Tibetan
་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཤིང་གསལ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཤིང་གི་སྤྱི་སྒྲ་བརྡ་བྱས་པ་དེ་ནི་ཤིང་གསལ་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཤིང་གི་དོན་གོ་བྱེད་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་ལ་ཤིང་རང་མཚན་མཐོང་བ་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་ཤིང་གི་སྤྱི་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་དེའང་ཆོས་ཅན། ཤིང་གསལ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཤིང་གི་སྤྱི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱར་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཤིང་གི་སྤྱི་འཛིན་གྱི་བློ་ལས་ཐ་དད་མེད་པར་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་གི་སྤྱི་འཛིན་རྟོག་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཤིང་སྒྲའི་དོན་གང་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་དེ་ལ་རང་ལ་སྣང་བའི་གཟུགས་བརྙན་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ་ནི་འགལ་བ་མེད་དེ། རང་ལ་སྣང་བའི་གཟུགས་བརྙན་དེ་ཕྱི་རོལ་ཤིང་གི་དངོས་པོར་སྒྲོ་བཏགས་པ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་ཤིང་མ་ཡིན་ལས་བཟློག་པའི་ཤིང་རང་མཚན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། ཤིང་གི་སྤྱི་འཛིན་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤིང་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། ཤིང་སྒྲའི་བརྗོད་བྱར་རུང་སྟེ། ཤིང་མ་ཡིན་ལས་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་དོན་ཤིང་གསལ་གྱི་ཆ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་འཛིན་ཤེས་པའི་ཤིང་སྒྲ་ཡིས་ངེས་པར་སྤྲུལ་པའི་རྟོག་པ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ལོག་པའམ་རྫུན་པར་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རང་ལ་སྣང་བ་ཤིང་དུ་མེད་པ་ལ་ཤིང་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤིང་གི་མཉན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཤིང་གི་གཞན་སེལ་བརྗོད་པར་བྱེད་དེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་སུ་ཤིང་མ་ཡིན་སྤངས་ནས་ཤིང་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་གྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། ཤིང་སྒྲ་ཆོས་ཅན། བརྡ་དུས་ན་ཡང་ཤིང་སྒྲས་བསྟན་པའི་དོན་ཤིང་འཛིན་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤིང་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཤིང་གི་དོན་གྱི་གཞན་སེལ་དང་བརྡ་འབྲེལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟགས་སྔ་མ་དེའི་ཕྱིར། གཟུགས་བརྙན་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། རང་ཉིད་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤིང་དུ་མཐོང་ཞིང་ཞེན་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ནམ་རྒྱུ་ཞིག་གོ །ཅིའི་ཕྱིར་སྒྲ་གཞན་སེལ་ལ་སྦྱོར་གྱི་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ལ་མི་སྦྱོར་ཞེ་ན། ཤིང་སྒྲ་དེ་ཆོས་ཅན། ཤིང་གི་གཞན་སེལ་དང་བརྡ་འབྲེལ་བྱེད་པར་འགྱུར་གྱི་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ལ་བརྡ་འབྲེལ་བྱེད་པར་མི་རུང་སྟེ། གཞན་དུ་ཤིང་མ་ཡིན་ལས་འཇུག་པ་མ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་དང་ཤིང་གསལ་ལ་ལར་འཇུག་པ་དེ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་བརྡ་འབྲེལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབང
Chinese
因此，再者，对于各个显现的树木，用约定俗成的树木总称之词来指代，这具有使人理解能周遍所有显现树木的树木之义的效果，并且，将习惯于见到树木自相的习气所变现的树木总相概念之相，作为有法，是不具有能周遍各个显现树木的树木总称之词的所说义的，因为其与树木总执之识无有差别，是其自性的缘故。树木总执的分别念，作为有法，对于提问“树木之词的意义是什么”时，回答说“是显现于自己的影像本身”是没有相违的，因为通过了悟显现于自己的影像是对外境树木的增益，从而能了知从非树木中遮返的树木自相的缘故。将树木总执分别念的影像增益为外境的树木，这作为有法，是能够成为树木之词的所说义的，因为从遮返非树木的角度，显现为能周遍树木显现之部分的缘故。以树木执著识的树木之词所必定变现的分别念，这些作为有法，仅仅是显现为错谬或虚假的，因为对显现于自己的并非树木的事物执著为树木的缘故。因此，树木的听闻，作为有法，是能表达树木的他者的遮遣的，因为在名言之时，是舍弃非树木而趣入树木的语词，是如此这般的缘故。归纳这些意义是：树木之词，作为有法，即使在约定俗成之时，也与树木之词所表示的意义，即树木执著分别念的影像增益为外境的树木，以及与树木之义的他者遮遣相关联，因为前述的缘故。影像是什么样的呢？是自己见到并执著为外境的树木，从而具有获得它的效果或原因。为什么语词与他者遮遣相关联，而不与总的实体相关联呢？树木之词，作为有法，将与树木的他者遮遣相关联，而不能与总的实体相关联，因为在其他情况下，需要依赖于未见到从非树木中趣入，并且需要依赖于见到趣入到一些显现的树木中，才能建立约定俗成的关联。
English
Therefore, furthermore, for each manifest tree, using the conventionally established general term for trees to refer to them has the effect of making one understand the meaning of a tree that encompasses all manifest trees. Moreover, the aspect of the general conceptualization of trees, transformed by the habitual imprints of being accustomed to seeing the self-characteristics of trees, as the subject, does not possess the expressed meaning of the general term for trees that encompasses each manifest tree, because it is non-different from the consciousness that apprehends trees in general, being its very nature. The conceptualization that apprehends trees in general, as the subject, there is no contradiction in answering "it is the very image that appears to oneself" when asked "what is the meaning of the word 'tree'?", because by realizing that the image appearing to oneself is an imputation onto the external object of a tree, one can thereby understand the self-characteristic of a tree that is turned away from what is not a tree. This imputation of the image of the conceptualization that apprehends trees in general onto external trees, as the subject, is suitable to be the expressed meaning of the word 'tree', because from the perspective of turning away from what is not a tree, it appears to encompass a portion of the manifest trees. The conceptualizations that are necessarily transformed by the word 'tree' of the consciousness that apprehends trees, these, as the subject, are merely appearing as mistaken or false, because they are fixated on what appears to oneself as not being a tree as being a tree. Therefore, the hearing of 'tree', as the subject, expresses the exclusion of others from 'tree', because at the time of convention, it is a word that abandons what is not a tree and enters into what is a tree, and it is in that way. The summary of these meanings is: the word 'tree', as the subject, even at the time of convention, becomes related to the exclusion of others from the meaning of 'tree', which is the imputation of the image of the conceptualization that apprehends trees in general onto external trees, and to the meaning of 'tree', because of the aforementioned reason. What is the image like? It is something that has the effect or cause of oneself seeing and being fixated on external trees, thereby obtaining them. Why is the word related to the exclusion of others, and not to the general entity? The word 'tree', as the subject, will be related to the exclusion of others from 'tree', but it cannot be related to the general entity, because in other cases, it is necessary to rely on not seeing entry from what is not a tree, and it is necessary to rely on seeing entry into some manifest trees, in order to establish a conventional relationship.
Tibetan
་ཤེས་ཆོས་ཅན། རིགས་དང་འདུ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྡན་ཁྱོད་ཀྱི་གཟུང་དོན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་སོགས་དེ་མངོན་རྗེས་གང་གིས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་དོན་དང་རིགས་སོགས་དེ་དག་ལ་རྗོད་བྱེད་ཀྱིས་མཉན་པ་བརྡ་འབྲེལ་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། གཞན་རིགས་མི་མཐུན་ལས་ལྡོག་པའི་གཞན་སེལ་ཉིད་ལ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་དབང་ཤེས་དོན་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡིན་པ་བསལ་ནས་ད་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡིན་པ་འགོག་པ་སྟེ། མིག་ཤེས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། བརྡ་དྲན་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱིས་སྔར་བརྡ་དུས་སུ་མཐོང་བའི་མིང་ཕྱིས་ཐ་སྙད་དུས་ཀྱི་དོན་གཅིག་ཏུ་བསྲེ་བར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བ་ལང་ལས་གཞན་འདས་པའི་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སེམས་འཇུག་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུའི་མིག་གིས་བ་ལང་གི་གཟུགས་དག་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བར་གྱུར་པའི་མིག་ཤེས་དེར་ནི་ཆོས་ཅན། གསལ་བར་དེའི་བརྡ་འཛིན་པ་དེས་བསྐྱེད་པའི་རྟོག་པའང་མེད་དེ། དེས་མིང་གི་བརྡ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་རྟོག་པ་འདས་པའི་དོན་ལ་རྟོག་བཞིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཡུལ་དེ་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གང་ལ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་འགོད་པའི་ཡུལ་དེ་ལ་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་ཡུལ་ཅན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་ན། དབང་སྐྱེས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་ལ་མ་ལྟོས་པར་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་དོན་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