Tibetan
འི་རྟོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྩ་བའི་ཐལ་རྟགས་གྲུབ་སྟེ། རང་འཛིན་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་མྱོང་བྱེད་དེ་ནི་རྟོག་མེད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་འདི་གཟུགས་སོ་འདི་གཟུགས་འཛིན་པའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་དེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་གཟུགས་ལ་རྟོག་བཞིན་པའི་ཚེ་རང་ཉིད་གཟུགས་འཛིན་པའོ་སྙམ་དུ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུའི་རྒྱུད་ལ་འདི་གཟུགས་སོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་དང་འདི་གཟུགས་འཛིན་པའོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་སྐྱེས་བུའི་རྒྱུད་ལ་ཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེ་བ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། རིགས་པ་དེས་ནི་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། རང་དང་དུས་མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་འདི་གཟུགས་འཛིན་པའོ་སྙམ་དུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་སྔ་མ་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་རང་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྟོག་པས་མྱོང་ཞེ་ན། གཟུགས་འཛིན་མྱོང་བའི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་འཛིན་དེ་ལ་ནི་དྲན་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་གི་དུས་ན་འདས་པའི་གཟུགས་འཛིན་ལ་མྱོང་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ལ་དྲན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། གཟུགས་འཛིན་དེ་མྱོང་བྱེད་མེད་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ལྷ་སྦྱིན་རང་གི་བློའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་བློ་དང་གཞན་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་བློའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ལྷ་སྦྱིན་གྱི་བློ་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཚུལ་ངོ་བོ་གཅིག་པར་འགྱུར་གྱི་མངོན་སུམ་དུ་མྱོང་མི་མྱོང་གི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ། ཡུལ་ལྐོག་གྱུར་གཅོད་བྱེད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མངོན་སུམ་རྟོག་པར་སྨྲ་བ་དང་རྟོག་མེད་ཡིན་ཡང་རང་རིག་མེད་པར་སྨྲ་བ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན། དོན་རིག་འདས་པ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ཅིས་གྲུབ་སྟེ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་འཇལ་བྱེད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་ཀྱང་འཇལ་བྱེད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་ཟུར་གྲུབ་སྟེ། མངོན་སུམ་ནི་ད་ལྟར་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིར་ཟུར་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་བཟུང་ན་ཆོས་ལྡན་གྱི་མཐུན་དཔེ་དག་དང་བྲལ་ཞིང་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ན་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པས་རྟགས་ཕྱོགས་ཆོས་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྩ་རྟགས་སྔ་མ་མ་གྲུབ་སྟེ། དོན་རིགས་འདས་པ་དེའི་ངོ་བོའམ་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་དེ་མ་ཐག་པའི་བློ་ཕྱི
Chinese
因为这样会陷入没有分别的过失。根本的否认式推理的理由成立，即自执着的相续中的色蕴执着的体验者怎么会是没有分别呢？不是没有分别，因为有“这是色蕴，这是色蕴执着”这样的分别。如果色蕴执着是由它自己体验的，那么，那个本身，作为所立宗，当它正在分别色蕴时，它自己不会体验到“我正在执着色蕴”，因为在一个人相续中，不可能同时生起“这是色蕴”的分别和“这是色蕴执着”的分别。同样的道理，那个本身，作为所立宗，也不会被与它同时的其他识体验到“这是色蕴执着”，理由同前。如果说它是由晚于它生起的分别来体验的，那么，体验色蕴执着的分别，作为所立宗，就会变成是对色蕴执着的追忆，因为它是在对自身已逝去的色蕴执着进行体验。如果承认，那么，对它的追忆又是什么呢？不会是追忆，因为色蕴执着是没有体验者的心识。此外，拉辛自己心识所缘的拉辛的心识，和他人供施所缘的拉辛的心识，这两者，作为所立宗，在完全断定对境的方式上，会变成本体相同，而没有显现体验与否的差别，因为在断定隐蔽对境上是相同的。还有，按照那些主张现量是分别，以及虽然是无分别但没有自证的人的观点，已逝去的意义的认识，作为所立宗，如何成立为量呢？不会成立为量，因为它既没有作为现量来衡量它的，也没有作为具有能立的后比量来衡量它的。前一部分的理由成立，因为现量是以现在为对境的。后一部分的理由成立，如果你把它作为所要成立的法，那么它就与同品例证相分离；如果你把它作为所立宗，那么所立宗就不成立，因此不具备周遍。如果说根本的理由的前一部分不成立，即对于已逝去的意义的认识，具有它的本体或显现方式的紧随其后的心识
English
Because it would lead to the fault of being without conceptualization. The reason for the root negation is established, namely, how could the experiencer of the form-grasping in the continuum of self-grasping be without conceptualization? It is not without conceptualization, because it is a conceptualization that thinks, "This is form, this is the grasping of form." If that form-grasping is experienced by itself, then, that itself, as the subject, when it is conceptualizing form, it will not experience itself as "I am grasping form," because in the continuum of a person, it is not seen that the conceptualization "This is form" and the conceptualization "This is