Tibetan
ག་ནི་མེད་པས་ཀྱང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀའང་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྟོང་གི་སྟོང་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ཀྱིའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཕུང་པོ་ལྔའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་དུ་བཞག་ཀྱང་བསླད་མའམ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་དུ་གནས་པ་འདི་གཟུང་འཛིན་དེ་ཐ་དད་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་པ་དེ་ནི་བསླད་པའམ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དངོས་པོ་རྣམས་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་མེད་པའི་བསླད་པ་ཡིན་པར་མ་ཟད་མཚན་ཉིད་བདེན་པ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་སྟེ། དེ་ཆོས་ཅན། གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་པ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་མཚན་ཉིད་བདེན་པ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གནོད་པར་བྱར་རུང་བས་གཟུགས་ཞེས་སོགས་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་ཡུལ་སོ་སོར་རིག་པས་རྣམ་ཤེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཚོར་བ་ཞེས་སོགས་ཡུལ་ཅན་དུ་སྣང་བ་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་ཆོས་ཅན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པར་རབ་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་དམ་བདེན་པའི་དངོས་པོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཡང་དངོས་རྣམས་མཚན་ཉིད་བདེན་པ་བས་སྟོང་པར་སྟོན་པ་དེ། དུ་མ་སྤུངས་པས་ཕུང་པོའི་འབྲས་བུའི་འབྱུང་ཁུངས་སུ་གྱུར་པས་ཁམས། སེམས་སེམས་བྱུང་སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། བདེན་པའི་ངོ་བོས་སྟོང་སྟེ། བྱེད་པ་བདེན་པ་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བྱེད་པ་བདེན་པ་བ་དེའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་ལ་བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མཚན་དེས་ཀྱང་དེ་དག་མཚན་ཉིད་བདེན་པ་བ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་བདེན་པ་བ་མེད་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་ཡོད་པར་གསུངས་ཤེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གསུངས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པའི་དགོས་པ་དང་རྒྱུ་མཚན་སྟོན་པ་དེ། བྱིས་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། རང་གི་བག་ཆགས་སད་བྱེད་ཇི་ལྟ་བའི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་གཟུང་འ
Chinese
既然没有，则能取和所取二者都会消失，因为能取和所取是互相依赖而安立的。此为有法，能取和所取二者空性的空性是什么，那就是你的真实，因为是能取和所取二者空性的智慧的缘故。因此五蕴的诸事物，此为有法，即使安立为境和有境是不同的，也会变成错乱或者迷惑，因为境和有境安立为不同，仅仅依赖于能取和所取是不同的缘故。周遍，因为能取和所取不同，那本身就是错乱或者迷惑的缘故。诸事物不仅是不同和无不同的错乱，而且因为空性于自性真实，所以宣说为无自性。此为有法，除了能取和所取之外的自性真实的其他是不存在的，因为可以损害，所以称为色等，显现为境的色蕴的自性，以各自的识而使意识体验，所以称为受等，显现为有境的四名蕴的自性，仅仅是这样安立的缘故。因此，此为有法，世尊已经彻底宣说了无自性，因为空性于自性或者真实的实物的缘故。对于承认外境的人来说，也宣说诸事物空性于自性真实，由众多聚集而成为蕴的果的来源，所以是界。心和心所生起和增长，以等等的差别，所有的自性，此为有法，空性于真实的自性，因为是真实所作而特别区分的缘故。周遍，因为真实所作也不是真实成立的，因为一切法在意义上是远离能作和所作的缘故。因为那个理由，那些也远离自性真实。如果外境真实不存在，那么世尊怎么会说外境存在呢？即使没有外境，世尊所说的能取和所取不同的安立，是为了随顺显现而说的，没有相违之处，为了显示而宣说，显示所说的必要和理由。孩童们，此为有法，依赖于唤醒自己习气的显现的因缘，能取和所取
English
Since there is none, both the grasper and the grasped will disappear, because the grasper and the grasped are established in dependence on each other. This is the subject: whatever is the emptiness of the emptiness of the two, grasper and grasped, that is also your reality, because it is the wisdom that is empty of the two, grasper and grasped. Therefore, the objects of the five aggregates, this is the subject: even if they are established as different objects and subjects, they will become confused or deluded, because the establishment of objects and subjects as different depends only on the difference between the grasper and the grasped. It is pervasive, because the difference between the grasper and the grasped is itself a confusion or delusion. Not only are things a confusion of different and non-different, but because they are empty of