Tibetan
་པས་སྟོང་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་གསལ་བ་འདི་འདྲ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་པ་ནི་གཟུགས་སོགས་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། འདས་པའི་དོན་གཟུགས་སོགས་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་ཚེ་ན་དེ་འགགས་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེ་འདྲའི་དྲན་རྟོག་དེ་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་དྲིས་པས་དེ་འདས་པའི་གཟུགས་སོགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་སོགས་མྱོང་བའི་དབང་ཤེས་ལའང་ཆོས་ཅན། དྲན་རྟོག་དེ་ལྟར་དུ་འདས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་དེར་འགྱུར་བར་ཐལ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་དྲན་རྟོག་ཆོས་ཅན། རང་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་དོན་གཟུགས་སོགས་ཀྱིས་བྱས་པ་མིན་པར་ཐལ། དེ་རང་ལ་གསལ་བའི་རྣམ་པས་དབེན་པ་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་དྲན་པའི་འདས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དོན་དེ་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་དེར་གནས་པའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ལྷ་སྦྱིན་གྱིས་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ཤེས་པ་ལས་དོན་གཞན་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་འདྲའི་ལྷ་སྦྱིན་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ལ་རྟག་ཏུ་ཡུལ་དུ་འབྲེལ་བ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའི་དོན་དེ་ཆོས་ཅན། སྒྲས་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ལྷ་སྦྱིན་གྱི་ཤེས་པ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་དོན་དེ་འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་སོ་སོ་རེ་རེ་བའི་བློ་དག་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའི་དོན་དེ་ཆོས་ཅན། འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོའི་སེམས་དག་གིས་དོན་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་མཚམས་སྦྱོར་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་རང་རང་གི་བློ་དང་འབྲེལ་བའི་དོན་རེ་རེ་ཁོ་ན་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཀྱིས་རྟོགས་པའི་དོན་དེ་དོན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཀྱང་རྣམ་པ་འདྲ་བ་ལས་གཅིག་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཆོས་ཅན། དོན་ཐ་དད་པ་གཉིས་རྣམ་པ་འདྲ་བ་ལས་གཅིག་པོ་དེར་སྣང་ཞིང་བཟུང་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྒྱུ་མཚན་
Chinese
因为它是空性的缘故。 遍。 如果说，具有像这样不明显之色等形象的识，是从色等真实产生出来的缘故。 那么，这个是所立宗，过去之义不是从色等真实产生出来的，因为在你存在的时候，它已经灭尽不存在了。 此外，如果问，为什么那样的忆念具有形象的理由是什么？回答说，因为它是从过去的色等产生出来的缘故。 那么，对于领受色等的根识也是所立宗，那样的忆念会变成像那样具有过去色等的形象，因为它从那里产生出来的缘故。 那样的忆念是所立宗，显现于自己的形象不是由外境色等所作的，因为它显现为远离自己明显形象的不明显形象的缘故。 如果说，显现于它的形象是与识相异的外境之义。 那么，天授所忆念的过去色等之义是所立宗，处于那个自境的其他补特伽罗也会像天授所了知的那样去了知，因为它是天授之识之外的他境之义的缘故。 如果说，像这样的天授自己的识始终与境相联系，所以没有过失。 那么，像这样的义是所立宗，即使通过语言表达，其他补特伽罗也不会了知，因为它是仅仅天授之识的境的缘故。 如果说，讲说和听闻的两个补特伽罗所了知的义，是与讲说和听闻的每个补特伽罗各自的智慧相联系的，所以没有过失。 那么，像这样的义是所立宗，不会被讲说者和听闻者的心识结合成执著于同一意义的自性，因为讲说和听闻的补特伽罗们仅仅了知与各自的智慧相联系的意义的缘故。 如果说，讲说和听闻的两个补特伽罗所了知的义是不同的意义，但是因为形象相似，所以有名言说是相同的，因此没有过失。 讲说和听闻的两个补特伽罗是所立宗，两个不同的意义不会显现和执著为形象相似的同一个，理由是
English
Because it is empty. It pervades. If you say that the consciousness possessing such unclear forms of form, etc., is actually produced from form, etc., then, that is the subject. The past meaning is not actually produced from form, etc., because it has ceased and does not exist when you exist. Furthermore, if you ask what is the reason why such recollection possesses form, and answer that it is because it is produced from past form, etc., then, for the sense consciousness experiencing form, etc., as well, it is the subject. That recollection will become like that, possessing the form of past form, etc., because it is produced from that. Such recollection is the subject. The form appearing to oneself is not made by the object form, etc., because it appears as an unclear form devoid of a clear form to oneself. If you say that the form appearing