Tibetan
ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་ནི་ཆོས་ཅན། གང་གིས་ན་མི་ཤེས་པ་བེམ་པོར་འགྱུར་བའི་བདེ་སྡུག་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེའི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། བདག་རྐྱེན་དེ་ནི་བདག་འབྲས་འགལ་བ་དག་ལ་བདེ་སྡུག་ཕན་འདོགས་བྱེད་པའང་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན་སྣང་བ་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གཅིག་གིས་མཚན་མོ་རྒྱུ་བའི་འུག་པ་སོགས་ཀྱི་དབང་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་བདག་རྐྱེན་དེ་དང་དེ་ལས་གཞན་མི་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དག་གིས་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མཐུན་པའི་བདག་རྐྱེན་ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་བཞིན་ཡིན་པས་མ་ངེས་སོ། །བདེ་སོགས་དེ་རང་ལས་དོན་གཞན་གྱིས་མི་མྱོང་བ་དེའི་ཕྱིར་དབང་ཤེས་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་བདེ་སོགས་ལ་རང་ཉིད་ལ་རྣམ་པ་འཕོས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ཡིན་ཞིང་རྣམ་པ་དེ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་ན་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མྱོང་བར་ཐ་སྙད་འདོགས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་དངོས་སུ་མྱོང་བ་མིན་ནོ། །དབང་ཤེས་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་བདེ་སོགས་འདི་དག་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དོན་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རིག་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་རྣམ་པ་བདེ་སོགས་དེ་དག་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་བདེ་སོགས་དེས་མྱོང་བ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེས་དོན་མྱོང་བར་བཤད་ལ་དོན་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེར་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་བཞག་པའོ། །གྲངས་ཅན་པ་འགའ་ཞིག་བདེ་སོགས་དེ་ནང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་སེམས་མེད་པའི་བེམ་པོ་ཡིན་ཏེ་གཟུང་བྱ་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་བྱེ་བྲག་པ་མ་ཟད་གྲངས་ཅན་པ་དེའི་ལུགས་ལ་ཡང་སྒྲ་འཛིན་ཆོས་ཅན། ཅིག་ཅར་དུ་སྒྲ་སོགས་དང་བདེ་སོགས་གཉིས་ཀ་གཟུང་དོན་དུ་འཛིན་པ་མི་རིགས་པར་ཐལ། བདེ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྔོ་སོགས་དེ་བདེ་སོགས་དང་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཤེས་པས་ཅིག་ཅར་འཛིན་ཞེ་ན། སྔོ་སོགས་དེ་དང་བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ན་ཐ་མི་དད་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་སིམ་གདུང་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་ཅན་གྱི་མ་འཁྲུལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཐ་དད་དུ་གཟུང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་གཟུགས་དང་འབྲེལ་བ
Chinese
那，前识是有法，以什么缘故不是使不识之物变成物质的苦乐近取因呢？因为与它种类不相同。如果说，它不是近取因，而是作为增上缘，所以没有过失。增上缘也可见对相违的自果施加苦乐利益，例如，太阳的光芒，对于夜晚行走的猫头鹰等根识见色是不顺的增上缘，而对于其他人类等根识见色是相顺的增上缘，像这样是不决定的。苦等不是由自己而是由其他事物感受，因此，与根识一起的苦等，显现了将形相转移到自己上的事物的形相，并且因为感受了那个形相，所以在世间上安立为感受事物的形相，但外境事物不是真实感受的。与根识一起的这些苦等是有法，仅仅是从事物产生而已，不是感受事物，因为是能认识成为自己体性的事物形相。事物的体性，即形相苦等，是由成为自己体性的苦等感受的，因此说它感受事物，而事物所缘仅仅是以显现为事物形相的方式安立的。有些数论派说，苦等不是内在的，因为是住在外面的，并且是无心的物质，因为是所取的声音等的自性。如果是这样，不仅是胜论派，而且按照那个数论派的观点，声识是有法，同时执持声音等和苦等二者作为所取义是不合理的，因为不显现苦等的形相。如果说，青等与苦等是自性相同的，所以二者被识同时执持。青等与苦等是有法，怎么会不是他异呢？因为对于显现为颜色形状等的形相和清凉灼热等的形相为他异的，不迷乱的心是他异的所取。另外，一个人与色法相连……
English
Now, the previous consciousness is the subject. Why is it not the cause of the near attainment of pleasure and pain that transforms the unknowing into matter? Because it is not of the same kind as it. If it is said that it is not the cause of near attainment, but rather acts as a dominant condition, then there is no fault. It is also seen that the dominant condition bestows the benefit of pleasure and pain on contradictory self-results. For example, the rays of the sun are a dominant condition that is unfavorable for the root consciousness of owls and other creatures that move at night to see forms, while for other human beings and other root consciousnesses, it is a dominant condition that is favorable for seeing forms. Like this, it is uncertain. Pleasure and so on are not experienced by oneself but by other things. Therefore, pleasure and so on that are together with root consciousness manifest the form of things that have transferred their form to themselves, and because that form is experienced, it is established in the world as experiencing the form of things, but external things are not actually experienced. These pleasures and so on that are together with root consciousness are the subject. They are merely born from things, but they do not experience things, because they are able to recognize the form of things that have become their own nature. The nature of things, that is, the form of pleasure and so on, is experienced by the pleasure and so on that have become their own nature. Therefore, it is said that it experiences things, and the object of things is established only by way of appearing as the form of things. Some Samkhyas say that pleasure and so on are not internal, because they reside outside, and they are mindless matter, because they are the nature of audible sounds and so on that are to be grasped. If this is the case, not only the Vaisheshikas, but also according to that Samkhya's view, sound consciousness is the subject. It is unreasonable to simultaneously hold both sounds and so on and pleasure and so on as objects to be grasped, because the form of pleasure and so on does not appear. If it is said that blue and so on are of the same nature as pleasure and so on, so the two are held simultaneously by consciousness. Blue and so on and pleasure and so on are the subject. How can they not be different? Because for the form that appears as different, such as the form of color and shape and the form of coolness and heat, the non-deluded mind is a different object to be grasped. Furthermore, one person is connected with form...
Tibetan
འི་བློ་ལ་དགའ་བ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ཆོས་ཅན། གོམས་པས་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཕྱིའི་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་གཟུགས་དེར་དམིགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མིན་ཡང་དེ་ལ་དགྲ་གཉེན་གཉིས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ན་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་སོགས་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དགའ་གདུང་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདེ་སོགས་གོམས་པས་ཁྱད་པར་དུ་མི་འགྱུར་ཡང་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་ལྟར་བློ་ཡང་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་བློའི་རང་བཞིན་གྱི་བདེ་སོགས་གོམས་པས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཕྱིའི་སྒྲ་སོགས་དེ་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཞེས་ཚད་མས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཏེ་མི་རྟོགས་པར་ཐལ། སིམ་གདུང་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དེ་བློ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་བདེ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རིགས་ཐ་དད་པ་དག་གཟུང་འཛིན་མིན་པར་སྒྲ་སོགས་དང་བདེ་སོགས་རང་བཞིན་གཅིག་གོ་ཞེ་ན། ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ནི་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་ཀུན་གྱི་འཛིན་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདེ་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེས་ན་བདེ་སོགས་ཟ་བ་པོ་ཉིད་ཡིན་པ་ཉམས་པར་ཐལ་ལོ། །བཤད་མ་ཐག་པའི་རིགས་པ་འདིས་ནི་བློ་དང་བདེ་སོགས་རིགས་ཐ་དད་ཡིན་ན་གཟུང་འཛིན་དུ་མི་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་སྨྲ་བ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན། བདེ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་བས་དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ཡང་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། དེ་ཟ་བ་པོ་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །གཞན་ཡང་བློ་དང་བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཉིས་རྣམ་པ་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་རྣམ་པ་བཞག་བྱའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་གཉིས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གཟུང་འཛིན་ཡིན་པས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཡོད་ན། གཟུང་འཛིན་དེ་ནི་གཞན་སྐྱེས་བུ་དང་བདེ་སོགས་ལའང་ཡོད་པས་དེ་གཉིས་ཀྱང་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་བདེ་སོགས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ནང་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གཅིག་ལ་འདོད་མི་འདོད་སོགས་སུ་གོམས་པས་དགའ་གདུང་སོགས་སུ་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར། སེམས་ཡིན་ཏེ། མྱོང་བྱ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ་གང་གི་རང་བཞིན་མྱོང་བ་ཤེས་པ་མ་
Chinese
心识上的喜悦和完全的痛苦，具有性质。不是通过习惯而变得不同的外境，因为外境的一个人观察那个事物并没有什么不同，但是当敌友二人观察它时，由于习惯的差异，会变成喜欢和不喜欢等喜悦和痛苦。如果外境的快乐等不会因习惯而改变，但是就像声音等是自性一样，心识也是快乐等的自性，因此心识的自性快乐等因习惯而改变并不矛盾。如果是这样，那么这个人具有性质。外境的声音等是快乐等的自性，这是如何通过量成立的呢？不可能成立。因为显现为喜悦痛苦等形象的是心识，并且除了它之外没有快乐等。如果种类不同，不是所取和能取，声音等和快乐等自性相同。那么，有知觉的人具有性质。不会成为所有快乐等的执取者。因为不是快乐等的自性，因为是无功德的知识。如果承认，那么因此享用快乐者本身就会消失。刚才所说的道理是，如果心识和快乐等种类不同，就不会成为所取和能取，如果是这样，也不会成为因果，因为是因和果，所以破除了说二者自性相同。如何呢？因为显现快乐等的形象，如果是它的果，那么人也具有性质。会成为快乐等的果。因为显现它的形象。如果不成立，那么享用者就会消失。另外，心识和快乐等具有性质。你们二者不是安立形象的因和安立形象的果。因为你们二者不是所取和能取。如果因为是所取和能取而存在因果，那么所取和能取也存在于其他人以及快乐等上，因此那二者也会成为因果。归纳那些意义，快乐等具有性质。是内在的，因为对外境的同一个事物，由于习惯而变成喜欢不喜欢等喜悦痛苦等。是心，因为是所体验的。周遍，即体验其自性的是知识。
English
The joy and complete suffering in the mind have properties. It is not an external object that becomes different through habit, because one person in the external world does not see any difference in observing that thing, but when two enemies and friends observe it, due to the difference in habit, it becomes joy and suffering such as like and dislike. If the happiness of the external world does not change due to habit, but just as sound etc. is self-nature, the mind is also the self-nature of happiness etc., so it is not contradictory that the self-nature of the mind, happiness etc., changes due to habit. If so, then this person has properties. How is it established by measurement that the external sounds etc. are the self-nature of happiness etc.? It cannot be established. Because what appears as the image of joy, pain, etc. is the mind, and there is no happiness etc. other than it. If the types are different, not what is taken and what can be taken, sounds etc. and happiness etc. are the same self-nature. Then, the sentient being has properties. It will not become the taker of all happiness etc. Because it is not the self-nature of happiness etc., because it is knowledge without merit. If you admit it, then the enjoyer of happiness etc. will disappear. The reason just mentioned is that if the mind and happiness etc. are of different types, they will not become what is taken and what can be taken, and if so, they will not become cause and effect, because they are cause and effect, so it refutes the saying that the two are of the same self-nature. How is it? Because the image of happiness etc. appears, if it is its fruit, then the person also has properties. It will become the fruit of happiness etc. Because its image appears. If it is not established, then the enjoyer will disappear. Also, the mind and happiness etc. have properties. You two are not the cause of establishing the image and the fruit of establishing the image. Because you two are not what is taken and what can be taken. If there is cause and effect because it is what is taken and what can be taken, then what is taken and what can be taken also exists in other people and happiness etc., so those two will also become cause and effect. To summarize those meanings, happiness etc. have properties. It is internal, because for the same thing in the external world, it becomes joy, suffering, etc. due to habit of like, dislike, etc. It is mind, because it is what is experienced. It is pervasive, that is, what experiences its self-nature is knowledge.