their own true nature, they are said to be without self-nature. This is the subject: there is no other true nature other than the aspects of grasper and grasped, because it can be harmed, so it is called form, etc., the nature of the form aggregate that appears as an object, and the consciousness experiences it with its own consciousness, so it is called feeling, etc., the nature of the four name aggregates that appear as the subject, it is only established in this way. Therefore, this is the subject: the Blessed One has thoroughly proclaimed non-self-nature, because it is empty of its own nature or true reality. For those who accept external objects, it is also said that things are empty of their own true nature, and that they are the source of the fruit of the aggregates by the accumulation of many, so they are realms. The mind and mental events arise and increase, and with the differences of etc., all natures, this is the subject, are empty of their true nature, because they are distinguished by being truly made. It is pervasive, because the true maker is not truly established, because all things are in reality devoid of the ability to do and be done. For that reason, they are also devoid of their own true nature. If external reality does not exist, then how did the Blessed One say that external reality exists? Even if there is no external reality, the Blessed One's establishment of the difference between the grasper and the grasped is said to be in accordance with appearance, and there is no contradiction, it is said to show, to show the necessity and reason for saying it. Children, this is the subject, depending on the conditions of the appearance that awaken their own habits, the grasper and the grasped
Tibetan
ཛིན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་མིན་པའི་རྣམ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་པས་སླད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྲ་ཤད་སོགས་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཕ་རོལ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་གཉིས་སྟོང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་སངས་རྒྱས་མིན་པའི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན། གཉིས་སྟོང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་དང་འཛིན་པའི་སླད་པ་དག་མེད་ན་དེ་ནི་མེད་པ་སྟེ་རྟག་ཏུ་རྒྱུ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་སླད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པོ་དེས་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་གསུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་གཉིས་སྟོང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དངོས་སུ་མ་བསྟན་པའི་རྒྱུ་མཚན་བསྟན་ལ། རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་སྟོན་པ་བཏང་སྙོམས་སུ་མཛད་པ་ཅན་གྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གླང་ཆེན་གྱི་གཟིགས་སྟངས་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གཟིགས་ཀྱང་གཟིགས་པ་ལྟར་དུ་མཛད་ནས་འཇིག་རྟེན་གཞུག་པའི་གཟུགས་ནི་འབའ་ཞིག་གིས་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་རོལ་དང་མིག་སོགས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་སོགས་ལ་དཔྱོད་པའི་རྣམ་གཞག་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པ་ཆོས་ཅན། དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། བྱིས་པ་རྣམས་སྐྲག་པ་སྤངས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་རིམ་གྱིས་གཞུག་པ་དང་གཟུགས་རིལ་པོ་ལ་རྟག་པ་གཅིག་པུར་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་རྟགས་ཁྱད་པར་ཅན་འགོད་པས་སྣ་ཚོགས་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་མིན་ལ་སྣ་ཚོགས་སུ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེས་པའི་མ་ངེས་པ་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་ཐེག་པ་འོག་མའི་སྒོ་ནས་ལན་འདེབས་པ་སྟོན་པ་དེ། ཤེས་པ་གཅིག་ལ་སྔོ་སོགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