Tibetan
་ལ་སོགས་དང་དབང་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། སྔར་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་དེ་ལས་སྐྱེ་ཡི་གཞན་བདག་ཡིད་ཕྲད་པ་ལས་མིན་ཏེ། འགའ་ཡི་རྒྱུ་ལ་སྔར་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་དེ་དག་མེད་ན་མི་སྐྱེ་ཡོད་ན་སྐྱེ་བར་མཐོང་བ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྒྱུ་མཚུངས་པས་ཐ་དད་མེད་ན་བདེ་སྡུག་ཀྱང་ཐ་དད་མེད་དོ་ཞེ་ན། བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གསུམ་མཚུངས་ཀྱང་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། རྐྱེན་གསུམ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ནང་ཚན་གྱི་ཁྱད་པར་མི་འདྲ་བ་ལས་སིམ་གདུང་ཐ་དད་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དབང་བློ་དེ་ཉིད་རྐྱེན་གསུམ་མཚུངས་ཀྱང་ཡིད་བྱེད་གོམས་པ་ཆེ་ཆུང་སོགས་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཁྱད་པར་ལས་ཆེས་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དང་བར་མ་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདེ་སོགས་དེ་ཤེས་ན་གཞན་གྱིས་མྱོང་ན་ལྷན་ཅིག་པའི་དབང་བློས་སམ་ཕྱིས་འབྱུང་གི་ཡིད་བློས་མྱོང་། དང་པོ་མི་རིགས་ཏེ། དབང་བློ་དེས་ནི་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་དེ་བོར་ནས་ལྷན་ཅིག་པའི་བདེ་སོགས་ཉིད་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་སྟེ་མི་འགྱུར་ཐལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གང་གཟུང་དོན་དུ་ཉེ་བས་ཁྱོད་དང་བདེ་སོགས་དེ་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་དང་བདེ་སོགས་དབང་བློ་དང་ཡིད་བློས་གོ་རིམ་ལྟར་རིམ་གྱིས་འཛིན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། དོན་དང་བདེ་སོགས་དེ་མྱོང་བའི་བློ་གཉིས་ཆོས་ཅན། བར་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་བར་བཅད་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བར་བཅད་ཀྱང་འཇུག་པ་མགྱོགས་པའི་ཕྱིར་བར་མ་ཆད་དུ་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། བདེ་སོགས་མྱོང་བ་མེད་པའི་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། བར་མ་ཆད་དུ་སྣང་བ་ཅིས་མ་ཡིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། འཇུག་པ་མགྱོགས་པ་དེ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དོན་དང་བདེ་སོགས་དེ་དབང་བློས་ཅིག་ཅར་དུ་འཛིན་ནོ་ཞེ་ན། དབང་པོའི་སེམས་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཅིག་གིས་དོན་དང་བདེ་སོགས་གཉིས་ཀ་གཟུང་དོན་དུ་ཤེས་ནས་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གཟུགས་སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་ངེས་ཤིང་བདེ་སོགས་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བདེ་སོགས་ཁྱོད་ཀྱི་གཟུང་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ཁྱོད་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་སོགས་མེད་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གཟུང་དོན་དུ་ཡོད་པ་བདག་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དོན་དང་བདེ་སོགས་གཉིས་ཀྱིས་སོ་སོ་སོ་སོར་ཡང་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་
Chinese
等等和感官意识，就此法而言，它产生于之前的三个条件，而不是其他的主体意识。因为有些事物的因，如果没有之前的三个条件就不会产生，如果有就会产生，因为看到了这个。如果因为因相同就没有差别，那么苦乐也没有差别吗？苦乐等等，就此法而言，即使三个条件相同也是有差别的，因为三个条件本身的内在差别导致了喜悦和痛苦的差别产生。例如，感官意识本身，即使三个条件相同，由于作意和串习的大小等原因的差别，也会变得非常清晰、不清晰、中间状态和犹豫不定。如果快乐等被知道，那么其他人是通过同时产生的感官意识还是后来的意识来体验的呢？首先是不可能的，因为感官意识，就此法而言，舍弃了将外境作为所取境来执着，又怎么能了知同时产生的快乐等呢？不可能，因为外境作为所取境接近，你和快乐等才会产生。如果事物和快乐等通过感官意识和意识按照顺序依次执着就没有过失吗？事物和快乐等被体验的两个心识，就此法而言，不会显现为没有间隔，因为互相之间一个隔断一个而进入。如果即使有间隔，因为进入的速度快，所以显现为没有间隔吗？没有体验快乐等的感官识，就此法而言，为什么不会显现为没有间隔呢？应该显现为没有间隔，因为进入的速度相同。如果事物和快乐等被感官意识同时执着，那么感官的心识，就此法而言，你一个不可能既了知又执着事物和快乐等两者作为所取境，因为你确定是色等外在生处的对境，而快乐等是法处，并且快乐等不是你的所取境。因为没有成立它对你有帮助的能力，即使没有快乐等，外在的所取境也是从我产生的。如果事物和快乐等两者各自能够分别产生感官识，所以没有过失吗？感官识，就此法而言，快乐等
English
Etc. and sensory consciousness, in terms of this dharma, it arises from the previous three conditions, not from other subjective consciousness. Because some things' cause, if there are no previous three conditions, it will not arise, if there are, it will arise, because this is seen. If because the cause is the same, there is no difference, then is there no difference in suffering and happiness either? Suffering and happiness, etc., in terms of this dharma, even if the three conditions are the same, there are differences, because the internal differences of the three conditions themselves