Tibetan
་དུ་འཇོག་བྱེད་གང་ཡིན་དེ་ཁོ་ན་དོན་རྟོགས་དེའི་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་དབང་སོགས་ཚད་མ་ཡིན་པ་སྤྱིར་དགག་ནས་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སོ་སོར་དགག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། རྒྱལ་དཔོག་པས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ཚད་མ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཟུགས་སོགས་རྟོགས་པ་འབྲས་བུར་འདོད་པ་མི་རིགས་ཏེ། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྟེ་ཁྱོད་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འཇོག་ནུས་འདི་འདྲ་བར་ཡོད་པ་མེད་པར་ཐལ། དོན་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ཀུན་གྱི་མཚུངས་པ་སྟེ་ཐུན་མོང་གི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དོན་ཐ་དད་པ་ལྟ་བའི་དབང་པོ་ཐ་དད་པས་དོན་རྟོགས་ཐ་དད་དུ་འཇོག་ནུས་སོ་ཞེ་ན། མིག་གི་དབང་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། སྔོ་སེར་སོགས་དོན་ཐ་དད་ལ་ལྟ་བའི་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་དོན་འདྲ་བ་མེད་པར་སྔོ་སེར་སོགས་ལ་རིག་ཙམ་དུ་ཐ་དད་མེད་པའི་མིག་ཤེས་འདི་ནི་སྔོན་པོ་རྟོགས་པའོ་འདི་ནི་སེར་པོ་རྟོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་རྟོགས་ཐ་དད་དུ་འཇོག་ནུས་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དོན་འདྲ་མེད་ན་སྔོ་སེར་སོགས་ལ་ལྟ་བའི་ཤེས་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར། དབང་པོ་ཚད་མར་འདོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པའི་རིགས་པ་འདིས་ནི་ལྷག་མ་དཔྱོད་པ་པས་དོན་ལ་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མར་འདོད་པ་ལའང་གནོད་པ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། དོན་འདྲ་བ་མེད་པར་དོན་ལ་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་དོན་རྟོགས་པའི་ཚད་མར་འདོད་པའང་མི་རིགས་པར་ཐལ། དོན་འདྲ་བ་མེད་ན་དོན་ལ་ལྟ་བའི་ཤེས་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བྱེ་བྲག་པ་དང་རིག་པ་ཅན་པས་ཁྱད་པར་སྤྱི་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་ཚད་མ་ཁྱད་པར་ཅན་རྫས་འཛིན་གྱི་བློ་འབྲས་བུར་འདོད་པའང་མི་རིགས་ཏེ། སྤྱི་སོགས་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་ཅན་རྫས་འཛིན་གྱི་བློ་ལས་ཐ་དད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་རང་ཡུལ་དེའི་དངོས་པོ་སྟེ་རྣམ་པ་ཤར་བ་མེད་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བློ་གཞན་ཁྱད་པར་ཅན་རྫས་འཛིན་གྱི་བློ་དག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། སྤྱི་སོགས་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ལ་ཐ་དད་དུ་མེད་པར་ཐལ། ཁྱད་པར་གྱི་བློ་དེ་བཞིན་དུ་རང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་མེད་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཀ་འདོད་ན་དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཚད་འབྲས་སུ་མི་རིགས་པར་ཐལ། ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཡང་མི་རིགས་པར་ཐལ། ཡུལ་ཐ་དད་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་པའང་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར།
Chinese
因为凡是能安立的，就唯有它才是对意义的认识，因为（他们）认为那是安立者的殊胜的成立者。因此，通过普遍否认根等是量，为了分别单独否认而宣说。胜论派认为根是具有形体的量，由此产生的对色等的认识是果，这不合理。具有形体的根，作为有法，你——即你——没有像这样能够分别安立意义的认识，因为所有意义认识的知识都是相同的，即是共同的原因。如果说，因为观看不同意义的不同的根能够将意义认识安立为不同，那么，眼睛的根，作为有法，即使有观看青色、黄色等不同意义的不同的差别，但仅凭此也不能没有相同的意义，因为对于青色、黄色等仅仅是认识上没有差别，这个眼识是认识青色的，这个是认识黄色的，这样安立意义认识的不同是从哪里来的呢？即是不可能的，因为如果没有相同的意义，那么观看青色、黄色等的知识也不会有。这个显示对认为根是量造成损害的道理，也已经说了对剩余的数论派认为观看意义的知识是量造成损害，因为所知，作为有法，在没有相同意义的情况下，认为观看意义的知识是对意义认识的量也是不合理的，因为如果没有相同的意义，那么观看意义的知识也不会有。此外，胜论派和正理派认为执持差别、总相等的心是量，认为具有差别的执持物的心的果也是不合理的，因为执持总等的差别的心，作为有法，也将会与具有差别的执持物的心的不同不存在，因为你是没有显现那个境的实物，即相状的心。其他的具有差别的执持物的心的那些，作为有法，对于执持总等的差别的心来说，也将会没有不同，因为差别的心同样是没有显现自己境的相状的心。如果两者都认可，那么那两者，作为有法，作为量和果是不合理的，因为没有不同。作为所立和能立也是不合理的，因为是境不同的心。这是周遍的，因为所要成立的和能成立两者也不认可境是不同的。
English
Because whatever is able to establish, only that is the understanding of meaning, because (they) consider that to be the excellent establisher of the establisher. Therefore, by generally denying that the senses etc. are valid cognitions, it is explained in order to separately deny them individually. It is unreasonable for the Vaibhashikas to consider the senses, which are corporeal valid cognitions, as the cause and the understanding of form etc. arising from them as the effect. The corporeal sense, as the subject, you—that is, you—do not have the ability to separately establish the understanding of meaning in this way, because all knowledge of understanding meaning is the same, that is, it is a common cause. If it is said that different senses that view different meanings