་དེས་ནའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཕྱི་རོལ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་ལོ། །གཞན་ཡང་རིགས་པ་འདིས་ཀྱང་དབང་ཤེས་རྟོག་མེད་དུ་འགྲུབ་སྟེ། གཟུགས་ལ་འདི་གཟུགས་སོགས་ཞེས་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དེའི་ཚེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་མྱོང་བྱེད་མེད་པར་ཐལ། དེའི་ཚེ་དེ་ཡོད་ན་འདི་གཟུགས་དེ་འཛིན་པའི་བློའོ་ཞེས་རྟོག་དགོས་པ་ལ་དེ་ཇི་ལྟར་མཐོང་སྟེ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཐལ་བ་ལས་གཟུགས་འཛིན་དེའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པའང་ཡོད་དེ། དེ་མེད་ན་གཟུགས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་དང་ཁོ་བོས་གཟུགས་མཐོང་བའོ་སྙམ་པ
Chinese
识，有法性。种姓和集合等等，不是你所执持的对境，因为种姓等等，无论从现量还是比量上都无法成立。所知，有法性。根识的对境和种姓等等，不是用言语来表达，建立联系，因为言语的声音实际上是与不同种姓相异的排除他者的自性。这些否定了根识是义结合的分别，现在遮止是名结合的分别。对于眼识来说，有法性。由具有回忆符号的知识作为原因，先前在符号时期见到的名称，后来在术语时期与意义混合为一的自性之分别，怎么会是呢？不应理，因为前后是空无一的缘故。此外，对于从牛之外的其他事物进行分别的心所缘的士夫，用眼睛现量见到牛的形象的那个眼识，有法性。清晰地，由其持符号所产生的分别也不存在，因为它不持名称的符号，因为自相续所具有的分别正在分别过去的事物。又，根识，有法性。不是名结合的分别，因为它的自境不是言语声音的实际表达对象。周遍，因为对于言语的声音必定安立的境，名结合的分别就会作为有境而产生。如果根识的境是言语声音的实际境，那么，根所生的知识，有法性。不依赖于因缘，仅仅通过意愿就会产生作用，因为是执持声音意义的分别的缘故。如果承认，那么，以外境作为所执持的对境，就不会被见到，不应理。此外，通过这个理路也能成立根识是无分别的，对于形象，说这是形象等等，现量见到形象的士夫，有法性。那时，自相续的形象执持的体验不存在，因为那时如果存在，就必须分别这是形象，是执持它的心，但怎么会见到呢？因为不存在的缘故。这样推论，形象执持的体验也是存在的，如果不存在，现量见到形象，以及我见到形象的想法
English
Consciousness, having the property of being a phenomenon. Lineage and aggregation, etc., are not the objects you hold, because lineage, etc., cannot be established by either direct perception or inference. Knowable, having the property of being a phenomenon. The object of sense consciousness and lineage, etc., are not expressed by words, establishing a connection, because the sound of words actually applies to the nature of excluding others that are different from different lineages. These negate that sense consciousness is a conceptualization of meaning combination, and now prevent it from being a conceptualization of name combination. For eye consciousness, having the property of being a phenomenon. The conceptualization of the nature of mixing the name seen earlier in the symbol period with the meaning in the term period by the cause of knowledge that remembers symbols, how can it be? It is unreasonable, because the before and after are empty of being one. Furthermore, for the person whose mind is engaged in discriminating objects other than cows, the eye consciousness that actually sees the image of the cow with the eyes, having the property of being a phenomenon. Clearly, the conceptualization produced by its holding of symbols does not exist, because it does not hold the symbol of the name, because the conceptualization possessed by one's own continuum is discriminating past objects. Also, sense consciousness, having the property of being a phenomenon. It is not a conceptualization of name combination, because its own object is not the actual object of expression of verbal sound. Pervasive, because for the object that the verbal sound must establish, the conceptualization of name combination will arise as an object-possessor. If the object of sense consciousness is the actual object of verbal sound, then the knowledge born of sense, having the property of being a phenomenon. Without relying on conditions, it will function merely through intention, because it is a conceptualization that holds the meaning of sound. If admitted, then, with the external object as the object held, it will not be seen, which is unreasonable. Furthermore, through this reasoning, it can also be established that sense consciousness is non-conceptual, for the form, saying this is form, etc., the person who actually sees the form, having the property of being a phenomenon. At that time, the experience of holding the form of one's own continuum does not exist, because if it exists at that time, it must be conceptualized that this is form, is the mind that holds it, but how can it be seen? Because it does not exist. Thus inferred, the experience of holding the form also exists, if it does not exist, actually seeing the form, and the thought that I see the form