Chinese
因此，关于“显现是源于外境的蓝色等，或者源于内在的蓝色显现的习气苏醒”的说法，是值得研究的。断定对于这些的认知，除了实际显现之外，没有外境存在，并否定实际显现是外境，这是指：对于显现蓝色的眼识，作为有法，自见之识是其自身，因为当自见之眼识脱离了特殊的对境时，你不会执取它；如果执取它，你就会执取你。因此，对于显现蓝色的眼识，作为有法，外境并非以独立的方式作为其所取境而存在，因为显现于自身的识是其自身，并且除了显现于自身之外，没有外境存在。如果对于诸眼识来说，除了眼根之外，没有外境作为原因，那么诸眼识有时产生就会有矛盾，如果这样说。那么，在这种眼识有时产生的情况下，作为有法，眼识并非依赖于外境作为所取境而有时产生，因为某些先前的识是某些后来的识的习气的强烈唤醒者，因此，诸心识有时产生是确定的。因此，因为没有外境，识自身显现为所取境。所以，一个识具有能取和所取两种方式。解释这一点是：显现为蓝色等事物的识，作为有法，你具有能取和所取的方式或形态，因为能取和所取的两种方式是通过体验和后来的回忆来确立的。因此，体验识自身的自证分，实际上是作为果，显现为自体验的能取之相，成为可衡量之物。这样，在没有外境的情况下，自证是果，不仅如此，即使有外境，实际上，识也应是自证本身，这一点被证明。显现为蓝色等事物的识，作为有法，体验着识自身喜欢或不喜欢的方式，因为当作为自身原因的异体外境，没有成立为喜欢或不喜欢的方式的实物，并且喜欢一个事物
English
Therefore, the statement that "appearance arises from external blue, etc., or from the awakening of the habit of appearing blue within" is worthy of investigation. To determine that for these cognitions, there is no external object other than what actually appears, and to deny that what actually appears is an external object, means: For the eye-consciousness that appears blue, as the subject of debate, the self-seeing consciousness is its own self, because when the self-seeing eye-consciousness is separated from a specific object, you do not grasp it; if you grasp it, you grasp yourself. Therefore, for the eye-consciousness that appears blue, as the subject of debate, the external object does not exist independently as its object of apprehension, because the consciousness that appears to itself is its own self, and there is no external object other than what appears to itself. If, for the eye-consciousnesses, there is no external object as a cause other than the eye-faculty, then there would be a contradiction in the eye-consciousnesses arising sometimes, if you say so. Then, in this case of the eye-consciousnesses arising sometimes, as the subject of debate, the eye-consciousnesses do not arise sometimes due to relying on an external object as the object of apprehension, because some prior consciousnesses are strong awakeners of the habits of some later consciousnesses, therefore, it is certain that the minds arise sometimes. Therefore, because there is no external object, consciousness itself appears as the object of apprehension. So, one consciousness has two modes of apprehension and object. Explaining this is: The consciousness that appears as blue, etc., as the subject of debate, you have two modes or forms of apprehension and object, because the two modes of apprehension and object are established through experience and later recollection. Therefore, the self-awareness part of experiencing consciousness itself is actually the result, appearing as the self-experiencing mode of apprehension, becoming something measurable. Thus, without an external object, self-awareness is the result, and not only that, but even if there is an external object, in reality, consciousness should be self-awareness itself, this is proven. The consciousness that appears as blue, etc., as the subject of debate, experiences the way consciousness itself likes or dislikes, because when the other external object that is the cause of itself is not established as a real thing in the way of liking or disliking, and likes one thing.
