Tibetan
་བུམ་པ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་སྣང་རུང་བུམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་མེད་པ་སྟེ་སྣང་རུང་བུམ་པ་ཚད་མས་མ་དམིགས་པ་རྟགས་སུ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་ཐ་སྙད་ལ་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། སྣང་རུང་མ་དམིགས་པས་ཆོས་དེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་གོ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྣང་རུང་མ་དམིགས་པ་ལ་མེད་པའི་དོན་ནི་བླུན་པོ་གནག་གི་རྫི་བོའི་བར་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཀུན་ལ་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་དོན་བསྡུ་བ་ནི་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། སྣང་རུང་མ་དམིགས་པ་ནི་རྒྱུ་ཁྱབ་བྱེད་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པ་གསུམ་པོ་འདི་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ། གསུམ་པོ་འདི་རྟགས་སུ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་ཐ་སྙད་ལ་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེད་པའམ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དེ་ཡང་སྣང་རུང་བར་འདོད་པའི་རྒྱུའམ་ཁྱབ་བྱེད་རང་བཞིན་རྣམས་སྣང་མེད་ཉིད་སྟེ་མ་དམིགས་པའི་ཚེ་ན་འབྲས་བུ་ཁྱབ་བྱ་རང་བཞིན་ཅན་རྣམས་ཀྱང་མེད་པའི་གོ་བྱེད་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཞར་ལ་འོངས་པའི་དོན་རྣམས་བཤད་ཟིན་ནས། ད་སྔར་ཁ་དོག་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དཀྱུས་མའི་སྐབས་ལ་སྦྱོར་བ་དེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཁ་དོག་སོགས་མི་རྟག་སོགས་སུ་འཛིན་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁ་དོག་གི་སྤྱི་ལ་ཆོས་མི་རྟག་པའི་སྤྱི་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་འདིར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་རྗེས་དཔག་ལས་གཞན་དུ་ཁ་དོག་གི་རྒྱུན་འགག་ཁ་མ་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་ཁ་དོག་མི་རྟག་གོ་སྙམ་པའི་དྲན་ཤེས་ལ་འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་གསུམ་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཚད་མ་སྔ་མས་བཟུང་ཟིན་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་དོན་འཛིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། ཁ་དོག་མི་རྟག་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། དྲན་ཤེས་ཀྱི་སྔར་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཁ་དོག་གི་དངོས་པོ་ལས་གཞན་དུ་མེད་པར་དེ་དང་གྲུབ་བདེ་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཁ་དོག་དང་དེའི་མི་རྟག་པ་རྫས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་དེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲས་རྫས་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བརྗོད་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རྫས་ཐ་དད་པ་དུ་མའི་དངོས་པོ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མིན་པར་ཐལ། དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་ཆོས་
Chinese
为了理解没有瓶子的说法，如果将可见瓶子本身的对境的量（ प्रमाण，pramāṇa，量）不存在，即没有以量认识可见瓶子，作为理由，那么这是有法（ཆོས་ཅན།，dharmin，有法）。辩论者是极其不理解词语含义的人，因为可见的未观察到是为了理解该事物不存在的说法。这是周遍（ཁྱབ།，vyāpti，周遍）：对于可见的未观察到，不存在的意义对于愚笨的牧牛人之间的所有人都广为人知且成立。总结这些意义，所知是有法。可见的未观察到仅仅是原因未观察到、遍及未观察到、自性未观察到这三者。如果将这三者作为理由，那么这是有法，因为这是辩论者确定词语含义的结果的理由。不存在或不存在的说法确定的结果也是，当被认为是可见的原因或遍及自性等不存在时，结果遍及自性等也是不存在的表达，否则就不是。这样，顺便提及的意义都已阐述完毕。现在，之前说的“为了应用于颜色总相”等，应用于一般情况，对于以比量认识颜色等为无常等，这是有法，我们认为这是将无常的总相应用于颜色的总相的方式，而不是其他方式。如果认为了知颜色无常的智慧不是比量，而是紧随未了知颜色相续断灭的现量之后产生的“颜色是无常的”的忆念，那么，这不应被认为是第三个量，因为它是执持先前量已把握并完全确定的事物。理由成立，因为颜色无常也是，在忆念之前，由根现量成立，因为除了颜色的事物之外没有其他，并且以与其成立容易相同的方式，自性是相同的。如果颜色和它的无常是实体不同的，因为表达法和有法的词语表达的是实体不同的事物，那么，表达法和有法的词语是有法，法和有法多个实体不同的事物不是你所表达的真实对象，因为一个事物本身就是法。
English
