Tibetan
ཡིན་པའི་མྱོང་བྱ་དེ་ནི་མྱོང་བྱེད་དེའི་མྱོང་བ་ཤེས་པའང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མྱོང་བ་ཤེས་རིག་དེས་བདེ་སོགས་དེའི་རང་བཞིན་མྱོང་བ་མིན་པར་ཡུལ་དབང་བར་གྱི་བློ་ལ་གནས་པའི་བདེ་སོགས་དེའི་རྣམ་པ་དེ་རིག་ཅིང་མྱོང་བས་མ་ངེས་ཤེ་ན། སིམ་གདུང་སོགས་མངོན་སུམ་དུ་མྱོང་བ་དེ་དང་དེ་དྲན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་མྱོང་བ་ཤེས་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཡུལ་དབང་འདིའི་བར་གྱི་བློ་བེམ་པོ་གང་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། དེ་འདྲ་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདོད་མི་འདོད་ལ་སོགས་པའི་དོན་དེ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་མ་ལ་སོགས་པའི་མྱོང་བ་ཤེས་པ་གཅིག་པུ་རེ་རེ་ཉིད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་མཐོང་གི ཡུལ་དབང་བར་དུ་ཆོས་ཅན། མྱོང་བ་ལས་གཞན་པའི་བློ་བེམ་པོ་ནི་མེད་དེ། དེ་འདྲ་སྣང་རུང་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལྕགས་གོང་དང་ནི་མེ་ཐ་དད་ཡིན་ཡང་ལྕགས་གོང་དམར་འབར་བར་གྱུར་པ་ན་མེ་དང་དབྱེར་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བློ་མྱོང་ཐ་དད་ཡིན་ཡང་འདྲེས་པས་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པས་མ་ངེས་སོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ཡང་བློས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པས་གཅིག་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་འདི་ཐ་དད་ལ་འདི་ཐ་དད་མིན་པའི་རྣམ་གཞག་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ་འདི་ལྟར། དངོས་པོ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཐ་དད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བློ་མ་འཁྲུལ་བས་ཐ་དད་མིན་པར་མྱོང་བ་འདི་གཅིག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་སྟེ། བློ་མ་འཁྲུལ་བས་ཐ་དད་མེད་པར་མྱོང་བས་གཅིག་ཡིན་ན་ཐ་དད་མེད་པར་མྱོང་བ་དེ་ལྟར་གང་ཡིན་པ་དེའང་ཐ་དད་དུ་མྱོང་བས་དེ་ཐ་དད་ཅན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གྲངས་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་རྣམས་ཐ་དད་དང་ཐ་དད་མིན་པའི་རྟེན་ནམ་སྒྲུབ་བྱེད་ཅི་སྟེ་མེད་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་དང་དཀར་སོགས་བློ་མ་འཁྲུལ་བ་ལ་ཐ་དད་དུ་སྣང་ཡང་ཐ་དད་མ་ཡིན་ལ་བློ་མྱོང་གཉིས་ནི་རང་རིག་ལ་ཐ་དད་མེད་པར་སྣང་ཡང་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ལ་ཡང་སེམས་གཅིག་ལ་སེམས་བྱུང་དུ་མ་ཡོད་པས་བདེ་སོགས་གཅིག་གསལ་བར་སྣང་བ་ན་སེམས་བྱུང་གཞན་རྣམས་མི་སྣང་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་འདི་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སེམས་ཀྱི་འཁོར་དུ་བདེ་སོགས་གཅིག་དམིགས་པའི་ཚེ་ཉི་མའི་འོད་ཀྱིས་སྐར་མ་ཟིན་གྱིས་གནོན་པ་ལྟར་བདེ་སོགས་ཆེས་གསལ་བས་སེམས་བྱུང་གཞན་རྣམས་བསྒྲིབས་ནས་མི་མཐོང་ཡང་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུན་གཞན་དག་ལ་སེམས་བྱུང་ཐ་དད་པ་དུ་མའི་རྣམ་གཞག་གྲུབ་པ་
Chinese
因为作为所体验的那个，并不是作为体验者的体验之识。如果体验之识并非体验乐等自性，而是认知并体验安住在境、根之间的心上的乐等之相，那就不一定了。除了现量体验刺痛等以及具有忆念之相的体验之识外，存在于境、根之间的心识，无论是什么，都应不存在。因为没有发现那样显现的缘故。因此，我认为依赖于喜欢不喜欢等意义，只会单独产生乐、苦、舍等体验之识。境、根之间，作为有法，没有不同于体验的质朴心识，因为没有见到那样显现的缘故。如果说，铁块和火虽然不同，但铁块烧红时，就像与火无别一样，心和体验虽然不同，但因为混合而无有分别，所以不一定，那么，如果不同的事物也被心识执著为一，从而成为一，那么一切事物“这个不同，这个不同”的区分都将消失，就像这样。诸事物，作为有法，成立不同的能立是不成立的，因为不迷惑的心识体验到没有不同，这并非成立唯一的能立，因为周遍：如果不迷惑的心识体验到没有不同就是一，那么体验到没有不同的那个，也因为体验到不同而成立为具有不同。因此，数论派，作为有法，诸事物作为不同和非不同的所依或能立，怎么会没有呢？痛苦和白色等，在不迷惑的心识中虽然显现为不同，但并非不同，而心和体验二者，在自证中虽然显现为没有不同，但实际上是不同的。如果说，你也有一个心识具有多种心所，因此当一个乐等清晰显现时，其他心所虽然不显现，但并非不存在，就像这样，那么，在心的轮转中，当执著一个乐等时，就像太阳的光芒压制星星一样，因为乐等非常清晰，所以其他心所被遮蔽而看不见，但在心的差别之流中，成立多种不同心所的安立。
English