to it is an external meaning different from consciousness, then, the meaning of past form, etc., remembered by Devadatta is the subject. Other individuals residing in that self-object will also understand it in the same way that Devadatta understands it, because it is an external meaning other than Devadatta's consciousness. If you say that such Devadatta's own consciousness is always connected to the object, so there is no fault, then, such meaning is the subject. Even through verbal expression, other individuals will not understand it, because it is only the object of Devadatta's consciousness. If you say that the meaning understood by the two individuals who are teaching and listening is connected to the individual wisdom of each of the teaching and listening individuals, so there is no fault, then, such meaning is the subject. It will not be connected by the minds of the speaker and the listener into a nature that clings to the same meaning, because the individuals who are teaching and listening only understand the meaning connected to their respective wisdoms. If you say that the meaning understood by the two individuals who are teaching and listening is a different meaning, but because the forms are similar, there is a term that says it is the same, so there is no fault, then, the two individuals who are teaching and listening are the subject. The two different meanings will not appear and be grasped as the same one with similar forms, because the reason is
Tibetan
ཇི་ལྟར་ན་དོན་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་སོ་སོར་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་བློ་ཆོས་ཅན། གཟུང་དོན་རང་མཚན་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་ཐ་དད་པ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་དེ་ཚེའི་ཕྱིར། སྐྱེས་བུ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བློ་ཆོས་ཅན། དོན་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་བཟུང་སྟེ་མི་གཟུང་བར་ཐལ། དོན་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཐ་དད་པ་དེར་སྣང་བ་མིན་པར་རྣམ་པ་འདྲ་བ་ལས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱེད་གཟུང་དོན་རང་མཚན་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། དེ་དོན་ཐ་དད་པའང་ཐ་དད་མི་འཛིན་པ་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་དེ་ཚེའི་ཕྱིར། ད་སློབ་དཔོན་གྱིས། ཡུལ་ཤེས་དེའི་ཤེས་པ་ཡིས། །བྱེ་བྲག་ལས་ནི་ཚུལ་གཅིག་ཉིད། །ཅེས་པའི་རིགས་པས་བློ་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྒྲུབ་པ་དེ། སྔོ་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཡང་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་རང་ཉིད་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆ་གཉིས་ལ་བརྟེན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་དུ་རང་ཉིད་ལས་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཅན་གྱི་དེ་སྟེ་རང་ཉིད་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ཡིས་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཤེས་པ་རང་ཉིད་གཟུང་འཛིན་ཆ་གཉིས་ཅན་ཡིན་པ་ལས་གཞན་དུ་གཟུང བ་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་མིན་ན་ཇི་ལྟར་རང་ཉིད་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་གཟུང་འཛིན་ནི་ཆ་གཉིས་ཅན་དུ་གནས་པ་སྟེ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཀྱང་གྲུབ་སྟེ། འདི་ལྟར་དོན་ཤེས་དང་དོན་ཤེས་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་ཤེས་པ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གཅིག་སྟེ་རེ་རེས་ལྷག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་འཆད་པ་དེ། ཤེས་པ་གཉིས་པ་སྔོ་འཛིན་དབང་ཤེས་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་དང་པོ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྔོ་འཛིན་དབང་ཤེས་ལས་གཟུང་རྣམ་གཅིག་གིས་ལྷག་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཡུལ་དོན་སྔོན་པོ་དང་སྔོ་འཛིན་དབང་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་གཟུང་རྣམ་གཉིས་དང་ཤེས་པ་བདག་གི་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ཅན་དུ་རང་དྲན་པ་གསུམ་པའི་ཤེས་པ་དྲན་ཤེས་གཉིས་པ་ཡིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དོན་ཤེས་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ཤེས་དྲན་ན་དོན་ཡང་དྲན་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ན་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པས་དོན་ཤེས་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྲེ་བ་སྟེ་དྲན་ཞིང་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་སྣང་བ་དང་ཡིད་བྱེད་ལའང་ཆོས་ཅན། དོན་ཤེས་ཁྱོད་ཀྱིས་རྣམ་ལྡན་དུ་དྲན་ཞིང་སྒྲོ་འདོག