can establish the understanding of meaning as different, then the sense of the eye, as the subject, even if there are different distinctions that view different meanings such as blue and yellow, but merely by this, there cannot be no same meaning, because for blue, yellow, etc., there is only no difference in cognition, this eye consciousness is understanding blue, this is understanding yellow, where does the establishment of the difference in understanding meaning come from? That is, it is impossible, because if there is no same meaning, then there will be no knowledge of viewing blue, yellow, etc. This reasoning that shows the harm to considering the senses as valid cognitions has also stated the harm to the remaining Samkhyas who consider the knowledge of viewing meaning as valid cognition, because the knowable, as the subject, it is also unreasonable to consider the knowledge of viewing meaning as the valid cognition of understanding meaning without the same meaning, because if there is no same meaning, then there will be no knowledge of viewing meaning. Furthermore, it is also unreasonable for the Vaisheshikas and Naiyayikas to consider the mind that holds distinctions, universals, etc. as valid cognition, and to consider the effect of the mind that holds objects with distinctions, because the mind of distinction that holds universals etc., as the subject, will also become non-different from the mind that holds objects with distinctions, because you are the mind that does not manifest the entity of that object, that is, the aspect. Those other minds that hold objects with distinctions, as the subject, will also be non-different from the mind of distinction that holds universals etc., because the mind of distinction is also the mind that does not manifest the aspect of its own object in the same way. If both are accepted, then those two, as the subject, are unreasonable as valid cognition and effect, because there is no difference. It is also unreasonable as the probandum and the probans, because it is a mind with different objects. This is pervasive, because both the to-be-proven and the prover do not accept that the object is different.
Tibetan
གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་དོན་ནམ་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་ན། སྤྱི་སོགས་འཛིན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་བློའི་ཡུལ་ཆོས་ཅན། གཉིས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་དེ་ཁྱོད་འཇལ་བྱེད་དུ་དོན་མེད་པར་ཐལ། ཁྱད་པར་གྱི་བློས་རྟོགས་ཟིན་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཀ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཉིས་རིམ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བར་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུང་དོན་གཅིག་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བློ་དེ་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ན་དེའི་ཕྱིར་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཡང་འདྲ་བ་དོན་རྟོགས་གཉིས་ཤེས་པ་གཅིག་གི་ཆ་ཡིན་པས་ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་ཞིང་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱ་བྱེད་དུ་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་གཅིག་གི་ཆར་གྱུར་པའི་འདྲ་བ་དོན་རྟོགས་དག་ཆོས་ཅན། ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་ཞིང་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཞག་ཏུ་རུང་སྟེ། ཤེས་པས་དོན་རྟོགས་པ་དེ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཏེ་བཞག་པའི་ཕྱིར་དུ་ཁྱོད་གཉིས་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བྱེ་བྲག་པས་དབང་དོན་འབྲེལ་བ་ཚད་མ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཟུགས་སོགས་རྟོགས་པ་འབྲས་བུར་འདོད་པའང་མི་རིགས་ཏེ། བུམ་གཟུགས་འཛིན་པའི་མིག་གི་དབང་པོ་དེ་བུམ་གཟུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་བྱས་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་དང་འབྲེལ་བར་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཡང་མིག་ཤེས་ཀྱིས་བུམ་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་ཐམས་ཅད་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བུམ་གཟུགས་འཛིན་པའི་མིག་ཤེས་ཆོས་ཅན། བུམ་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་འགའ་ཞིག་རྟོགས་ལ་འགའ་ཞིག་མི་རྟོགས་པའི་ངེས་པ་དེར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པའི་ཚད་མར་གྱུར་པའི་མིག་གི་དབང་པོ་དེ་བུམ་