Tibetan
དད་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དག་ནི་ཆོས་ཅན། རྟོག་པ་མེད་པའི་སེམས་མ་འཁྲུལ་བ་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲོ་བཏགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྒྲོ་བཏགས་ནི་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་གྱི་གཟུང་དོན་ལས་རེས་འགའ་སྐྱེ་བའི་རྟོག་མེད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་། རང་རང་རིག་བྱ་ཐ་དད་ཀྱི། །བསྟན་མིན་ངོ་བོ་དབང་པོའི་ཡུལ། །ཞེས་པ་འཆད་དེ། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱི་ཀུན་བཏགས་པ་ལྟར་གྱི་དཀར་སོགས་ཀྱི་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ཡོད་པར་གྱུར་ཀྱང་དཀར་སོགས་ཀྱི་སྤྱི་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཅི་འདྲ་བའི་དོན་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྒྲའི་དངོས་སུ་བརྗོད་བྱ་མིན་ཏེ། སྒྲ་བྱུང་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་སྟེ་སྣང་ཡུལ་ལས་ཐ་དད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དབང་བློ་དང་ཡིད་བློ་རྣམས་དཀར་སོགས་ཀྱི་སྤྱི་ལ་སོགས་པའི་དོན་གཅིག་འཛིན་པ་ཡིན་ཡང་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་དང་ཡིད་དབང་སོགས་རྟེན་སྣ་ཚོགས་ལ་བརྟེན་པས་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་དེར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་རྣ་བ་ལ་སོགས་དབང་པོའི་སེམས་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཐ་དད་པའི་དོན་ཅན་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྣང་བ་ཐ་དད་པས་དེའི་མི་འཁྲུལ་བ་དེ་ལས་ལྷག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དབང་བློ་དང་ཡིད་བློའི་སེམས་ཀྱི་རྟེན་ནི་གཞན་དང་གཞན་ལས་སྐྱེས་སུ་ཆུག་ཀྱང་དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། གསལ་མི་གསལ་དེའི་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། གཟུང་དོན་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་འཛིན་པར་འདྲ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྔར་མཐོང་བའི་བ་ལང་སོགས་ཕྱིས་སྒྲ་བྱུང་ཤེས་པས་འདིའོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པས་དབང་བློ་ཡིད་བློ་ཡུལ་གཅིག་གོ་ཞེ་ན། སྔར་མཐོང་བའི་བ་ལང་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིས་འདིའོ་ཞེས་པའི་ངོ་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། སྔར་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་བ་ལང་གཟུང་དོན་དུ་ཡོད་པ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བའི་དོན་རང་མཚན་རྟོགས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་སྒྲ་དང་རྣམ་རྟོག་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། བ་ལང་ལ་སོགས་སྔར་མཐོང་བའི་དོན་རྣམས་ལ་རིགས་སོགས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དང་དེ་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྟགས་ལས་རིགས་སོགས་དོན་གཞན་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་དེ་ཡང་དོན་རང་མཚན་རྟོགས་པ་མེད་པར་སྒྲ་རྟོགས་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་གོ་ཞེས་པའི་རིགས་པ་འདིས་སུན་ཕྱུང་ངོ
Chinese
显现为各种信仰的事物，是所立宗。并非在无分别的、不错误的心的对境上显现为各种不同的相违之处，因为它们具有虚构的自性。周遍成立。因为虚构是分别的行境，而不是从所取义中偶尔产生的无分别的行境。此外， 各自所识之异体， 非所诠显之自性，乃是根之境。 解释说：即使如你所设想的那样，存在着白等总相的实体，但白等总相是所立宗。不是根识的对境，因为它是声音的直接表达对象。周遍成立。因为在根的行境中，任何事物都不是声音直接表达的对象，因为它是声音所生之识的自性，即与显现境相异。如果根识和意识都执持白等总相的同一事物，但由于根（有）形色和意根等依赖于各种不同的所依，所以会产生不同的显现，那么，耳朵等根的识，是所立宗。具有不同对境的事物是从何而来的呢？并非如此，因为没有比显现不同更能证明其不错误的了。此外，即使根识和意识的心的所依是从不同之处产生的，但这两者是所立宗。清晰与不清晰的自性显现为各种各样，这是从何而来的呢？并非如此，因为它们在执持同一所取义的事物上是相似的。如果说，先前见过的牛等，后来通过声音所生的知识而认识到“这是它”，所以根识和意识是同一对境，那么，先前见过的牛等，后来认识到“这是它”的认识，是所立宗。与先前现量所见的牛作为所取义存在的情况相反，因为先前所见之义，在没有证悟自相的情况下，仅仅通过言说、声音和分别的意愿而进入。对于先前见过的牛等事物，凡是表达种类等的言语以及执持它们的分别念，都是跟随的标志，由此可以推断出种类等是其他的意义，但这也是在没有证悟意义自相的情况下，仅仅通过声音和分别的意愿而进入的。这种理证已经驳斥了它。
English
Things that appear as various beliefs are the subject to be proven. It is not the case that various different contradictions appear on the object of the non-conceptual, non-erroneous mind, because they have the nature of being fabricated. This is pervasive. Because fabrication is the object of conceptualization, not the object of non-conceptualization that occasionally arises from the object of apprehension. Furthermore, Each object known is different, Not the nature of what is expressed, but the realm of the senses. It is explained that even if, as you imagine, there exists a generality of white, etc., as an entity, the generality of white, etc., is the subject to be proven. It is not the