会减弱，但生因近取自性的能力不会减弱，所以后来心会向外境转移，那么，先前的心，是所立宗，除了是自己后来心的所取境之外，没有在那里成为自执的生因的能力，因为它是具有它的所取体性的缘故，这是周遍的。例如，色等外境诸法，不是自执心的所取境那样，没有直接利益自执心的能力一样。理由也成立，因为先前的心，也是所立宗，应安住在自己后来心的所取境的本身，因为它在那里成为自执的生因的缘故，这是周遍的。因为所取的体性是自执识生起自执，除此之外，这个所取境的事物决定，也就是安立者是什么呢？因为没有。如果说，如上所说的体性是外境的所取体性，不是内识的所取体性，所以先前的心不是后来心的所取境，那么，先前的心，是所立宗，相对于自己后来的心来说，应成为内识的所取境，因为它以是它的境的方式成为它的近取，并且安住在体验的自性中的缘故，这是周遍的。因为安住在自执识的近取和自己体验的自性中，是内心所取的体性的缘故。如果
English
Therefore. Because it is pervasive, because that is its nature. If it is said that it is not determined by the appearance of external objects, then, the appearance of external objects, is the subject to be proven, although it is not the object of apprehension of self-grasping power consciousness, it should not become its cause of production, because it becomes its cause of production in the way that it is its object of apprehension. Furthermore, that appearance, previously coarse becoming subtle, near becoming far, interrupted by obscurations, etc., even if it can become a non-object of apprehension, but the previous mind without parts of direction and time, is the subject to be proven, in ways such as being subtle, distant, interrupted by obscurations, etc., it should not not become the object of apprehension of its own later mind, because you do not have coarse becoming subtle, etc. If it is said that the previous mind has both the ability to be apprehended by the later mind and the ability to be the proximate cause, and when the later mind shifts to external objects, its ability to be apprehended will weaken, but the ability of the cause of production, the nature of the proximate cause, will not weaken, so the later mind will shift to external objects, then, the previous mind, is the subject to be proven, other than being the object of apprehension of its own later mind, it does not have the ability to be the cause of production of self-grasping there, because it is the nature of its object of apprehension, this is pervasive. For example, just as external phenomena such as form are not the objects of apprehension of self-grasping mind, they do not have the ability to directly benefit self-grasping mind. The reason is also established, because the previous mind, is also the subject to be proven, it should abide in the very object of apprehension of its own later mind, because it is there as the cause of production of self-grasping, this is pervasive. Because the nature of the object of apprehension is that self-grasping consciousness arises as self-grasping, other than that, what is the determiner, that is, the establisher, of the object of apprehension? Because there is none. If it is said that the nature described above is the nature of the object of apprehension of external objects, not the nature of the object of apprehension of inner consciousness, so the previous mind is not the object of apprehension of the later mind, then, the previous mind, is the subject to be proven, relative to its own later mind, it should become the object of apprehension of inner consciousness, because it becomes its proximate cause in the way that it is its object, and abides in the nature of experience, this is pervasive. Because abiding in the proximate cause of self-grasping consciousness and the nature of one's own experience is the nature of the object of apprehension of the inner mind. If