Tibetan
ས་ཐ་དད་དུ་སྐྱེ་བ་མིན་པར་ཐལ། དེའི་དངོས་ཏེ་དོན་འདྲ་བ་མེད་ན་དོན་རྟོགས་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་བདག་གི་ཡོན་ཏན་འདུས་བྱས་དེ་ཡང་བཞག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འདྲ་བ་དོན་རྟོགས་དེ་གཅིག་ཡིན་པས་བྱ་བྱེད་ཡིན་པ་ན་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། གཅིག་ཡིན་པར་མི་བདེན་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་ཆོས་ཏེ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། དངོས་སུ་སྟེ་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད་དེ། ཤེས་པ་གཅིག་གི་ཆ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་ཐ་སྙད་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ལ་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་མེད་པ་དེ་ལྟར་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ན་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་འགའ་ཞིག་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་དུ་གནས་པ་མཐོང་སྟེ་ལྷ་སྦྱིན་འབྲས་འཚེད་པ་དང་སྟ་རེས་ཤིང་གཅོད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། བྱ་བྱེད་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་དངོས་པོ་ལྷ་སྦྱིན་འབྲས་འཚེད། སྟ་རེས་ཤིང་གཅོད་ཞེས་སོགས་ཆོས་ཅན། ལྷ་སྦྱིན་ལས་མ་གཏོགས་པའི་འབྲས་འཚེད་པ་དང་སྟ་རེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཤིང་གཅོད་པའི་བྱ་བ་དོན་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཐབ་འཛུག་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་གནས་སྐབས་དང་འཕར་བ་དང་འབབ་པ་ལ་སོགས་ཤིང་ལ་འཇུག་པའི་བྱ་བ་སྟ་རེའི་གནས་སྐབས་ལ་ལྷ་སྦྱིན་དང་སྟ་རེ་ལས་དོན་གཞན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་སྒོ་ནས་ལྷ་སྦྱིན་འབྲས་འཚེད་དོ་སྟ་རེས་ཤིང་གཅོད་དོ་ཞེས་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་ཚུལ་གཞན་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་དུ། མདོར། ཡང་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་སྟེ། །ཞེས་པ་འཆད་དེ། ཁྱེད་ཀྱི་འབྲས་བུར་འདོད་པའི་དོན་རིགས་པ་དེ་གང་ཡིན་དྲིས་པས་གཟུགས་སོགས་སོ་སོར་རིག་ཅིང་མངོན་སུམ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། སོ་སོར་རིག་ཅིང་མྱོང་བའི་དོན་དུ་སྣང་བ་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་བསྙོན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་དོན་དུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རིག་པར་འདོད་པ་ཡིན་དྲིས་པས། དོན་དེ་དང་འདྲ་བ་ལས་དོན་རྟོགས་སུ་འཇོག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་དོན་རྟོགས་སུ་འཇོག་པ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ཆུ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཆུའི་རྣམ་པ་སྣང་ཡང་ཆུ་མི་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པ་འོན་ཏེ་དོན་
Chinese
因此，不可能在不同的地方产生。因为如果它的实体，即意义不相同，那么产生意义理解的主体的功德集合也不可能存在。如果相同意义的理解是一个，因此是能作和所作，那么就相违了。这两个有法，不成立是一个，因为在名言上承认法，即反体是不同的。实际上，即在胜义上，认为是无有不同的，因为是一个知识的部分。因此，所有这些能作和所作的名言，都是如此安住的，即在名言上反体是不同的，而在胜义上是无有不同的。如果这也是不合理的，即在世间上，见到一些能作和所作的名言在胜义上是不同而存在的，比如天授煮饭和斧子砍树。认为能作和所作是不同的事物，比如天授煮饭，斧子砍树等等，这些有法，除了天授之外的煮饭，以及除了斧子之外的砍树的作业，并不是其他的意义，因为安立灶等作业是天授的状态，以及抬高和降低等进入树木的作业是斧子的状态，通过把天授和斧子之外的意义增益，因此才会有天授煮饭，斧子砍树的能作和所作的名言产生。这些已经通过外境有宗的观点，展示了量果的安立。现在为了遮破它，并且为了另外安立唯识宗的量果的道理，总而言之，解释“或者自证是果”。如果询问，你们所认为的果的意义的道理是什么？如果回答说，就是分别了知色等，并且现量经历的那些。如果说，我们并不否认显现为分别了知和经历的意义，但是显现为意义的知识，是基于什么理由而认为是了知外境的呢？如果回答说，因为从和意义相似而安立为了知意义。如果说，从和意义相似而安立为了知意义会变成错乱，比如海市蜃楼的水的执著的知识，虽然显现了水的形象，但是并不了知水。如果外境没有，但是意义
English
Therefore, it is impossible to arise in different places. Because if its entity, that is, the meaning is not the same, then the collection of qualities of the subject that generates the understanding of meaning cannot exist either. If the understanding of the same meaning is one, and therefore is the agent and the action, then it is contradictory. These two subjects, it is not established that they are one, because in name, it is admitted that the dharma, that is, the reverse, is different. In reality, that is, in the ultimate sense, it is considered to be non-different, because it is a part of one knowledge. Therefore, all these terms of agent and action are all abiding in such a way, that is, in name, the reverse is different, but in the ultimate sense, there is no difference. If this is