grasping form" arise simultaneously in the continuum of a person. By the same reasoning, that itself, as the subject, will also not be experienced as "This is grasping form" by another consciousness that is simultaneous with it, for the same reason as before. If it is said that it is experienced by a conceptualization that arises later than it, then, the conceptualization that experiences the form-grasping, as the subject, will become a recollection of that form-grasping, because it is a conceptualization that engages in experiencing the form-grasping that has passed in its own time. If it is admitted, then, what is that recollection? It will not be a recollection, because the form-grasping is a mind without an experiencer. Furthermore, the mind of Lhasbyin that has Lhasbyin as its object of its own mind, and the mind of Lhasbyin that has Lhasbyin as the object of another's offering, these two, as the subject, will become the same in nature in the way of completely determining the object, and there will be no difference of whether or not they manifestly experience it, because they are the same in determining the hidden object. Furthermore, according to those who assert that direct perception is conceptual, and those who assert that even if it is non-conceptual, there is no self-awareness, the past object of knowledge, as the subject, how is it established as valid cognition? It is not established as valid cognition, because there is neither that which measures it as direct perception, nor that which measures it as an inferential cognition with a sign. The former part of the reason is established, because direct perception is that which has a present object. The latter part of the reason is established, if you take it as the dharma to be proven, then it is separated from the concordant examples of the subject; and if you take it as the subject, then the subject is not established, therefore the sign does not have the property of being present in the subject. If it is said that the former part of the root reason is not established, namely, the immediately preceding mind that has the nature or appearance of the past object of knowledge
Tibetan
་མས་དོན་རིགས་འདས་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོ་སྡེ་པས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་འགགས་མ་ཐག་པའི་རྣམ་པར་སྣང་ནས་གཟུགས་སོགས་འདས་པ་འཛིན་པར་འདོད་པ་བཞིན་དུའོ་ཞེ་ན། དོན་གཅིག་འགགས་མ་ཐག་པའི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། དོན་རིགས་སྔ་མ་སྔ་མའི་བློ་དེ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དེ་དག་དང་རང་གི་བར་དུ་དོན་རིག་འགགས་མ་ཐག་པ་དེས་ཆོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཟུང་འཛིན་མྱོང་བྱེད་ཡོད་ཅིང་དེ་རྟོག་པར་མི་འཐད་པས་ཇི་ལྟར་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བྱེད་དེ་རྟོག་མེད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གཞན་ཡང་ཆོས་ཅན། རྟོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བརྡ་དངོས་སུ་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་རང་མཚན་ཤེས་པ་གང་གིས་གསལ་པོར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྟོག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟོག་པས་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། རྟོག་པའང་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་མི་རྟོགས་པར་ཐལ། སྤྱི་བརྗོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་དང་དོན་གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་རྟོག་མེད་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པས་དེས་རང་མཚན་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། མངོན་སུམ་རྟོག་མེད་དེ་བཞིན་དུ་རྟོག་མེད་དུ་ཐལ། དེ་དང་རང་རྒྱུ་རྐྱེན་གསུམ་མཚུངས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འབྲས་བུའི་དེ་འདྲ་མི་འདྲ་ཐ་དད་པ་ནི་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་འདྲ་མི་འདྲ་ཐ་དད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རིགས་པ་འདིས་ཀྱང་རང་ལ་དེ་བྱུང་དུ་འབྲེལ་བའི་དབང་ཤེས་རྟོག་མེད་དུ་གྲུབ་སྟེ། མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། སྐྱེ་བ་ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གྱི་བརྡ་དྲན་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་མིག་བློ་ཆོས་ཅན། མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གྱི་བརྡ་དྲན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་གཟུང་དོན་གྱི་དངོས་པོའི་ནུས་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་ནི་རང་གི་བརྡ་དྲན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་འཛིན་དབང་པོའི་བློ་དག་ལ་ཕན་འདོགས་ནུས་པར་འགྱུར་གྱི་དེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་འཛིན་མིག་ཤེས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གི་བརྡ་དྲན་ཉིད་ལ་དངོས་སུ་ཕན་པར་འགྱུར་གྱི་རང་འཛིན་མིག་ཤེས་ལ་དངོས་སུ་མི་ཕན་པར་ཐལ། རང་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ལས་བརྡ་དྲན་ཏེ་སྐྱེ་ཞིང་བརྡ་དྲན་ལས་རང་འཛི