། སྣང་མཁན་རང་གི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་སྟེ་བདག་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ཕྱི་རོལ་ལ་བརྟེན་པར་མེད་དེ། གཅིག་དམིགས་ན་ཀུན་དམིགས་གཅིག་མ་དམིགས་ན་ཀུན་མ་དམིགས་པས་ཡ་བྲལ་དུ་མཐོང་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འདི་སྔོན་པོའོ་འདི་སེར་པོའོ་ཞེས་སོ་སོར་བྱེད་ནུས་པས་རྟགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། སོ་སོར་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཁྲ་འཛིན་སེམས་ཀྱིས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་གཅིག་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་གང་ལ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་གཅིག་དམིགས་གཅི
Chinese
显现为能取的识，会生起并非仅仅是能取之识的显现，因为其自性是被非烦恼性的无明所染污。譬如，对于患有眼翳等疾病的人来说，明明没有毛发等却显现出来一样。所有已断除他者一切障碍的异生凡夫，没有亲眼见到二空的真如，所有没有亲眼见到二空的真如的异生凡夫，法性，不是亲眼了知二空的真如，因为如果没有所取和能取的染污，那么它就不存在，因为总是被能取所取的因染污。这两个偈颂阐述了宣说能取所取是不同的原因，以及没有直接向孩童展示二空真如的原因。由于这个原因，导师佛陀对于向孩童展示真如之义采取了中庸之道，像大象看待事物一样看待真如，但表面上却装作没有看到，然后引导世人进入对色等外境以及眼等内处等进行辨析的范畴，法性，这是有深意的，因为这是为了让孩童们消除恐惧，逐渐进入真如之义，并且是为了防止他们将完整的色法执着为常一不变。即使外境存在，但由于安立了特殊的理由，因此不会陷入“万法不是单一自性，那么如何显现为多种”的疑惑，这是通过下乘之门来回答的。对于一个意识显现为蓝色等多种事物，法性，是显现者自身意识的差别，而不是依赖于外境，因为如果专注于一个，则会专注于所有，如果不是专注于一个，则不会专注于所有，因此无法将它们分开来看。如果有人说，因为能够区分“这是蓝色，这是黄色”，所以理由不成立。那么，在区分的时候，区分就会变成对外境的执着。以杂色心识显现为多种形象，法性，转变为一个意识的体性，因为对于任何一个意识来说，如何显现为多种，那么专注于一个
English
The consciousness that appears as the grasper will give rise to an appearance that is not merely the grasper, because its nature is obscured by non-afflictive ignorance. For example, just as those with cataracts, etc., see hairs and the like even though they are not there. All ordinary beings who have abandoned all the veils of others, who have not directly seen the suchness of the two emptinesses, all ordinary beings who are not Buddhas, the dharma, do not directly perceive the suchness of the two emptinesses, because if there were no obscurations of the grasped and the grasper, then it would not exist, because it is always obscured by the cause of the grasped and the grasper. These two verses explain the reason for saying that the grasper and the grasped are different, and the reason for not directly showing the suchness of the two emptinesses to children. For that reason, the teacher Buddha took a middle path in showing the meaning of suchness to children, looking at suchness like an elephant looks at things, but pretending not to see it, and then leading the world into the category of analyzing external objects such as form and internal sources such as the eye, the dharma, this is meaningful, because it is to allow children to dispel fear and gradually enter the meaning of suchness, and to prevent them from clinging to the whole form as permanent and singular. Even if external objects exist, the uncertainty of "the myriad things are not of a single nature, so how do they appear as many" does not apply because a special reason is established, which is shown by answering through the gate of the lower vehicle. For one consciousness to appear as many things such as blue, the dharma, is the difference of the consciousness of the one who appears, that is, its own nature, and it does not depend on other external objects, because if one focuses on one, then one focuses on all, and if one does not focus on one, then one does not focus on all, so they cannot be seen separately. If someone says that the reason is not established because one can distinguish "this is blue, this is yellow," then at the time of distinguishing, the distinction will become an attachment to external objects. The mind that grasps colors appears in various ways, the dharma, it transforms into the nature of one consciousness, because for any consciousness, how it appears in various ways, then focusing on one