Tibetan
མ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཤེས་པས་དོན་རིག་པ་འཐད་དེ། གང་གི་ཚེ་དོན་དམ་པར་ཕྱི་རོལ་དོན་མེད་པར་ཤེས་པ་རང་གི་གཟུང་རྣམ་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་དུ་ཤེས་པ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་དོན་སྣང་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་པ་འཐད་དེ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བའི་གཟུང་རྣམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་རྗེས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་རྣམ་པར་ངེས་ཤིང་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་དུ་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རིག་ཀྱང་དོན་མ་ཤེས་པ་རང་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་འདི་བདག་ཉིད་འདོད་པའི་རྣམ་པ་དང་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ན་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པའི་དོན་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་སྨྲ་བ་རྣམས་རྣམ་རིག་གི་ཚུལ་ལ་རིམ་གྱིས་དྲང་པའི་ཕྱིར་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་འབྲས་བུའི་རྟོག་པ་གསུམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ། མདོར་ན། དེའི་ངོ་བོ་ལས་དོན་ངེས། །ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་དེའི་དེའི། །ཚད་མ་དེ་ཡིས་འཇལ་བར་བྱེད། །ཅེས་པ་འཆད་དེ། དོན་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་གཞལ་བྱར་ཡོད་ན་ཡང་རྣམ་པ་མེད་པར་རང་གི་ངོ་བོས་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་ཉིད་དེ་ཤེས་པ་རང་རིག་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྟོགས་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་རང་གི་ངོ་བོས་ཕྱི་རོལ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་གཟུགས་ཆོས་ཅན། འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ། དགྲ་གཉེན་གཉིས་ཀྱི་མིག་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་གཉིས་ཀྱིས་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་གཉིས་སྣང་ཞིང་རིག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་སུ་ཁས་བླངས་པས་འདོད་ན། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། དགྲ་གཉེན་གཉིས་ཀྱི་མིག་ཤེས་མ་འཁྲུལ་པ་གཉིས་པོ་དག་གིས་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་ཐ་དད་པ་རེ་རེ་ནི་མྱོང་བར་གཉིས་གཉིས་སུ་མྱོང་བར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་མེད་རྗེན་ཆར་རྟོགས་པ་གང་ཞིག་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་གཉིས་སུ་དོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་གྱི་ལས་ཀྱི་རེ་རེ་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་གཉིས་སུ་མཐོང་བ་མིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ན། དེ་ལ་དགྲ་གཉེན་ག
Chinese
因为不想要的显现方式成立的缘故。即使胜义中外境不成立，但在世俗中，由于了知，所以对境的知识是合理的。当胜义中了知外境不存在时，因为将自己的所取相安立为外境，所以在世俗中了知与境有关联，那个时候，对境显现的识，是法。在世俗中，对境的知识是合理的，因为将成为自己体性的、可经验的所取相，确定为后续记忆的外部对象并施加名称。即使在世俗中了知外境，但未了知其意义的是自证识，因为如果对境显现的这个识，以想要的方式和另一种不想要的方式来体验，那么仅仅是想要或不想要，也会变成想要或不想要的对境知识。为了逐步引导外境论者进入唯识的宗义，为了说明外境的第三种果的分别。总之，‘从它的自性确定意义，境的显现是它的，量由它来衡量。’这样解释说，对境显现的根识，是法。即使外境是可测量的，但没有形象，不是以自己的自性来了解外境，因为就像体验本身，那个识的自证识一样，将确定的自性安立为了解外境。如果不是那样，而是以自己的自性来了解外境，那么一个人的色法，应该是多种想要或不想要的自性。因为敌友二人的无错乱眼识，显现并了知想要或不想要两种，有这样的过失。如果承认那是二者，那么，那个法，敌友二人的无错乱眼识，应该各自体验想要或不想要的不同，体验成两个。因为那二者以无相赤裸的方式了知，存在于意义中的想要或不想要两种。如果说，因为未见到的法和非法之业各自遮蔽，所以不是见到两个，因此，对于那个，敌友二人的
English
Because the appearance of the unwanted mode is established. Even if external objects are not established in the ultimate sense, in conventional terms, knowledge of objects is reasonable because of understanding. When it is understood that external objects do not exist in the ultimate sense, since one's own apprehended aspect is posited as the external object, at that time, in conventional terms, knowledge is associated with the object, and the consciousness that manifests the object is the subject. In conventional terms, knowledge of objects is reasonable because the apprehended aspect that becomes one's own nature and is to be experienced is determined as the external object of subsequent memory and a name is applied. Even if external objects are known in conventional terms, the self-awareness that does not know the meaning is self-cognition, because if this consciousness that manifests the object experiences in the manner of wanting and in another manner of not wanting, then merely wanting or not wanting will become the knowledge of the object of wanting or not wanting. In order to gradually guide the proponents of external objects into the tenets of Mind-Only, in order to explain the third fruitional conceptualization of external objects. In short, 'From its nature, meaning is determined; the appearance of the object is its own; the valid cognition measures by it.' This is explained by saying that the sense consciousness that manifests the object is the subject. Even if the external object is measurable, it does not understand the external object by its own nature without appearance, because just like the experience itself, the self-cognition of that consciousness, the nature of certainty is posited as understanding the external object. If it is not so, but understands the external object by its own nature, then the form of one person should be the nature of many wanting or not wanting. Because the two unerring eye consciousnesses of enemies and friends manifest and know the two of wanting or not wanting, there is such a fault. If it is admitted that it is both, then, that subject, the two unerring eye consciousnesses of enemies and friends, should each experience the difference of wanting or not wanting, experiencing as two. Because those two know in a non-conceptual, naked way, the two of wanting or not wanting that exist in meaning. If it is said that because the unseen dharma and non-dharma karma each obscure, it is not seen as two, therefore, for that, the two of enemies and friends
