Tibetan
་ཀྱང་ཐ་དད་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་དེ་དབང་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་དེའི་ཚེ་དབང་ཤེས་ལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་མེད་པར་མི་གསལ་བ་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ལ་དོན་གཟུགས་རང་མཚན་སྣང་བ་ན་ཡང་འདི་གཟུགས་སོགས་ཞེས་གཞན་གྱིས་བརྡ་སྦྱར་ནས་བསྟན་པའི་བརྡའི་དངོས་ཡུལ་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། དབང་པོའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པས་རང་གི་སྣང་ཡུལ་ལ་འདི་གཟུགས་ཞེས་བརྡ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རང་མཚན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རང་མཚན་ཆོས་ཅན། ངག་གི་བརྡའི་དངོས་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡིན་ན་མིག་གི་དབང་པོའི་བྱ་བ་མེད་པ་མིག་བཙུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ཡང་གཞན་གྱི་ངག་ཙམ་གྱིས་གསལ་བར་སྣང་དགོས་པ་ལ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། བརྡ་འཇུག་པ་མེད་པའི་རྟགས་གྲུབ་སྟེ། དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་སོགས་རང་མཚན་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། བརྡའི་དངོས་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྡ་འབྲེལ་བྱེད་པའི་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་དེ་ནི་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དོན་དེའི་མིང་འདིའོ་ཞེས་འབྲེལ་བར་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ལ་མིང་དང་དོན་དུ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉིད་ནི་མིང་དང་དོན་དུ་འབྲེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། དབང་ཤེས་ལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་དོན་རང་མཚན་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། བརྡའ་འབྲེལ་བྱེད་པའི་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་དེ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལ་མི་གསལ་བ་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། དབང་ཤེས་དང་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་གྱི་དོན་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་འཛིན་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་གསལ་མི་གསལ་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རང་མཚན་ཉེ་བར་བསྟན་ནས་བརྡ་སྦྱོར་བྱེད་པ་རང་མཚན་བརྡའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མིག་ལ་དོན་རང་མཚན་སྣང་བ་ན་འདི་གཟུགས་སོགས་ཞེས་བརྡའ་སྦྱོར་བའི་ཚེ་ཡང་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱི་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་སྒྲ་ཡིས་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི་མིག་སོགས་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཅན། གཟུགས་ཞེས་པའི་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། མིག་གི་དབང་པོའི་བྱ་བ་མེད་པ་མིག་བཙུམས་པ་སོགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་གཟུགས་ཞེས་པའི་གཞན་གྱི་ངག་ཙམ་གྱིས་རང་ཉིད་གསལ་བར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་རང་མཚན་བརྡའི་ཡུལ་མ་ཡི
Chinese
也是区分差别的，因为当分别念的显现境不是根识的行境时，根识上显现的对境，在认识时不会清晰显现，而是显现为不清晰混杂。当眼睛显现对境的自相时，说“这是色”等，由他者施设标示的所标示的对境，其本身是有法。不是根识的行境，因为分别念只是在自己的显现境上施设“这是色”的标示，而不是外境的自相。外境的自相是有法。不是语言标示的对境，因为如果是，那么在没有眼根作用的闭眼等情况下，也应该仅凭他者的语言就能清晰显现，但实际上并没有这样显现。成立没有标示介入的宗法，根的行境的色等自相是有法。不是标示的对境，因为不是标示关联的分別念的显现境。周遍成立，因为在以“那个对境的名字是这个”的方式建立联系的分别念中，显现为名和对境的那些本身就是建立名和对境之间联系的。成立宗法，根识上清晰显现的对境自相是有法。不是标示关联的分別念的显现境，因为那时它不会清晰显现，因为它显现为不清晰混杂。周遍成立，根识和分别念的显现境的对境是有法。是区分差别的，因为在自执识上，显现为清晰与不清晰的差别。如果说指示自相后进行标示，那么自相就是标示的对境，当眼睛显现对境的自相时，在标示“这是色”等时，也是用声音来标示他者指示的色的总相，而不是眼等根的行境的色等是有法。不是“色”这个声音的对境，因为在没有眼根作用的闭眼等情况下，仅凭他者说“色”这个词，自己也不会清晰显现。如果说色等自相不是标示的境
English
It is also what distinguishes differences. Because when the object of appearance of conceptual thought is not the object of activity of sense consciousness, the object that appears clearly to sense consciousness does not appear clearly when it is cognized, but appears as unclear and mixed. Even when the self-character of an object appears to the eye, that which is the object of the designation pointed out by others when designating "this is form," etc., is the subject. It is not the object of activity of sense consciousness, because conceptual thought only designates "this is form" on its own object of appearance, but it is not the self-character of an external object. The self-character of an external object is the subject. It is not the object of verbal designation, because