Tibetan
ལ་ཏེ་རྟག་ཀྱང་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་བློ་རིམ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་དོ་ཞེ་ན། དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་བློ་རིམ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པ་འགལ་བར་ཐལ། རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱར་ཡོད་པ་མིན་ནའི་ཕྱིར། དེས་ན་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགག་ཁ་མ་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དུ་ཡོད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་ནི་ཆོས་ཅན། དབང་མངོན་གྱི་ཡུལ་ལས་གཞན་འཛིན་པར་བྱེད་དེ། དབང་མངོན་གྱིས་ཡུལ་འཛིན་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅིང་གཟུང་དོན་འཛིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ལོང་བས་ཆོས་ཅན། ཡིད་མངོན་གྱིས་དབང་མངོན་གྱི་ཡུལ་ལས་གཞན་འཛིན་ཡང་གཟུགས་མཐོང་བ་མིན་ཏེ། མིག་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡིད་མངོན་ནི་དབང་མངོན་གྱི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་དགོས་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡིད་མངོན་གྱིས་དབང་མངོན་གྱི་ཡུལ་ལས་གཞན་འཛིན་ན་ཆོད་པ་དང་བསྐལ་བ་ལ་སོགས་ཀྱང་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཡིད་མངོན་འདི་ཆོས་ཅན། དབང་མངོན་གྱི་ཡུལ་ལས་གཞན་འཛིན་ན་ཡང་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་གྱི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་ཁོ་ན་ངེས་པར་འཛིན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་གཟུང་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དོན་གཟུང་དོན་གྱི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དུ་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་གྱི་དབང་སྐྱེས་ཀྱི་བློ་མ་འཁྲུལ་བ་རང་གི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུར་ཡོད་པའི་གཞན་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡིད་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་དག་ནི་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ན་ཡིད་མངོན་གྱི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་པོའི་ཤེས་པས་ཡིད་མངོན་བསྐྱེད་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་དང་ཡིད་མངོན་བྱེད་པ་དུས་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡིད་མངོན་གྱི་སྔར་འགགས་ཤིང་ཁྱོད་རང་ཤེས་པའི་ཡིད་མངོན་དང་དུས་མཚུངས་པ་ཡིན་ཞེ་ན་སྐྱོན་མེད་དེ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པས་དུས་མཉམ་པོའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན། འབྲས་བུའི་སྔར་རྫས་སུ་མེད་པའི་རྒྱུ་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་བསྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིས་ཀྱང་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཆོས་ཅན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ལ་ཕན་པ་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་དུས་ན་འབྲས་བུ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་ཆོས་ཅན། རང་བློ་ཡིད་མངོན་དང་བཅས་པ་སྟེ་དུས་མཉམ་པ་མིན་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུའི་སྔར་ཡོད་པ་ཡི
Chinese
如果说，即使是常法，也要依赖于因缘而逐渐生起智慧，那么，对于根识的所取境，有法，依赖于因缘而逐渐生起智慧是相违的，因为没有被其他因缘所区分的缘故。因此，根识的谢幕刹那作为近取因所产生的无错乱意识，有法，是执取根识的境之外的其他境，因为如果根识执取境，就会有如上所说的过失，并且是执取所取境的缘故。对于盲人，有法，即使意识执取根识的境之外的其他境，也不是看见色法，因为没有眼识的缘故。这是周遍的，因为意识必须从根识的紧后因中产生。如果意识执取根识的境之外的其他境，那么也会执取决心和劫等，如果这样说。这个意识，有法，即使执取根识的境之外的其他境，也必定是想要执取根识的所取境的同类后续，因为不迷乱的根生之识，是随行于自己的所取境，依赖于与所取境的同类后续作为俱有缘，并且是自己紧后因的异体证知现量。如果意识的所取境是真实的，那么，有法，意识的紧后因根识，如何是产生意识的俱有缘，不应理，因为那与意识的产生是不同时的，因为那在意识之前已经灭亡，并且如果是与你自己的意识同时，那么没有过失，因为境与有境是因果，所以是同时的缘故。其中的理由是，在果之前本体上不存在的因，有法，不是产生果的，因为没有能力，并且之后本体上成立的因，有法，不是那样的，因为不会对果有近益，因为在你的时间里果已经成立的缘故。因此，意识的所取境，有法，不是与自己的心识意识等同时，因为是那的因的缘故。这是周遍的，因为所有的因都在果之前存在。
English
If it is said that even permanent dharmas rely on conditions to gradually generate wisdom, then, with respect to the apprehended object of sense direct perception, it is contradictory to rely on conditions to gradually generate wisdom, because it is not distinguished by other conditions. Therefore, the non-erroneous mental consciousness arising from the immediately preceding condition of the cessation of sense consciousness, is such that it apprehends other than the object of sense direct perception, because if sense direct perception apprehends the object, there would be the faults as mentioned above, and because it apprehends the apprehended object. For a blind