lead to the different arising of joy and pain. For example, sensory consciousness itself, even if the three conditions are the same, due to differences in attention and habituation, such as size, it will become very clear, unclear, intermediate state, and hesitant. If happiness, etc. are known, then do others experience it through simultaneous sensory consciousness or later consciousness? First, it is impossible, because sensory consciousness, in terms of this dharma, abandons the clinging to external objects as the object to be grasped, how can it know the simultaneous happiness, etc.? It is impossible, because the external object is close as the object to be grasped, you and happiness, etc. will arise. If things and happiness, etc. are grasped sequentially by sensory consciousness and consciousness in order, is there no fault? The two minds that experience things and happiness, etc., in terms of this dharma, will not appear to be without intervals, because they enter by interrupting each other. If even if there is an interval, because the speed of entry is fast, it appears to be without an interval? Sensory consciousness without experiencing happiness, etc., in terms of this dharma, why does it not appear to be without an interval? It should appear to be without an interval, because the speed of entry is the same. If things and happiness, etc. are grasped simultaneously by sensory consciousness, then the mind of the senses, in terms of this dharma, it is impossible for you to both know and grasp both things and happiness, etc. as the object to be grasped, because you are determined to be the object of external sense bases such as form, etc., and happiness, etc. are the dharma base, and happiness, etc. are not your object to be grasped. Because it has not been established that it has the ability to help you, even without happiness, etc., the external object to be grasped arises from me. If both things and happiness, etc. can each separately produce sensory consciousness, so is there no fault? Sensory consciousness, in terms of this dharma, happiness, etc.
Tibetan
འབའ་ཞིག་འཛིན་པར་གྱུར་པ་སྲིད་པར་ཐལ། དོན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བདེ་སོགས་འབའ་ཞིག་གཟུང་དོན་དུ་ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྔོ་སེར་སོགས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་མེད་པར་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པས་སྔོན་པོ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བདེ་སོགས་དེའི་རྒྱུའི་དོན་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་སོགས་མ་བཟུང་བར་དེ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་སོགས་དེ་མྱོང་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་བློས་དོན་དང་བདེ་སོགས་ལྷན་ཅིག་ཉིད་དུ་འཛིན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། བདེ་སོགས་ནི་ཆོས་ཅན། དབང་བློ་བསྐྱེད་བྱེད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་ཅི་སྟེ་མེད་པའི་ཕྱིར། གང་གི་ཕྱིར་ན་ཁྱོད་དབང་བློ་དེ་བདེ་སོགས་དེས་བསྐྱེད་པར་མི་འདོད་པར་ཕྱི་རོལ་གྱིས་བསྐྱེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་མེད་པར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མིག་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་མྱོང་ཞེ་ན། མིག་གིས་མཚོན་པའི་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་པ་བུད་མེད་སོགས་ཀྱི་གཟུགས་སོགས་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནམ་ཡང་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདེ་སོགས་འབའ་ཞིག་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ནང་གི་ཡན་ལག་དུ་གྱུར་པ་དམིགས་རྐྱེན་གྱིས་སྒོ་ནས་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་ནུས་པའི་དོན་ཉེ་བར་ཡོད་ན་ཕྱི་རོལ་ན་ཡང་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་བློའི་དོན་འཛིན་ཞིང་ཡིད་བློས་བདེ་སོགས་མྱོང་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། རང་གི་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་གཟུགས་སོགས་འཛིན་བཞིན་པའི་ཚེ་དོན་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་མྱོང་བའི་བློ་རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དེའི་ཚེ་བདེ་སོགས་མྱོང་བའི་ཡིད་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བློ་རིགས་མཐུན་གཉིས་ཅིག་ཅར་དུ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་དེ་དང་བདེ་སོགས་དེ་ཉེ་བར་ཡོད་པ་ལས་ཡུལ་ཅན་དབང་བློ་དང་ཡིད་བློ་ཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེ་བས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན་ནི། ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཅིག་ཅར་དུ་བདེ་སྡུག་དག་རིག་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཅིག་ཅར་དུ་དེ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཉེ་བར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དོན་ཉེ་བ་ལས་བདེ་སྡུག་འབྱུང་བར་མ་ཟད་ནང་གི་ཉེར་ལེན་ཤེས་པ་ཡང་ཉེ་བར་ཡོད་ན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་འབྱུང་ལ། ཉེར་ལེན་ཤེས་པ་གཅིག་པོ་དེ་ནི་ཅིག་ཅར་དུ་འབྲས་བུ་འགལ་བ་བདེ་སྡུག་གཉིས་ཀའི་ཉེར་ལེན་མིན་པར་འདོད་པས་བདེ་སྡུག་གཉིས་ཅིག་ཅར་མི་འབྱུང་ཞེ་
Chinese
成为唯独执取是有可能的。因为不依赖于事物，唯独安乐等作为所取之义而产生是有可能的。例如，青黄等互相不依赖而生起根识，因此唯独执取青色是有可能的。不能这样认为，因为不执取安乐等彼之因的事物，如悦意不悦意等，则不可能体验由此产生的安乐等。如果根识同时执取事物和安乐等，则没有过失。安乐等是所立，成为非根识的生起者，是不合理的。因为对它没有助益的能力。因为你不认为根识是由安乐等产生的，而是认为由外境产生的。如果眼等仅仅体验安乐等而不涉及事物，那么以眼为代表的根识，将永远不会执取男女等形色等悦意不悦意等的差别。因为仅仅体验安乐等。这是周遍的，因为如果作为内支的所缘缘能够通过根识生起的方式接近，那么在外境中也不会显现。如果根识执取事物，而意识体验安乐等，那么补特伽罗，在自己的根识执取事物形色等的时候，不会在他自己的相续中产生从执取事物形色等而产生的安乐等体验的意识。因为那时没有体验安乐等的意识，因为两种同类的意识不会同时产生。如果境形色等和安乐等接近，因此有境根识和意识同时产生，这样没有过失。那么，同时产生悦意不悦意的境的补特伽罗，将会同时认知安乐和痛苦。因为同时存在二者的事物。如果不仅从事物接近而产生安乐和痛苦，而且内部的近取识也接近，那么就会产生安乐和痛苦等。并且，唯一的近取识不被认为是同时产生相违果安乐和痛苦二者的近取，因此安乐和痛苦二者不会同时产生。
English
It is possible to become solely grasping. Because it is possible to arise without relying on things, with only happiness etc. as the object of grasping. For example, just as blue, yellow, etc. generate sense consciousness without relying on each other, it is possible to grasp only blue. It is not possible to think so, because without grasping the things that are the cause of happiness etc., such as pleasant and unpleasant, it is not reasonable to experience the happiness etc. that arises from them. If the sense consciousness simultaneously grasps things and happiness etc., then there is no fault. Happiness etc. are the subject, it is unreasonable to become the generator of non-sense consciousness. Because it has no ability to help it. Because you do not think that sense consciousness is generated by happiness etc., but think that it is generated by external objects. If the eyes etc. only experience happiness etc. without involving things, then the sense consciousness represented by the eyes will never grasp the differences of pleasant and unpleasant, such as the forms of men and women. Because only experience happiness etc. This is pervasive, because if the object-condition, which is an inner branch, can approach through the way of generating sense consciousness, then it will not appear in the external object either. If the sense consciousness grasps things and the mind consciousness experiences happiness etc., then the person will not have the consciousness of experiencing happiness etc. arising from grasping things, forms, etc. in his own mind when his own sense consciousness grasps things, forms, etc. Because at that time there is no consciousness to experience happiness etc., because two kinds of similar consciousness will not arise simultaneously. If the object form etc. and happiness etc. are close, so the object-possessing sense consciousness and the mind consciousness arise simultaneously, then there is no fault. Then, the person who simultaneously produces pleasant and unpleasant objects will simultaneously recognize happiness and suffering. Because the things of the two exist simultaneously. If not only happiness and suffering arise from the approach of things, but also the internal immediate consciousness is close, then happiness and suffering etc. will arise. Moreover, the only immediate consciousness is not considered to be the immediate cause of both conflicting results, happiness and suffering, simultaneously, so happiness and suffering will not arise simultaneously.