if it were, then even in the absence of the function of the eye sense, such as when the eyes are closed, it should appear clearly by the mere words of others, but it does not appear in this way. The sign of the absence of designation is established. The self-characterized forms, etc., that are the objects of activity of the senses are the subject. They are not the objects of designation, because they are not the objects of appearance of the conceptual thought that connects designation. The pervasion is established, because in the conceptual thought that connects by saying "the name of that object is this," whatever appears as name and object are themselves what connect name and object. The sign is established. The self-characterized objects that appear clearly to sense consciousness are the subject. They are not the objects of appearance of the conceptual thought that connects designation, because at that time they do not appear clearly to it, because they appear unclear and mixed to it. The pervasion is established. The objects of appearance of sense consciousness and conceptual thought are the subject. They are what distinguish differences, because they appear as different in clarity and unclarity to the self-grasping consciousness. If it is said that designating after closely pointing out the self-character, then the self-character is the object of designation, when the eye sees the self-character of an object, even when designating "this is form," etc., it is the general characteristic of form pointed out by others that is designated by sound, and not the forms, etc., that are the objects of activity of the eye, etc., are the subject. It is not the object of the sound "form," because in the absence of the function of the eye sense, such as when the eyes are closed, one's own self does not appear clearly by the mere word of others saying "form." If it is said that the self-characterized forms, etc., are not the objects of designation
Tibetan
ན་ཀྱང་སྒྲའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཟུགས་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ལས་བརྡའི་འབྲེལ་བ་མ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་དོན་དངོས་སུ་རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡིན་ན་བརྡ་མི་ཤེས་པའི་སྐྱེས་བུས་ཀྱང་ཁྱོད་ལས་དོན་རང་དབང་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ན་རེ། ཐག་ཁྲ་ལ་འདི་སྦྲུལ་ལོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དེ་མངོན་སུམ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མཐོང་རྟོག་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་རང་ལས་རྫས་གཞན་པའི་རྟོག་པས་བཅད་པས་རྒྱུན་ཆད་ཅིང་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཐག་ཁྲ་ལ་འདི་སྦྲུལ་ལོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་བཅས་དང་ཐག་ཁྲའི་ཁ་དོག་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡིད་ཤེས་དག་ནི་ཆོས་ཅན། རྫས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཡུལ་ལ་གཅིག་ཆར་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རམ་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ཆེས་མྱུར་བའི་ཕྱིར་བླུན་པོ་དག་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཐག་ཁྲ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། རང་གི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྒྱུན་ཆད་ཅིང་འཇུག་པར་གྱུར་བར་ཐལ། དེའི་བར་རང་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་རྟོག་གིས་བཅད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་གཉིས་གཅིག་གོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་རྟོག་པར་སྨྲ་བ་གཞན་གྱི་ལུགས་ལའང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བ་ལང་ལས་རིགས་ཐ་དད་པའི་འདས་པའི་སྒྲ་སོགས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚེ་བ་ལང་གི་ཁ་དོག་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། རང་གི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྒྱུན་ཆད་ཅིང་འཇུག་པ་ཇི་ལྟར་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། དེའི་བར་རང་ལས་རྫས་གཞན་པའི་རྣམ་རྟོག་གིས་བཅད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་མཐོང་བ་མེད་པ་ཞུགས་པས་རང་གི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་བར་མ་ཆད་དུ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལས་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོའི་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་འགལ་མེའི་ཆ་ཤས་ཡུལ་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་ཆེས་མྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བར་མ་ཆད་པར་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་མཐོང་བ་བཞིན་འདོད་དོ་ཞེ་ན། ཐག་ཁྲའི་ཁ་དོག་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། རང་གི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་མཐོང་མེད་ཞུགས་པས་སྔ་ཕྱི་བར་མ་ཆད་དུ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལ་གནོད་པ་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་མཐོང་མེད་ལས་ཆེས་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཁྱོད་དངོས་པོའི་ཕྱོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དེ་ནི་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འཇུག་པ་མྱུར་བས་བར་མ་ཆད་དུ་འཁྲུལ་ན། ཡི་གེ་ས་རཿར་ས་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་དེའང་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་
Chinese
如果说声音是境，那么，作为声音的“色”法，并非实际表达未与境建立名言联系之义，因为如果那样，不识名言者也会不由自主地从你那里了解意义。如果胜论派等说，将杂色绳子执为“这是蛇”的分别念是现量，如果不是这样，那么见解的刹那前后会被与自身相异之物的分别念所中断，从而导致间断和消失。如果这样说，那么将杂色绳子执为“这是蛇”的分别念以及执持杂色绳子颜色的无分别意识，虽然是不同之物，但有混淆为一的原因，因为同时作用于境，或者因为作用于境极快，所以愚者执为一。如果那样，那么见到杂色绳子的现量，应该会间断和消失，因为其间被与自身相异的分别念所中断。如果那样，那么二者是一吗？如果这样说，那么在主张现量是分别念的其他宗派中，当分别念忆念与智慧之牛类别相异的过去之声等时，执持牛颜色的现量，怎么不会间断和消失呢？应该会间断和消失，因为其间被与自身相异之物的分别念所中断。如果那个法，由于在自身刹那前后之间进入了不见，所以对自身刹那前后无间断地连接没有损害，因为其比不见更具力量，因为是实有之方。例如，火花的各个部分虽然没有遍布所有境，但由于极快等原因，就像见到无间断的轮相一样，他们也这样认为。那么，执持杂色绳子颜色的现量，由于在自身刹那前后之间进入了不见，所以对前后无间断地连接没有损害，因为你比不见更具力量，因为你是实有之方，这二者是相同的。此外，如果因为作用快而误认为无间断，那么，听到字母萨raḥra萨的听觉意识也是如此，字母
English
If it is said that sound is the object, then, the sound of "form" is not actually expressing the meaning of not having established a conventional connection with the object, because if that were the case, even those who do not know conventions would understand the meaning from you involuntarily. If the Vaibhashikas and others say that the conceptualization of taking a variegated rope as "this is a snake" is direct perception, if it were not so, then the moments before and after the visual perception would be interrupted by the conceptualization of something different from itself, thus leading to discontinuity and cessation. If this is said, then the conceptualization of taking a variegated rope as "this is a snake" and the non-conceptual consciousness that holds the color of the variegated rope, although they are different entities, have a reason to be confused as one, because they simultaneously act on the object, or because they act on the object very quickly, so fools hold them as one. If that is the case, then the direct perception of seeing the variegated rope should be interrupted and cease, because it is interrupted by a conceptualization different from itself in between. If that is the case, then are the two one? If this is said, then in other schools that assert that direct perception is conceptualization, when conceptualizations remember past sounds, etc., that are different in category from the wisdom cow, how can the direct perception that holds the color of the cow not be interrupted and cease? It should be interrupted and cease, because it is interrupted by a conceptualization of something different from itself in between. If that dharma, because the unseen enters between its own moments before and after, it does not harm the uninterrupted connection between its own moments before and after, because it is more powerful than the unseen, because it is on the side of the real. For example, although the parts of a spark do not pervade all objects, they think that they see the uninterrupted appearance of a wheel because of reasons such as being extremely fast. Then, the direct perception that holds the color of the variegated rope, because the unseen enters between its own moments before and after, it does not harm the uninterrupted connection between before and after, because you are more powerful than the unseen, because you are on the side of the real, these two are the same. Furthermore, if it is mistaken as uninterrupted because of the speed of action, then the auditory consciousness that hears the letters sa raḥ ra sa is also the same, the letter