Chinese
如果对方说，由于正量部认为根识以事物等灭尽之后的相状显现，从而执持事物等已灭的事物种类，所以（你说的“不执持已灭的事物种类”不成立）。那么，对于一个事物灭尽之后立即产生的意识，有法，不应成为执持先前的事物种类的意识，因为在这些意识和自身之间，存在着已灭尽的事物种类作为间隔。因此，既然存在所取、能取和感受者，那么认为它是分别是不合理的。正如自己的有境之识是感受者，并且是无分别一样，其他现量也有法，应成为无分别，因为它们执持着无法直接表达的事物。此外，补特伽罗，有法，通过什么样的知识能够清晰地认识自相，应成为不能认识，因为不存在无分别的知识。如果说通过分别来认识，那么，分别也有法，不应认识自相，因为它与具有表达共相性质的能诠之声在意义上是相同的。如果说存在一些无分别的现量，因此它们能够认识自相，那么，所有的现量，有法，应成为像无分别的现量一样是无分别的，因为它们是从与该现量在原因、条件和助缘三个方面相同的事物中产生的。这是周遍的，因为结果的相同、不同和差异是从原因的自性相同、不同和差异中产生的。此外，通过这个理证，也可以成立与自身具有彼生关系的根识是无分别的。命名分别，有法，其产生不依赖于外境，因为它仅仅是从对境的名称记忆中产生的。同样，眼识，有法，不是命名分别，因为它不依赖于对境的名称记忆，而是从所取事物的能力本身产生的。如果对方说，理由不成立，因为色法依赖于对自身名称记忆的帮助，才能帮助执持自身的根识，而不是不依赖于它而产生执持自身的眼识。那么，色法，有法，应成为直接帮助自身的名称记忆，而不直接帮助执持自身的眼识，因为它从自身显现的方向产生名称记忆，并且从名称记忆中产生执持自身
English
If the opponent says that, since the Sautrāntikas believe that sense consciousnesses appear with the aspect of things that have just ceased, thereby grasping things that have ceased, then (what you said about "not grasping things that have ceased" is not established). Then, for a consciousness that arises immediately after a thing has ceased, the subject, it should not become a consciousness that grasps the previous thing-kind, because between these consciousnesses and itself, there exists the thing-kind that has ceased as an interval. Therefore, since there are the grasped, the grasper, and the experiencer, it is unreasonable to consider it to be conceptual. Just as one's own object-possessing consciousness is an experiencer and is non-conceptual, other valid cognitions, too, the subject, should become non-conceptual, because they grasp objects that cannot be directly expressed. Furthermore, a person, the subject, through what kind of knowledge can one clearly realize the self-character, it should become impossible to realize, because there is no non-conceptual knowledge. If it is said that it is realized through conceptualization, then conceptualization, too, the subject, should not realize the self-character, because it is the same in meaning as the expressing sound that has the nature of expressing universals. If it is said that there are some non-conceptual valid cognitions, therefore they can realize the self-character, then all valid cognitions, the subject, should become non-conceptual like those non-conceptual valid cognitions, because they arise from things that are the same as that valid cognition in terms of cause, condition, and auxiliary condition. This is pervasive, because the sameness, difference, and distinctness of the result arise from the sameness, difference, and distinctness of the nature of the cause. Furthermore, through this reasoning, it can also be established that the sense consciousness that has a relationship of arising from itself is non-conceptual. Naming conceptualization, the subject, its arising does not depend on external objects, because it arises only from the memory of the name of the object. Similarly, eye consciousness, the subject, is not naming conceptualization, because it does not depend on the memory of the name of the object, but arises from the power of the object itself. If the opponent says that the reason is not established, because form depends on the help of the memory of its own name in order to be able to help the sense consciousness that grasps itself, and it does not generate the eye consciousness that grasps itself without depending on it. Then, form, the subject, should directly help the memory of its own name, and not directly help the eye consciousness that grasps itself, because it generates the memory of the name from the direction in which it appears, and from the memory of the name it generates the grasping of itself.