Tibetan
ཉིས་ཀྱིས་ལྟ་བའི་མིག་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་མེད་པར་དོན་གྱི་དབང་གིས་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་གཟུགས་དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་ལོ། །ཡང་མ་མཐོང་བའི་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་གྱི་ལས་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ན་དབང་ཤེས་ཀྱི་དོན་མཐོང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པའི་དངོས་པོ་གཅིག་པུ་དེ་ལ་དབང་ཤེས་ཀྱིས་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་མཐོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡུལ་གཅིག་ལ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དེ་ཡིད་བློ་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་བློ་དབང་ཤེས་མིན་པས་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དཔྱོད་པ་ན་ཡིད་ཤེས་རྟོགས་པའི་འཇུག་ཚུལ་དཔྱོད་པ་མ་འབྲེལ་ལོ་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་ལ་ཡང་ཡུལ་གཅིག་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དབང་པོའི་སེམས་དེ་ལའང་སྔར་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་ཡིད་དུ་འོང་བའི་རྣམ་པར་མྱོང་བའི་དོན་དེ་འཆི་ལྟས་དང་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡིད་དུ་འོང་བར་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཡིད་དུ་མི་འོང་བར་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་ལའང་དོན་དམ་པར་རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་རིགས་པར་ཐལ། གང་གི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ན་ཤེས་པ་འདི་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ཏེ་རྣམ་པར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པར་ངེས་པ་སྟེ་འཇོག་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། སྔོ་སོགས་དོན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་འདི་ཉིད་ནི་དོན་རིག་དེའི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ན་དོན་གྱི་བདག་སྟེ་རྣམ་པ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་དེ་ཤེས་པ་ལ་གནས་པ་སྟེ་སྣང་བ་དེ་ལྟ་བུར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འདི་ནི་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་དེ་ལྟར་དུ་གནས་སོ་ཞེས་ངེས་པ་སྟེ་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འཛིན་པའི་བདག་སྟེ་རྣམ་པ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་ཀུན་ལ་ཁྱོད་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནི་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བའི་ཚད་མ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་བྱེད་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་རང་ལས་དོན་གཞན་མིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་དོན་
Chinese
以二元对立观察的无错眼识，如果不是以无相的方式，而是凭借外境的力量，那么它就不可能如实地了解一个人的形貌，这是不合理的。此外，未见的法与非法之业，如果不是这样，那么它又如何能使根识见到事物呢？这是不合理的。因为根识会将安立于众多悦意或不悦意自性中的唯一事物，视为仅仅是悦意或不悦意的一种自性。如果说，在一个境上显现悦意和不悦意两种相，这是意识的觉知，而不是事物之识的根识，所以在观察根识的境时，考察意识觉知的介入方式是不相关的，那么，所知法，根识也并非不能在一个境上显现悦意和不悦意两种相，因为根识的心也曾多次体验过可意之相，但在遇到死亡的预兆或疾病等情况下，原本可意的事物会毫无过渡地被视为不可意。因为识不能如实地了解外境，所以，显现事物的识，即使以外境作为衡量标准，也理应以真实体验自身作为结果。因为，识如何以悦意和不悦意的自性或相显现，外境也就被确定为具有悦意和不悦意的相。如果以外境作为衡量标准，自证就是结果，那么执取相就会变成量。当以外境作为衡量标准时，显现为蓝色等事物的所取相本身就是事物之识的量，因为事物的自性，即悦意和不悦意的相，存在于识中，外境也被确定为如是存在。执取的自性，即相，即使你存在于一切识中，也不是依赖于以外境作为衡量标准的量，因为你所作用的对境不是与自身不同的事物。因此，通过事物之相的显现，事物
English
The unerring eye consciousness that observes with duality, if it is not in a formless way, but by the power of the object, then it is unreasonable that it cannot understand the appearance of a person as it is. Furthermore, the unseen Dharma and non-Dharma karma, if it is not so, then how can root consciousness see things? This is unreasonable. Because root consciousness will regard the only thing that is established in the nature of many pleasant or unpleasant things as merely one nature of pleasant or unpleasant. If it is said that the appearance of two aspects of pleasant and unpleasant on one object is the awareness of consciousness, not the root consciousness of the knowledge of things, so when observing the object of root consciousness, examining the way consciousness awareness intervenes is irrelevant, then, knowable Dharma, root consciousness is also not unable to show two aspects of pleasant and unpleasant on one object, because the mind of root consciousness has also experienced the pleasant aspect many times, but when encountering omens of death or diseases, etc., the originally pleasant things will be regarded as unpleasant without transition. Because consciousness cannot truly understand the external object, therefore, the consciousness that manifests things, even if it takes the external object as a measure, should reasonably take the real experience of itself as the result. Because, how consciousness manifests with the nature or aspect of pleasant and unpleasant, the external object is also determined to have the aspect of pleasant and unpleasant. If the external object is taken as a measure, self-awareness is the result, then the grasping aspect will become valid. When the external object is taken as a measure, the grasped aspect that appears as blue, etc., is itself the measure of the consciousness of things, because the nature of things, that is, the aspect of pleasant and unpleasant, exists in consciousness, and the external object is also determined to exist as such. The nature of grasping, that is, the aspect, even if you exist in all consciousness, is not a measure that depends on taking the external object as a measure, because the object you act on is not a thing different from yourself. Therefore, through the appearance of the aspect of things, things