Because that which is experienced is not the knowing of the experience of the experiencer. If the knowing consciousness of experience does not experience the nature of happiness, etc., but cognizes and experiences the aspect of happiness, etc., which abides in the mind between the object and the faculty, then it is not certain. Apart from the direct experience of pricking pain, etc., and the knowing of experience that has the aspect of memory, whatever inert mind exists between this object and faculty should not exist. Because such an appearance is not observed. Therefore, I see that, depending on whether one likes it or not, etc., only a single knowing of experience, such as happiness, suffering, or indifference, will arise. Between the object and the faculty, as the subject, there is no inert mind other than experience, because such an appearance is not seen. If you say that although an iron ball and fire are different, when the iron ball becomes red-hot, it is inseparable from the fire, and likewise, although mind and experience are different, they are indistinguishable because they are mixed, then it is not certain, then, if different objects are also apprehended as one by the mind, and thus become one, then the distinction of "this is different and this is not different" for all objects will be lost, like this. All things, as the subject, the proof of difference is not established. Because the experience of non-difference by an unconfused mind is not the proof of oneness, because it is pervasive: if the experience of non-difference by an unconfused mind is one, then whatever is experienced as non-different is also established as having difference by experiencing it as different. Therefore, the Samkhyas, as the subject, how can there be no basis or proof for things being different and non-different? Although suffering and white, etc., appear as different to an unconfused mind, they are not different, while mind and experience, although they appear as non-different to self-awareness, are actually different. If you say that you also have one mind with many mental factors, so when one happiness, etc., appears clearly, the other mental factors, although they do not appear, are not non-existent, just like this, then, in the cycle of the mind, when one happiness, etc., is apprehended, just as the light of the sun suppresses the stars, because happiness, etc., are very clear, the other mental factors are obscured and cannot be seen, but in the stream of the distinctions of the mind, the establishment of many different mental factors is established.
Tibetan
ཡིན་ཏེ། སེམས་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པས་སེམས་པ་དང་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སོགས་སེམས་བྱུང་གི་བྱ་བ་ཐ་དད་དུ་མ་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྟོན་ཁའི་མར་ངོའི་ནམ་ཕྱེད་སྐར་མ་གསལ་བ་བཞིན་ནོ། །བློ་མྱོང་ལ་ནི་དེ་ལྟར་རྒྱུན་ལ་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་མཐོང་བས་མི་མཚུངས་སོ། །ཀུན་ལས་བཏུས་སུ། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱིས་བླ་མས་བསྟན། །མ་འདྲེས་པ་ཡི་དོན་ཙམ་མཐོང་། །ཞེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་འཆད་དེ། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྔར་ལེའུ་གཉིས་པར་བཤད་པའི་བདེན་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བུའོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དག་གི་མངོན་སུམ་དེ་ཡང་ཡང་དག་པའི་དོན་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྟོག་བྲལ་གྱི་ཤེས་པ་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་རྟོག་བྲལ་ཡིན་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོག་པའི་དྲ་བ་རྣམ་པར་བསལ་བའི་ཕྱིར། བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་གསལ་བར་སྣང་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་དང་འཇིགས་པ་དང་མྱ་ངན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་རྐུན་པོ་དང་རྨི་ལམ་དང་ལུས་བསྐོར་བ་སོགས་ཀྱིས་ཡིད་བསླད་པས་མདུན་ནས་གནས་པ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་དོན་གསལ་པོར་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་གསལ་བར་སྣང་བ་ལ་རྟོག་མེད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། གསལ་བར་སྣང་བ་རྟོག་མེད་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་བློ་ནི་དོན་གསལ་བར་སྣང་བ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་ན་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡོད་ཀྱང་རྟོག་པའོ་ཞེ་ན། རྨི་ལམ་ན་ཡང་དྲན་པའི