person, even if mental consciousness apprehends other than the object of sense direct perception, it does not see forms, because there is no eye consciousness. This is pervasive, because mental consciousness must arise from the immediately preceding condition of sense direct perception. If mental consciousness apprehends other than the object of sense direct perception, then it would also apprehend determination and kalpas, etc., if it is said so. This mental consciousness, even if it apprehends other than the object of sense direct perception, it is asserted that it necessarily apprehends only the subsequent similar type of the apprehended object of sense direct perception, because the non-erroneous sense-born consciousness, which follows its own apprehended object, relies on the subsequent similar type of the apprehended object as a co-operative condition, and is the other-cognizing direct perception that is the immediately preceding cause of itself. If the apprehended object of mental consciousness is real, then, how can the immediately preceding condition of mental consciousness, sense consciousness, be the co-operative condition for generating mental consciousness, it is not reasonable, because it is not simultaneous with the generation of mental consciousness, because it has ceased before mental consciousness, and if it is simultaneous with your own mental consciousness, then there is no fault, because the object and the subject are cause and effect, so they are simultaneous. The reason for this is that the cause that does not exist as substance before the effect, is not the producer of the effect, because it has no power, and the cause that is established as substance later, is not that, because it does not closely benefit the effect, because the effect has already been established in your time. Therefore, the apprehended object of mental consciousness is not simultaneous with its own mind and mental consciousness, because it is the cause of that. This is pervasive, because all causes exist before the effect.
Tibetan
ན་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་དེ་དང་དུས་ཐ་དད་ཡིན་པས། དེས་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཏེ་མི་འཛིན་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། དེའི་གཟུང་དོན་དུ་ཐལ། རང་ཤེས་པའི་ཡིད་མངོན་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་འཇོག་ནུས་པ་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དེ་འདྲ་དེ་ལ་རིགས་པ་ཤེས་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་བར་ཤེས་ཤིང་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དབང་ཤེས་རྣམས་ལ་རྒྱུ་དུ་མ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་འབྲས་བུ་དབང་ཤེས་དེ་ཡུལ་གང་གི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པའི་ཡུལ་དེ་ནི་དབང་ཤེས་དེའི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་དེ་བཞག་པ་དང་དེའི་གཟུང་བའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཆགས་པ་ལ་སོགས། རང་རིག་རྣམ་པར་མི་རྟག་པ་ཞེས་པའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་འཆད་དེ། དབང་ཤེས་འཁོར་གྱི་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རང་མཚན་པ་ཆོས་ཅན། ངག་གིས་བརྡ་དངོས་སུ་བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྡ་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་གཞན་དུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་མི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། དེའི་བདེ་སོགས་དེ་དག་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་ནི་ཆོས་ཅན། བརྗོད་པ་སྒྲ་དེ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྡ་དངོས་སུ་བྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་ཡུལ་མྱོང་བྱེད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བདེ་སོགས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་རིག་སྟེ་མི་རིག་པར་ཐལ། ཡུལ་གཞན་ཡང་རིག་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ནང་གི་བེམ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་གང་གིས་རིག་ན་བདག་གི་དོན་གཅིག་ལ་བརྟེན་པ་དེ་འདུ་བའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་རིག་བྱ་ཡིན་ཞེས་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་འགའ་ཞིག་ཟེར། སྤྱིར་འབྲས་བུ་རྣམས་རིགས་འདྲ་བ་དེ་དང་འདྲ་བ་དེ་མིན