In order to understand the statement that there is no pot, if the valid cognition (pramāṇa) of the object of the visible pot itself, that is, not observing the visible pot with valid cognition, is stated as a reason, then this is the subject of the thesis (dharmin). The debater is someone who is extremely ignorant of the meaning of words, because the non-observation of the visible is for the sake of understanding the statement that the thing does not exist. This is pervasion (vyāpti): the meaning of non-existence for the non-observation of the visible is well-known and established to all people between foolish cowherds. To summarize these meanings, the knowable is the subject of the thesis. The non-observation of the visible is merely these three: the non-observation of the cause, the non-observation of the pervasive, and the non-observation of the nature. If these three are stated as reasons, then this is the subject of the thesis, because it is a reason that is the result of the debater's certainty of the meaning of words. The certain result of the statement of non-existence or non-existence is also that when the cause or pervasive nature, which is considered visible, etc., is non-existent, that is, not observed, then the results, pervasive nature, etc., are also expressions of non-existence, but not otherwise. Thus, the meanings that came along the way have been explained. Now, the previous statement "in order to apply to the general characteristic of color," etc., is applied to the general case. For inferring color, etc., as impermanent, etc., this is the subject of the thesis. We think that this is the way to apply the general characteristic of impermanence to the general characteristic of color, but not in any other way. If the mind that understands color to be impermanent is considered not to be inference, but to be the recollection that arises after the perception that does not understand the cessation of the continuum of color, thinking "color is impermanent," then it is not reasonable to consider this to be the third valid cognition, because it holds the object that the previous valid cognition has already grasped and completely determined. The reason is established, because the impermanence of color is also established by sense perception before recollection, because there is nothing other than the object of color, and because in the same way that it is easy to establish, the nature is the same. If color and its impermanence are different entities, because the words expressing the subject and predicate express different entities, then the words expressing the subject and predicate are the subject of the thesis. The objects of many different entities of subject and predicate are not the real objects you express, because one object itself is the dharma.
Tibetan
དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་དུ་རྟོག་པས་བསྐྱེད་པས་ཏེ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆོས་རྣམས་རང་གི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་དོག་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། ཁ་དོག་གི་སྤྱི་མི་རྟག་པའི་རྫས་དེ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་སྤྱི་མི་རྟག་པའི་རྟེན་ཁ་དོག་ནི་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་རྗེས་དཔག་འཇུག་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཁ་དོག་རྒྱུན་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པ་དེ་ལྟར་དུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་རྗེས་དཔག་འཇུག་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་ལྟར་དུ་མ་གྲུབ་པར་རྟགས་ལས་དེ་ལྟར་དུ་འགྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། ཁྱོད་སྐབས་ལ་ལར་མི་རྟག་པར་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པ་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་དུ་མཐོང་བ་མེད་པར་དེ་དག་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ཞིང་ཞེན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱོད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ནས་རྟག་པར་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། རང་གི་རིགས་འདྲ་བ་ཕྱི་མ་གཞན་ནི་བར་མ་ཆད་དུ་འབྱུང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་དཔེར་ན་མིག་འཁྲུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ང་གཉིས་ཐ་དད་དུ་ཡིན་ཀྱང་མྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་ཐ་དད་དུ་མི་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །འདྲ་བ་གཞན་འབྱུང་གི་དབང་གིས་རྟག་པར་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་འདི་ལྟར་རