Tibetan
ན་དུ་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་འབྲས་བུར་གནས་པའི་ཐ་སྙད་འདི་ནི་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་བག་ཆགས་བརྟན་པོ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་སྦྱར་ཞེ་ན། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་དེ་ལའང་ཆགས་སོགས་ཤེས་པ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་མྱོང་བར་རུང་སྟེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རུང་བའི་འཛིན་རྣམ་ཉིད་དོ། །ཚད་མ་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱ་རང་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་རང་རིག་པ་ཚད་མའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཁ་ཅིག་གིས་རང་རིག་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་རང་རིག་བྱ་བའི་ཆ་ལ་བསམས་ནས་གལ་ཏེ་རང་རིག་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསལ་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཚད་མའི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་དེ། ཤེས་པ་བདག་གི་ངོ་བོ་ལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་ལ་འཛིན་པ་རྣམ་པ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་ལ་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་ཡང་བརྗོད་པ་ཆོས་ཅན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་རང་རིག་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ལ་ཤེས་པ་འདི་རྣམས་རང་རིག་པའི་དངོས་པོར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། རང་རིག་བྱ་བའི་ཆ་ལ་དགོངས་ནས་རང་རིག་པ་ཚད་མར་བཤད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་འཛིན་རྣམ་གྱི་ཆ་ལ་དགོངས་ནས་རང་རིག་པ་ཚད་མ་ཞེས་ནི་རབ་ཏུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དག་བསལ་ནས། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དག་གི་ཤེས་པ་རྣམས་རྣམ་པ་མེད་པར་དོན་ཐུག་ཕྲད་དུ་འཛིན་པར་འདོད་པ་བཀག་ནས་བློ་རང་ཉིད་ཡུལ་དང་ཤེས་པའི་ཚུལ་གཉིས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་དེ། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དག་ཆོས་ཅན། གཟུགས་སོགས་དེ་ལས་གཞན་དབང་ཡིད་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡང་རྣམ་པ་འགས་ཏེ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་རྣམས་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་ནི་བྱུང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཟས་དང་དུས་དང་འབྱུང་བ་སོགས་པ་རྣམས་བུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་བུ་དེ་ནི་ཕ་མ་གང་རུང་གཅིག་གི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་ཟས་དུས་ལ་སོགས་པ་འགའི་རྣམ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་སོགས་དེ་ལས་གཞན་དབང་ཡིད་སོགས་དང་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་དག་ནི་ཁྱོད
Chinese
如是了知自性，此衡量、能衡量、果之安住的名称，于唯识宗也应施加于从串习稳固所生的一切识。如何施加耶？彼唯识宗，贪等识彼等法，识能自性体验，以是体验之自性故。如是，以是之故，识自性乃能体验之执相。量自性之所取相，所量自证乃是果。论师云：“自证是量。”某些人思及自证之声于自证之分，若自证是量，则量与果将成无别，为除此疑虑，为于识论者显示量之类别故，彼说：识于自之体性而作决断之自性，亦可称为执持相，亦可称为识自性乃能体验者，彼等法，于识论者，自证是成立之量，以汝等安立此等识为自证之事物故。是故论师陈那法称，非思及自证之分而说自证是量，乃思及于自之体性作决断之执相分而说自证是量。如是，于量与果消除颠倒想已。遮止分别说部诸识无相而欲执为义之相遇，为显示自心乃境与识之二相故，彼说：五门之诸识一切法，色等彼之外缘意等虽是因，然亦变相，以缘起之法性，将生为色等境之相，以色等境乃从所取义而生故。譬如饮食、时节、地界等乃生子之因，然彼子将取父母任何一方之相，而非取其他饮食时节等之相。又，彼法，色等彼之外缘意等与境色等汝
English
This term, which abides as the knowable, the knowing, and the result in the very nature of knowing, should also be applied in the Yogācāra system to all consciousnesses arising from firmly established habituations. How should it be applied? In that Yogācāra system, those consciousnesses such as attachment, etc., are things that consciousness can experience its own nature, because it is the nature of experiencing. Thus, because of that, consciousness itself is indeed the apprehending aspect that can be experienced. The apprehended aspect of the nature of valid cognition, self-awareness, is the result. The teacher said, "Self-awareness is valid cognition." Some, thinking of the term "self-awareness" as referring to the aspect of self-awareness, and eliminating the doubt that if self-awareness were valid cognition, valid cognition and result would become non-different, explained that in order to show the categories of valid cognition to those who assert