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནི་རིགས་འདྲ་བ་དེ་དང་། འདྲ་བ་དེ་མིན་པའི་དངོས་རྒྱུས་བསྐྱོད་པ་ཡིན་ལ། དབང་ཤེས་འཁོར་གྱི་བདེ་སོགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཅིས་ན་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། དབང་པོའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་གསུམ་ལས་གཞན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པར་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། དེའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་དང་རྐྱེན་གསུམ་མཚུངས་པ་ལས་སྐྱེས་ཏེ། གཟུང་དོན་དང་བཅས་པའི་བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་རུང་བ་དང་རང་གི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་སེམས་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ཡིད་བྱེད་ནུས་ལྡན་དུ་ཡོད་ན་སྐྱེ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡིད་སྟེ་དབང་ཤེས་ཀྱང་བདེ་སོགས་དེ་དང་རྐྱེན་གསུམ་ལས་མཚུངས་པར་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་བདག་ཡིད་ཕྲད་པ་ལས་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། དེའི་བདེ་བ
Chinese
因此，如果它与彼时不同，那么它如何执持，岂不是不执持吗？对于此，有法者，应成它是所取义。因为自知的意现能安立自相的形相，是因。遍：因为理智的智者们了知并欲求如此者为所取。此外，诸根识即使有众多因，但果根识随顺于任何境的形相而生，那么那个境就是那个根识的自性，即安立那个形相，并称之为它的所取。贪等。宣说自证无常之自证现量，即根识眷属的乐等自性之自相者，有法。不能以语直接表示，因为不依赖于名言和词语之时随行。彼之乐等彼等所体验之自证，有法。不是与言说声音相关的分别，因为是不能直接表示之境的体验者之故。如果乐等彼等，有法。如何了知自己的体性，岂不是不了知吗？因为也是了知他境者，因为是内在的物质之故。那么以何了知呢？有些分别部等说，以依赖于我的同一义的意之识了知。通常，诸果是与同类相似和不相似的自性者，是由与同类相似和不相似的实因所推动。根识眷属的乐等彼，有法。为何不是识，应成是识。因为不是从根识之因缘三者之外所生，而是从彼所生之故。立宗成立，即彼之乐等，有法。是从根识和三缘相同而生，因为见到具有所取义的增上缘根门适宜，以及自之自性如何之心，若有无间缘作意能有力，则生。遍：因为意即根识也是与乐等彼和三缘相同而生之故。如果彼二从我意相合而生，那么彼之乐
English
Therefore, if it is different from that time, then how does it hold, wouldn't it be not holding? For this, the subject, it should be the object of apprehension. Because the self-knowing mental perception can establish the appearance of its own form, it is the cause. Pervasive: Because the wise who understand reason know and desire such to be apprehended. Furthermore, even if the sense consciousnesses have many causes, the resulting sense consciousness arises following the appearance of whatever object, then that object is the nature of that sense consciousness, that is, establishing that appearance, and it is said to be its object of apprehension. Attachment, etc. Explaining the self-cognition that is impermanent, which is the self-cognition manifest, that which is the self-nature of the happiness etc. of the retinue of sense consciousnesses, the subject. It is not able to directly express with speech, because it does not rely on following the time of names and words. The self-cognition that experiences those happiness etc., the subject. It is not a conceptualization related to the sound of speech, because it is the experiencer of an object that cannot be directly expressed. If those happiness etc., the subject. How does it know its own nature, wouldn't it not know? Because it is also the knower of other objects, because it is an internal material. Then by what does it know? Some Vaibhashikas etc. say that it is known by the mental consciousness that relies on the same meaning of self. Generally, the results are those whose nature is similar and dissimilar to the same kind, and are driven by the real cause that is similar and dissimilar to the same kind. The happiness etc. of the retinue of sense consciousnesses, the subject. Why is it not consciousness, it should be consciousness. Because it is not born from other than the three causes and conditions of sense consciousness, but is born from that. The sign is established, that is, that happiness etc., the subject. It is born from the same sense consciousness and three conditions, because it is seen that if there is a suitable dominant condition sense gate with the object of apprehension, and the mind that is like its own nature, if there is an immediately preceding condition mental activity that is powerful, then it arises. Pervasive: Because the mind, that is, the sense consciousness, is also born the same as that happiness etc. and the three conditions. If those two are born from the union of self and mind, then that happiness