object of sense consciousness, because it is the direct object of expression by sound. This is pervasive. Because whatever thing is in the realm of the senses is not the direct object of expression by sound, because it is the nature of the consciousness arising from sound, that is, different from the object of appearance. If sense consciousness and mental consciousness both hold the same object, such as the generality of white, etc., but because the senses (having) form and the mental faculty, etc., rely on various different supports, different appearances arise, then, the minds of the senses such as the ear are the subject to be proven. From where does it come that it has different objects? It is not so, because there is no proof greater than the different appearances that it is not mistaken. Furthermore, even if the support of the minds of sense consciousness and mental consciousness arises from different places, these two are the subject to be proven. From where does it come that the nature of clarity and non-clarity appears in various ways? It is not so, because they are similar in holding the object of the same apprehended object. If it is said that the cow, etc., seen before, is later recognized as "this is it" by the knowledge arising from sound, so sense consciousness and mental consciousness are the same object, then, the recognition of "this is it" of the cow, etc., seen before, is the subject to be proven. It is the opposite of the situation where the cow seen directly before exists as the object of apprehension, because the meaning seen before, without realizing its own characteristic, enters only through speech, sound, and the intention of discrimination. For the things seen before, such as the cow, etc., whatever speech expresses the genus, etc., and the discriminations that hold them, are signs that follow, from which it can be inferred that the genus, etc., are other meanings, but this also enters only through sound and the intention of discrimination without realizing the meaning's own characteristic. This reasoning has refuted it.
Tibetan
་། །གལ་ཏེ་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་མེད་ན་སྤྱིའི་སྒྲ་བློ་མི་འཇུག་པ་ལ་དེ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། རིགས་མཐུན་པའི་དོན་རང་མཚན་པ་མཐོང་བའི་དབང་བློ་རྣམས་རིགས་སོགས་དོན་གཞན་མེད་པའི་ཐ་དད་དང་ཉིད་ཡིན་ཡང་རིགས་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་རྟོག་གཅིག་ནི་རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་སྔར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་ལས་དོན་ཤེས་པ་གཉིས་ཏེ། དབང་པོ་དང་ཡིད་ལ་བརྟེན་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་འཆད་པར་བཞེད་ནས། ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་པའི་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་འཆད་པ་དེ། རྣ་བ་མ་ཕུག་པ་ན་རེ། ཡིད་མངོན་ཞེས་པའི་ཚད་མ་མེད་དེ། ཡོད་ན་དེས་དབང་མངོན་གྱིས་མཐོང་ཟིན་འཛིན་ནམ་མ་མཐོང་བ་འཛིན། གལ་ཏེ་སྔར་དབང་མངོན་གྱི་མྱོང་བ་འཛིན་ན་ཡིད་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་དྲན་པ་དང་འདོད་པ་བཞིན་ནོ། །དབང་མངོན་གྱིས་མ་མཐོང་བ་འཛིན་ན་ལོང་བ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་དོན་གཟུགས་སོགས་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་དག་ལ་ཡིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེས་བཟུང་ཟིན་འཛིན་པ་མ་ཡིན་གྱིས་མ་བཟུང་བ་འཛིན་པ་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་དེ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན། ཡིན་ན། དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་ཆོས་ཅན། དབང་མངོན་གྱིས་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་བྱས་པའི་ཡིད་མངོན་གྱིས་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་མཐོང་བར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་དུས་ན་འདས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་སྐད་ཅིག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ན་ཡིད་མངོན་ཆོས་ཅན། རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་པ་ན་ཚད་མ་སྔ་མས་བཟུང་ཟིན་གྱི་དོན་ལ་བསྣབས་འཛིན་པ་ཞེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་པ་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ཉིད་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་གྱི་བཟུང་དོན་རྟག་པ་འཛིན་