also unreasonable, that is, in the world, it is seen that some terms of agent and action exist differently in the ultimate sense, such as Devadatta cooking rice and an axe cutting a tree. Considering the agent and action as different things, such as Devadatta cooking rice, an axe cutting a tree, etc., these subjects, the cooking of rice other than Devadatta, and the action of cutting a tree other than the axe, are not other meanings, because establishing the action of setting up the stove, etc. is the state of Devadatta, and the action of entering the tree, such as raising and lowering, is the state of the axe, through superimposing meanings other than Devadatta and the axe, therefore, the terms of agent and action of Devadatta cooking rice and the axe cutting a tree arise. These have already shown the establishment of valid cognition and result from the perspective of the proponents of external objects. Now, in order to refute it, and in order to establish the reasoning of valid cognition and result of the Mind-Only school in another way, in short, explain "Or self-awareness is the result." If asked, what is the reason for the meaning of the result that you consider? If the answer is, it is precisely those that separately know forms, etc., and are directly experienced. If it is said, we do not deny the appearance as the meaning of separately knowing and experiencing, but for what reason is the knowledge that appears as meaning considered to be knowing external objects? If the answer is, because it is established as knowing meaning from being similar to meaning. If it is said, establishing knowing meaning from being similar to meaning will become confused, such as the knowledge of the attachment to water in a mirage, although the image of water appears, it does not know water. If there is no external object, but meaning
Tibetan
སྣང་གི་ཤེས་པ་འདིའི་མྱང་བྱ་དེ་གང་ལས་ཏེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། སྐབས་འདིར་ནི་ཤེས་པས་རང་ལས་དོན་གཞན་པའི་ཡུལ་མྱོང་བའི་ཚུལ་དེ་ཉིད་རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཡིན་པས་དོན་དེ་ཉིད་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་འདྲི་བ་ནི་མི་རིགས་སོ། །གཞན་ཡང་ཤེས་པ་དོན་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ན། རྡུལ་ཕྲན་དང་འདྲའམ་རགས་པ་དང་འདྲ། དང་པོ་ལྟར་ན་རྡུལ་ཕྲན་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ན་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་དེ་རང་དང་འདྲ་བར་བསྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་རགས་པ་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པར་སྣང་ལ་ཁྱོད་ཆ་ཤས་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་རགས་པ་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་དངོས་ཏེ་དོན་དང་འདྲ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དང་ཕྲ་རགས་གང་དུ་ཡང་འདྲ་བ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དོན་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་དོན་དེ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་མྱོང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དོན་འདྲ་བ་དེ་དོན་རྟོགས་ལ་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དོན་དེ་དང་འདྲ་བ་དང་དོན་དེ་ལས་བྱུང་བ་གཉིས་ཀ་དོན་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་པས་སྨིག་རྒྱུ་ཆུ་འཛིན་གྱིས་འཁྲུལ་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དོན་ནམ་ཡུལ་སྔོན་པོར་མཚུངས་པ་ཅན་གྱི་སྔོ་འཛིན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་ཆོས་ཅན། རང་གི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་སྔོ་འཛིན་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་དེ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་མྱོང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། དེ་ལས་བསྐྱེད་ཅིང་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་གང་ཞིག་མཐོང་ཞིང་ཐོས་པ་ལ་ཁོ་བོས་གཟུགས་འདི་མཐོང་ངོ་སྒྲ་འདི་ཐོས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པའི་བློ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་དེ་དག་བློ་དེས་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་མྱོང་བ་ཡིན་པས་