consciousness. That which is called the apprehending aspect, which is the nature of completely determining the essence of consciousness itself, and that which is called the very nature of consciousness itself being able to be experienced, these are things that, for those who assert consciousness, self-awareness is the valid cognition that establishes it, because you establish these consciousnesses as objects of self-awareness. Therefore, the teacher Dignāga, did not explain self-awareness as valid cognition thinking of the aspect of self-awareness, but rather explained self-awareness as valid cognition thinking of the aspect of the apprehending aspect that completely determines its own essence. Thus, having eliminated the mistaken conceptions about valid cognition and result. Having prevented the Sarvāstivādins from wanting to grasp consciousnesses as being without aspects and directly encountering objects, in order to show that the mind itself is both the object and the manner of knowing, he said that all the consciousnesses of the five senses are things that, even though form, etc., and the other dependent mind, etc., are causes, they also change aspects, because by the nature of dependent origination, they will arise as the aspects of objects such as form, etc., because objects such as form, etc., arise from having been made into apprehended objects. For example, even though food, time, and the elements, etc., are the causes of giving birth to a child, that child will take on the form of one of the parents, but will not take on the aspect of other foods, times, etc. Furthermore, that thing, form, etc., and the other dependent mind, etc., and objects such as form, etc., you
Tibetan
་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་ན་ཡང་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་དེའི་ཆ་ནས་གཟུགས་སོགས་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་དེ། གཟུགས་སོགས་ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཞིང་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་མེད་པར་གཟུགས་སོགས་ཁྱོད་ཀྱི་ཡུལ་དེར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མིག་ཤེས་ལ་སོགས་གཟུང་དོན་རང་མཚན་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ལ་གཟུགས་སོགས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་པར་ཐུག་ཕྲད་དུ་འཛིན་པའི་དགོས་པ་སྲིད་ན་ཡང་འདས་པའི་དོན་གཟུགས་སོགས་ནི་འཛིན་ཅིང་དྲན་པའི་རྟོག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། བློ་རང་ཉིད་ཡུལ་དང་ཤེས་པའི་ཚུལ་གཉིས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ལ་གཟུགས་སོགས་སུ་སྣང་བ་གྲུབ་ཅིང་དེ་རང་ལས་དོན་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་ཡིན་པར་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་སྤྱི་དེ་དེ་འདྲའི་དྲན་རྟོག་དེའི་གཟུང་དོན་ཡིན་ཞིང་རྣམ་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། འདས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རིགས་གཟུང་དོན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྔོ་སོགས་ཀྱིས་མཚོན་པའི་ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་ཅན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྤྱི་ནི་ཁ་དོག་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རིགས་དེའང་རྟག་གམ་མི་རྟག །མི་རྟག་ན་གསལ་བ་རྣམས་ལ་རྗེས་འགྲོ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་རྟག་ནའང་ཇི་ལྟར་ན་དྲན་རྟོག་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །གལ་ཏེ་འདས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་མིང་དང་མཚན་མ་ཞེས་པའི་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དེ་དེའི་གཟུང་དོན་ཡིན་ཞིང་རྣམ་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ལས་དོན་གཞན་པའི་འདས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་མིག་སོགས་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ནི་སྔར་དོན་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོགས་སུ་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་བཀག་ཟིན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་འདས་པའི་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་དྲན་རྟོག་གི་ཚུལ་འདི་ཆོས་ཅན། གཟུང་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུང་དོན་ལ་མི་ལྟོས་པར་འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་འདྲའི་དྲན་རྟོག་རྣམ་པ་དང་གཟུགས་སོགས་མྱོང་བའི་དབང་ཤེས་ལ་རྣམ་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། འདས་པའི་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་དྲན་རྟོག་དེ་ནི་དོན་ཇི་ལྟར་ན་འདས་པའི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུགས་སོགས་མྱོང་བའི་དབང་ཤེས་དེ་ཡང་དོན་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ