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དབང་པོ་ཅན་ནམ་སྟེ་དབང་མངོན་གྱི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་དང་གཞན་ཡིད་མངོན་དག་ནི་ཆོས་ཅན། གཞལ་བྱ་སྔར་མ་རྟོགས་པར་གསར་དུ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མར་ཇི་ལྟར་འདོད་དེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཚད་མ་སྔ་མས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བསྒྲུབས་ཟིན་པ་ཅན་གྱི་ལས་སམ་ཡུལ་ལ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དབང་བློ་དང་ཡིད་བློ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། ཅིག་ཅར་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུང་དོན་གྱི་དངོས་པོ་རྟག་པ་དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། ག
Chinese
如果说，因为没有总体的实体，所以总体的声音概念无法产生，但由于它确实产生了，所以总体的实体是存在的。那么，对于见到同类事物的自相的感官意识来说，即使种类等没有其他意义的差别和本身，也能识别为同一种类，这种分别念是由其自身本性所产生的，这在之前已经说过了。世尊在经中说，了解事物有两种方式：依赖于感官和依赖于意。为了解释这一点，在《摄类学》中解释了“意也与事物”的意现量。一个没有穿耳环的人说，没有意现量这种量，如果存在，那么它会执持感官现量已经见到的，还是没有见到的？如果执持的是之前感官现量的体验，那么意就不再是量，就像记忆和欲望一样。如果执持的是感官现量没有见到的，那么盲人等也应该能见到事物、色等，因为他们有意。如果说，它执持的不是已经执持的，而是没有执持的。然而，感官现量所执持的事物是刹那性的还是非刹那性的？如果是刹那性的，那么感官现量所执持的事物，作为感官现量直接作为因所产生的意现量所执持的事物，是不可能被见到的，因为它在作为直接因的时刻已经过去了，因为它本身就是作为直接因的因的刹那。如果不是刹那性的，那么意现量，在考察其自身定义时，就必须说它是“对先前量已经执持的事物进行重复执持”，这将导致其自身定义及其特殊性的改变，因为它本身是执持感官现量所执持的常法的量。此外，具有感官的，即感官现量的后一刹那和其他意现量，作为衡量对象，如何能被认为是执行先前未理解的新理解行为的量呢？这是不可能的，因为它在先前量已经完成了衡量对象的理解行为之后，对于行为或对象，不会产生任何理解上的差异。所有的感官意识和意意识，都应该同时产生，因为它们都产生于所执持事物的常法。
English
If it is said that if there is no general entity, then the sound concept of the general cannot arise, but since it does arise, the general entity exists. Then, for the sense consciousnesses that see the self-characteristics of similar things, even if there are differences and identities without other meanings such as kinds, the one conceptualization called recognizing them as one kind is produced by its own nature, as has been said before. The Blessed One said in the sutra that there are two ways of knowing things: relying on the senses and relying on the mind. Wishing to explain this, the explanation of mind-direct perception in the Compendium, where it says 'mind also with objects,' is as follows. One who has not pierced his ears says, there is no valid cognition called mind-direct perception. If there were, would it apprehend what has already been seen by sense-direct perception, or what has not been seen? If it apprehends the experience of previous sense-direct perception, then mind would not be a valid cognition, like memory and desire. If it apprehends what has not been seen by sense-direct perception, then the blind and others would also see objects, forms, etc., because they have mind. If it is said that it apprehends not what has already been apprehended, but what has not been apprehended, then is the object apprehended by sense-direct perception momentary or not? If it is momentary, then the object apprehended by sense-direct perception, as the object apprehended by mind-direct perception caused immediately by sense-direct perception, cannot be seen, because it has passed at the time of its immediate cause, because it is itself the moment that is the cause of the immediate cause. If it is not momentary, then mind-direct perception, when examining its own definition, must be said to be 'repeatedly apprehending what has already been apprehended by the previous valid cognition,' which would change its own definition and its particularity, because it itself is the valid cognition that apprehends the permanent object apprehended by sense-direct perception as its immediate cause. Furthermore, how can those with senses, i.e., the later moment of sense-direct perception and other mind-direct perceptions, be considered as valid cognitions that perform the action of newly understanding what was not previously understood, since they do not make any difference in understanding the action or object after the previous valid cognition has completed the action of understanding the object to be measured? All sense consciousnesses and mind consciousnesses should arise simultaneously, because they arise from the permanent object of the apprehended object.