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་མྱོང་གྱུར་གྱི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྒྲ་སྣང་ཞིང་ཐོས་པ་དང་གཟུགས་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པའི་དབང་ཤེས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ན་ཁྱོད་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་ངེས་པ་དེ་ཁྱོད་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འདོད་དེ་ཡིན་པ་མི་རིགས་པར་ཐལ། གཟུགས་སོགས་དང་ཁྱོད་རྣམས་གཟུང་དོན་དང་གཟུང་དོན་ཅན་དུ་ཉེ་བའི་འབྲེལ་བ་དེ་ཉིད་ཚད་མས་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གཟུགས་སོགས་དང་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་དེ་དག་གཟུང་དོན་དང་གཟུང་དོན་ཅན་དུ་འབྲེལ
Chinese
如果问，显现的这个识的所领受是什么？从何而来？在此处，因为是以理智来辨析识领受与自身不同的外境的方式，所以问我们这个问题是不合理的。另外，如果识与事物相同，是与微尘相同还是与粗大相同？如果像第一种情况一样，那么这些微尘是有法，因为什么原因呢？因为显现事物的识是与自身相同地产生作用，或者不是这样？因为它是显现为粗大且具有部分的，而你是没有部分的。第二种情况也不合理，因为粗大不是实物。因此，显现事物的识是有法，不是与事物真实相同，因为与事物在细微或粗大方面都没有相同之处。即使与事物相同，也不能仅仅因此就将事物作为所取境，从而成立领受的自性。因为与事物相同，普遍存在于对事物的错误认识中。如果认为与事物相同以及从事物产生这两种情况都将事物作为所取境，从而成为领受的特征，因此没有被海市蜃楼和云雾所迷惑的过失，那么，与事物或蓝色外境相似的蓝色认知后一刹那的意识是有法，因为与自身相似的作为直接因的蓝色认知前一刹那的识会变成所取境而被领受，因为它由此产生并且与此相同。如果说，当看到或听到外境的色等时，我确定会产生“我看到了这个色，我听到了这个声音”这样的念头，这些念头所缘的境是念头所取的境而被领受，因此没有相似性立即被领受的过失，那么，显现声音并听到声音以及看到色等的根识是有法，因为什么原因呢？因为你们之后产生的确定念头被认为是你们执持色等的证明，但这是不合理的，因为色等和你们作为所取境和能取境的紧密关系是否被量成立是需要考察的。普遍存在，因为色等和执持色等的根识与所取境和能取境相关。
English
If asked, what is the object experienced by this appearing consciousness? From where does it come? In this context, since it is through reason that we analyze the way consciousness experiences objects that are different from itself, it is unreasonable to ask us this question. Furthermore, if consciousness is the same as things, is it the same as atoms or as gross matter? If it is like the first case, then these atoms are the subject, for what reason? Because the consciousness that manifests things is the same as itself in producing effects, or is it not? Because it appears as gross and with parts, while you are without parts. The second case is also unreasonable, because gross matter is not a substance. Therefore, the consciousness that manifests things is the subject. It is not truly the same as things, because there is no similarity with things in either subtlety or grossness. Even if it is the same as things, it cannot merely for that reason take things as the object to be grasped, thereby establishing the nature of experience. Because being the same as things is universally present in the mistaken understanding of things. If it is thought that both being the same as things and arising from things are taken as the object to be grasped, thereby becoming the characteristic of experience, therefore there is no fault of being deceived by mirages and clouds, then, the later moment of the blue-perceiving consciousness that is similar to things or blue objects is the subject, because the earlier moment of the blue-perceiving consciousness that is similar to itself and is the immediate cause will become the object to be grasped and experienced, because it arises from it and is the same as it. If it is said that when seeing or hearing external objects such as forms, I am certain to have the thought, "I see this form, I hear this sound," and the objects of these thoughts are the objects taken by the thoughts and experienced, therefore there is no fault of similarity being immediately experienced, then, the sense consciousnesses that manifest sounds and hear sounds, and see forms, etc., are the subject, for what reason? Because the certainty that arises after you is considered proof that you hold forms, etc., but this is unreasonable, because whether the close relationship between forms, etc., and you as the object to be grasped and the grasper is established by valid cognition is something to be examined. It is universally present, because forms, etc., and the sense consciousnesses that grasp forms, etc., are related to the object to be grasped and the grasper.