་རྟོག་པ་དེ་ཆོས་ཅན། གསལ་བར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། པདྨའི་ཚེ་གསལ་བ་སྣང་བ་དེ་འདྲའི་དོན་ལྡན་མིན་པར་མི་གསལ་ལ་འདྲེས་པར་དྲན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི་དོན་བསྒོམ་པས་གསལ་ལ་མི་རྟོག་པ་མེད་པར་བཤད་པ་མ་ཡིན་ནམ་འདིར་དེ་འདྲ་ཡོད་པར་བཤད་པ་ཁས་བླངས་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་མི་གཙང་བ་རུས་གོང་ལ་སོགས་པའི་མི་སྡུག་པ་དང་། ཟད་པར་ས་ཆུ་ལ་སོགས་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་དོན་ལ་བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྤྲུལ་ཞིང་བསྐྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྟོག་མེད་དང་གསལ་བར་སྣང་བ་ཅན་དུ་གསུང་རབ་ལས་བཤད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་སོགས་ཡང་དག་དང་མི་གཙང་སོགས་ཡང་དག་མིན
Chinese
是的，因为心对境显现而作意，以及对所缘专一而作意等，能见到各种不同的心所作用。譬如秋末下半夜的星星明亮一样。对于心的体验来说，像这样在相续中见到差别是不可能的，所以不相同。《集论》中说：“瑜伽师们由上师所教，仅见不杂之义。”这里阐述了瑜伽现量，即止观双运的瑜伽士的智慧也是现量正量。如何理解呢？就像之前第二品所说的现量证悟四谛真如的智慧一样。这些瑜伽士的现量，也是从修习真实义中产生的无分别智慧，是无错乱的。如何是无分别呢？瑜伽现量，具有显现为清晰的自性，因为通过修习的力量，彻底清除了分别的网。通过修习的力量而清晰显现是怎样的呢？就像被贪欲、恐惧和悲伤所迷惑，以及被盗贼、梦境和身体颠倒等扰乱心意，如同在眼前显现一样，清晰地见到不真实的事物。那么，在清晰显现中，如何是无分别呢？清晰显现是无分别的，因为与分别念相连的智慧不是具有清晰显现的事物。如果说在梦中也有清晰显现，但那是分别念，那么，梦中的忆念分别念，不是清晰显现，因为忆念莲花时，清晰的显现是不具意义的，不清晰且混杂。如果说在宗义中，修习不真实的事物，没有清晰而不分别的说法，而这里说有这样的情况，这是否与所承诺的相违背呢？没有过失，因为在经典中看到，通过修习不净的尸体、骨骸等不悦意之物，以及地、水等坏灭之物等不真实的事物，通过修习的力量，幻化和产生的等持，是无分别且具有清晰显现的。因为如此，所以无常等是真实，不净等是不真实。
English
Yes, because the mind manifestly engages with objects, and because of focusing single-pointedly on the object of attention, such as mental engagement, various different mental functions are seen. For example, like the clear stars in the late autumn night. For the experience of the mind, it is not possible to see such differences in continuity, so it is not the same. In the *Compendium of Topics*, it says, "Yogis, as taught by the guru, see only the unmixed meaning." Here, it explains yogic direct perception, that is, the wisdom of a yogi who combines calm abiding and insight is also direct valid cognition. How is it? Like the wisdom that directly realizes the suchness of the four truths, as explained in the second chapter earlier. The direct perception of those yogis is also the non-conceptual wisdom that arises from meditating on the true meaning, and it is unerring. How is it non-conceptual? Yogic direct perception, by its nature, appears as clear, because through the power of meditation, the net of conceptualization is completely cleared away. What is it like to appear clearly through the power of meditation? It is like being afflicted by desire, fear, and sorrow, and being disturbed by thieves, dreams, and bodily inversions, etc., one clearly sees unreal things as if they were present before one's eyes. Then, how is it non-conceptual in clear appearance? Clear appearance is non-conceptual, because the mind connected with conceptualization is not something that has a clear appearance of things. If it is said that there is a clear appearance in dreams, but that is conceptualization, then even in dreams, that conceptualization of memory is not a clear appearance, because when remembering the clarity of a lotus, the clear appearance is meaningless, unclear, and mixed. If it is said that in philosophical systems, it is not taught that there is clarity and non-conceptuality by meditating on unreal things, and here it is said that there is such a thing, is this not a contradiction of what is promised? There is no fault, because in the scriptures it is seen that the samadhi that is emanated and generated through the power of meditating on unpleasant things such as impure corpses and skeletons, and on unreal things such as the destruction of earth and water, is non-conceptual and has a clear appearance. Because it is so, impermanence and so on are real, and impurity and so on are unreal.