Chinese
即使（眼识等）在因上是相同的，但就随顺色等之相状的那部分而言，你认为色等是你的境。因为色等是你的境，并且没有随顺色等之相状，色等就不会变成你的境。此外，对于具有所取义自相的眼识等心识来说，或许有必要在没有色等事物之相状的情况下进行接触而执取，但对于执取过去事物色等的忆念分别念来说，法性是：心识本身成立为境和能知的方式，因为显现为自己的色等成立，并且那不是与自己不同的事物。因此，也成立了是自证。如果说过去色等的总相是那样的忆念分别念的所取义，而相状则没有，那么，这（忆念分别念）法性是：过去色等的类不应成为所取义，因为显现为以蓝色等为代表的颜色形状等各种不同的相状。这是周遍的，因为总相不具有颜色等的相状。此外，那类是常还是无常？如果无常，则不会对显现的事物产生随行作用；如果是常，又怎么会是产生忆念分别念的原因呢？不应是原因。如果说过去色等的名称和名相，即非相应的行，是它的所取义，而相状没有，那么，那是不对的。因为在识之外，作为实体的过去色等的眼等，以前不会成为有意义的事物等等，已经被正确的理证所遮止了。此外，执取过去色等的忆念分别念的这种方式，法性是：不具有所取义，因为所取义的功能没有成立。因为不依赖于所取义，而仅仅与意愿和随之相关联。如果说那样的忆念分别念没有相状，并且体验色等的根识也没有相状，那么，所知法性是：执取过去色等的忆念分别念，那事物怎么会具有过去色等的相状呢？不应具有，因为体验色等的根识也是事物色等的相
English
Even if (eye consciousness, etc.) are the same in terms of cause, you consider form, etc., to be your object in terms of the part that follows the appearance of form, etc. Because form, etc., are your object, and without following the appearance of form, etc., form, etc., would not become your object. Furthermore, for consciousnesses such as eye consciousness that possess the self-characterized meaning of the apprehended object, there may be a need to apprehend through contact without the appearance of form, etc., as objects. However, for the conceptual thought of remembering that apprehends past objects such as form, etc., the nature of reality is: the mind itself is established as the way of object and knower, because the appearance of form, etc., as itself is established, and that is not a different object from itself. Therefore, it is also established as self-awareness. If it is said that the general characteristic of past form, etc., is the apprehended object of such a conceptual thought, and there is no appearance, then, this (conceptual thought) is characterized by: the category of past form, etc., should not be the apprehended object, because it appears as various different appearances of color, shape, etc., represented by blue, etc. This is pervasive, because the general characteristic does not possess the appearance of color, etc. Furthermore, is that category permanent or impermanent? If impermanent, then it will not act as a follower of the manifest; if permanent, then how could it be the cause of generating conceptual thought? It should not be the cause. If it is said that the name and sign of past form, etc., that is, non-associated compositional factors, are its apprehended object, and there is no appearance, then that is not correct. Because the eye, etc., of past form, etc., as entities other than consciousness, will not become meaningful things as before, etc., have already been refuted by correct reasoning. Furthermore, this way of the conceptual thought of remembering that apprehends past form, etc., is characterized by: it does not possess the apprehended object, because the function of the apprehended object is not established. Because it does not rely on the apprehended object, but is only related to intention and what follows it. If it is said that such a conceptual thought has no appearance, and the sense consciousness that experiences form, etc., also has no appearance, then, the knowable is characterized by: the conceptual thought of remembering that apprehends past form, etc., how could that thing possess the appearance of past form, etc.? It should not, because the sense consciousness that experiences form, etc., is also the appearance of the object form, etc.