Tibetan
་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་དོན་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད་པ་ཅན་གྱི་སྔར་མེད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། སྔར་མེད་དང་དངོས་པོ་གཉིས་རང་མཚན་ཐ་དད་པའི་འབྲེལ་བ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཁྱོད་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། རང་ལ་སྣང་བ་དོན་དུ་མེད་པ་ལ་དོན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བློ་ལ་རང་གི་བརྗོད་བྱ་སྔར་མེད་དང་དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་ལྡོག་པ་ནི་ཁྱོད་འཇུག་པའི་རྟེན་ནམ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལའང་ཅེས་པས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཅན་གྱི་ལྷས་སྦྱིན་གྱི་རིལ་བ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ལྷ་སྦྱིན་དང་རིལ་བ་དང་རང་མཚན་ཐ་དད་པའི་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཁྱོད་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་རྟོག་པ་ལ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བའི་ལྡོག་པ་དེ་ཁྱོད་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཡང་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཐུག་པ་མེད་འགྱུར་དྲན་སོགས་བཞིན། །ཞེས་པ་འཆད་དེ། སྔར་ཁང་ནང་དུ་མཐོང་བའི་ཙན་དན་གྱི་མེ་ཕྱིས་དུ་བའི་རྟགས་ལས་དེ་ཉིད་འདིའི་ཞེས་ངོ་ཤེས་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་རང་མཚན་ངོ་ཤེས་པའི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྔར་མཐོང་བ་དང་ཕྱིས་མཐོང་བའི་མེ་གཉིས་སྐད་ཅིག་སོ་སོར་ཐ་དད་པ་ལ་འདིའོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་ཞེན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེས་སྤྱི་འཛིན་ཅིང་ཁྱད་པར་མི་འཛིན་པས་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་རང་མཚན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྔར་མཐོང་བ་དང་ཕྱིས་མཐོང་བའི་མེ་དེའི་མཚུངས་པ་སྟེ་སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་སྤྱི་འཛིན་རྗེས་དཔག་མེད་མིན་ཏེ་སྔར་གྱི་མེ་དེ་ཉིད་དེས་དེ་ཉིད་འཛིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་དཔེ་དང་དཔེ་ཅན་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔར་གྱི་མེ་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱིས་ཁྱད་པར་ངོ་ཤེས་ཀྱི་ཚད་མས་འཛིན་པའི་ཚེ་ན་ཚད་མས་གྲུབ་པར་ཐལ། དེས་དེ་འཛིན་པའི་དཔེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ལས་ངོ་ཤེས་ཀྱི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་བརྗེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ངོ་ཤེས་ཀྱི་ཚད་མས་འཛིན་པའི་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། དེས་དེ་འཛིན་པའི་དཔེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེས་དེ་འཛིན་པའི་ཚེ་ན་བརྗེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཕྱིས་མཐོང་བའི་མེ་ལ་སྔར་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་མཐོང་བའི་མེ་དེའི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ནི་ཁྱད་པར་ངོ་ཤེས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། དེ་ལྟ་ན་སྔར
Chinese
因此，由于如是所说之过失。凡是认为法与有法在意义上无有差别的，其“先前不存在的事物”之声，作为有法。先前不存在和事物二者，即使自相各异的关系没有成立，你也有进入的理由，因为对于显现于自身而实际上不存在的事物，以虚妄分别安立为实有的心识，其自己的表达对象，即先前不存在和事物，具有显现为各异的相违，是您进入的所依或理由的缘故。而且，对于认为法与有法显现为各异的，如“天授的丸”之声，作为有法。你并非由于天授和丸，以及自相各异的关系成立的理由而进入，因为那二者在分别念中显现为各异的相违，是您进入的理由的缘故。又，又不是识知，如无有边际转变的忆念等四者一样。解释说：先前在房间里见到的旃檀木的火，后来从烟的征象中，认识到“这正是那个”的意识，作为有法。成为不是特别自相识知的量，因为先前见到和后来见到的火二者，刹那各异，却错误地执着为“这就是”，而执著的缘故。如果认为，因为它是执持总相，而不执持差别相，所以是这样认为的。那么，它，作为有法。成为不是具有差别自相之境的量本身，因为仅仅是执持先前见到和后来见到的火的相似之处，即总相的缘故。如果说，它是执持总相的随念，并非没有，因为先前的火正是它，它执持那一个的缘故，所以范例和有范例没有差别。那么，先前的火，作为有法。在后来由差别识知的量所执持的时候，成为由量所成立。因为它就是执持那一个的范例的缘故。如果承认，那么，从衡量它的角度来说，其他的识知的量又做什么呢？成为无有意义。如果说，因为那个时候忘记了，所以由差别识知的量所执持没有过失。那么，它，作为有法。成为不是它执持那一个的范例，因为在它执持那一个的时候，正是因为忘记了的缘故。如果说，对于后来见到的火，先前没有现量见到的火的某些事物，是由差别识知的量所成立的，所以没有过失。如果是这样，那么先前
English
Therefore, due to the fault of saying as it is. For those who believe that Dharma and Dharmata are not different in meaning, the sound of "previously non-existent thing," as Dharmata. Even if the relationship between previously non-existent and thing, which are distinct in their own characteristics, is not established, there is a reason for you to enter, because for the mind that appears to itself but does not actually exist, falsely imputing it as real, its own object of expression, namely previously non-existent and thing, has the contradiction of appearing as distinct, which is the basis or reason for your entry. Moreover, for those who believe that Dharma and Dharmata appear as distinct, such as the sound of "Devadatta's ball," as Dharmata. You do not enter because of the reason that Devadatta and ball, and the relationship of distinct self-characteristics are established, because the contradiction that the two appear as distinct in conceptualization is the reason for your entry. Also, it is not cognition, like the four, such as limitless transformation of memory. Explaining: The consciousness that previously saw the sandalwood fire in the room, and later recognized "this is exactly that" from the sign of smoke, as Dharmata. It becomes not a valid cognition of particular self-characteristic, because the two fires seen previously and seen later are distinct in each moment, but mistakenly clings to "this is it," and clings to it. If it is thought that because it holds the general characteristic and does not hold the specific characteristic, it is thought so. Then, it, as Dharmata. It becomes not even the valid cognition itself that has the object of distinct self-characteristic, because it only holds the similarity of the fire seen previously and seen later, that is, the general characteristic. If it is said that it is a recollection that holds the general characteristic, it is not non-existent, because the previous fire is exactly it, it holds that one, so the example and the exemplified are not different. Then, the previous fire, as Dharmata. When it is later held by the valid cognition of distinct recognition, it becomes established by valid cognition. Because it is exactly the example of holding that one. If it is admitted, then, from the perspective of measuring it, what else does the other valid cognition of recognition do? It becomes meaningless. If it is said that because it was forgotten at that time, there is no fault in being held by the valid cognition of distinct recognition. Then, it, as Dharmata. It becomes not the example of it holding that one, because at the time it holds that one, it is precisely because it was forgotten. If it is said that for the fire seen later, some things of the fire that were not previously seen by direct perception are established by the valid cognition of distinct recognition, so there is no fault. If that is the case, then previously