Chinese
因为是各自执持不同意义的自性之故。因此，那二者的心识，是所取义无自性者，应成。执持二个不同意义为一，是彼之故。那二人的心识，对于二个不同意义，如何执持为不同自性而不执持？因为二个不同意义并非显现为不同，而是从相状相同而执持为一之故。若许，则您成为所取义无自性者。因为彼亦不执持不同意义为不同，而执持为一之故。现在论师说：由彼境识之识，由差别即一理。以如是理路成立心识为二理，彼即是领受青色等之根识，亦是，心识自身是依赖能取所取二分而存在者，因为如是，由自身所取之相状一者所超胜之彼，即由忆念自身之识所缘之故。周遍成立，若识自身非为能取所取二分所具，则如何于忆念自身之识中，能取所取乃安住于二分，即显现耶？不显现之故。理由亦成立，如此，义识与义识忆念之忆识，初者与第二者等，前者前者之后者后者的识，是所取之相状一者，即各自增上之故。彼即是宣说，第二识识取青色之根识忆念之初忆识，是，较之识取青色之根识，以所取相一者而增上，因为由自之境义青色与识取青色之体性的方面，所取二相与识之我执持之相状若干者，由自忆念之第三识忆识第二者所了知之故。若谓义识是义之果故，若忆念义识，则亦应忆念义，因此，错乱之识将义识与义之相混合，即忆念且增益，唯是如此，然相状则无耶？对于因显现与作意亦是，义识您以具相而忆念且增益。
English
Because it grasps the distinct self-natures of different meanings individually. Therefore, the minds of those two should become devoid of self-nature in terms of what is grasped. It follows that they grasp two different meanings as one, because of that. The minds of those two individuals, how do they grasp two different meanings as different self-natures and not grasp them? Because two different meanings do not appear as different, but are grasped as one from the similarity of their aspects. If you accept that, then you become devoid of self-nature in terms of what is grasped. Because it also does not grasp different meanings as different, but grasps them as one. Now, the teacher says: 'By the knowledge of that object-knowledge, from the difference, it is just one principle.' That which establishes the mind as two principles by such reasoning, that is also the sense consciousness that experiences blue and so on. The mind itself is dependent on the two parts of grasper and grasped, because in that way, it is distinguished by one aspect grasped from itself, that is, it is cognized by the consciousness that remembers itself. The pervasion is established, if the consciousness itself is not possessed of the two parts of grasper and grasped, then how in the consciousness that remembers itself, would the grasper and grasped abide as two parts, that is, appear? Because it does not appear. The reason is also established, like this, object-consciousness and the memory-consciousness that remembers object-consciousness, the first and the second, etc., the later consciousnesses from the earlier consciousnesses, are each more advanced with one aspect of what is grasped. That is what is being explained, the second consciousness, the memory-consciousness that remembers the sense-consciousness that apprehends blue, is more advanced by one aspect of what is grasped than the sense-consciousness that apprehends blue, because the third consciousness, the memory-consciousness that remembers itself, cognizes it with two aspects of what is grasped, from the aspect of its own object, the meaning blue, and the nature of the sense-consciousness that apprehends blue, and some aspects of the self-grasping of consciousness. If it is said that because object-consciousness is the result of the object, if one remembers object-consciousness, then one should also remember the object, therefore, the mistaken consciousness mixes object-consciousness with the aspect of the object, that is, it only remembers and imputes, but there is no aspect? For the cause, appearance and attention, object-consciousness, you remember and impute with aspects.