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་བ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཆོས་དེ་ཀུན་དང་འབྲེལ་བར་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་བྱེད་པ་གང་ལས་དོན་རྟོགས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་དོན་རྟོགས་འདིའི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དོན་འདྲ་བ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དོན་འདྲ་བ་མེད་པར་བདག་གི་ཡོན་ཏན་འདུས་བྱས་ལས་ཤེས་པ་རྣམས་དོན་རྟོགས་ཐ་དད་དུ་སྐྱེ་བས་དེས་དོན་རྟོགས་ཐ་དད་དུ་འཇོག་པར་ནུས་སོ་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། དོན་འདྲ་བ་མེད་པར་དོན་རྟོགས་ཐ་དད་དུ་སྐྱེ་བྱེད་བདག་གི་ཡོན་ཏན་འདུས་བྱས་ལས་ཤེས་པ་རྣམས་དོན་རྟོག
Chinese
如果那两者意义或境相同，那么，以总相等等为执著对象的有差别的心的对境有法，第二个有差别的心的对境对于你来说成为无意义的衡量者，因为有差别的心的认知作用没有丧失的缘故。那两者有法，你们两个不可能次第产生，因为是从一个所取境中实际产生的缘故。如果那两个心识变成同时产生，那么因此生者和生因的所证和能证就不存在了。如果按照你的观点，相似和意义认知二者是一个意识的部分，因此同时产生并且没有差别，所以不应成为能作和所作，如果这样说。成为一个意识部分的相似和意义认知等有法，即使同时产生并且胜义中没有差别，也可以安立为所证和能证，因为意识对意义的认知是依靠分别安立而安立的缘故，因为你们两个是分别安立的所证和能证的缘故。此外，胜论派认为从根境联系的量所产生的色等等的认知是果，这也是不合理的，因为执著瓶子的眼睛的根，即使与成为瓶子自性的有为、无常等等的所有法相关联没有差别，眼识也只会认知瓶子的一些法，而不会认知全部的缘故。如果不是这样，那么执著瓶子的眼识有法，就不会成为认知瓶子的一些法而不认知一些法的决定了，因为你成为意义认知的量的眼睛的根与瓶子的所有法相关联没有差别的缘故。既然与所有法相关联没有差别，那么从什么作用使意义认知变成差别呢？那正是这个意义认知的量，而且那也只能是意义相似，否则是不合理的，如前所述。如果不是意义相似，而是从我的功德组合产生的意识使意义认知产生差别，因此它能够安立意义认知的差别，如果这样说。所知有法，在没有意义相似的情况下，使意义认知产生差别的我的功德组合产生的意识是意义认
English
If those two are the same in meaning or object, then, the object of the differentiated mind that grasps universals, etc., has the property of being the object. The second object of the differentiated mind becomes a meaningless measure for you, because the function of cognition by the differentiated mind has not been lost. Those two have the property of being the object. It follows that you two cannot arise in succession, because you actually arise from one object of apprehension. If those two minds arise simultaneously, then the prover and the to-be-proven of the producer and the produced will not exist. If, according to your system, similarity and meaning-cognition are parts of one consciousness, and therefore arise simultaneously and are non-different, then it is not reasonable for them to be agent and object, if you say so. Similarities and meaning-cognitions that have become parts of one consciousness have the property of being objects. Even though they arise simultaneously and are ultimately non-different, they can be established as the to-be-proven and the prover, because the consciousness's cognition of meaning depends on the establishment of distinctions, and because you two are established as the to-be-proven and the prover of distinctions. Furthermore, it is unreasonable for the Vaibhashikas to assert that the cognition of form, etc., which arises from the valid cognition of the connection between the sense faculty and the object, is the result, because the eye faculty that grasps the form of the pot, even if it is connected to all the phenomena of impermanence, etc., which are the nature of the pot, without any difference, the eye-consciousness will only cognize some of the phenomena of the pot, and will not cognize all of them. If this is not the case, then the eye-consciousness that grasps the form of the pot has the property of being the object. It follows that the certainty that some of the phenomena of the pot are cognized and some are not will not change, because your eye faculty, which has become the valid cognition of meaning-cognition, is connected to all the phenomena of the pot without any difference. Since there is no difference in being connected to all those phenomena, then from what function does the meaning-cognition become different? That is precisely the valid cognition of this meaning-cognition, and that can only be meaning-similarity, otherwise it is unreasonable, as previously stated. If it is not meaning-similarity, but the consciousnesses arising from the aggregates of my qualities cause the meaning-cognitions to arise differently, and therefore it is able to establish the difference of meaning-cognitions, if you say so. Knowable things have the property of being objects. Without meaning-similarity, the consciousnesses arising from the aggregates of my qualities that cause the meaning-cognitions to arise differently are meaning-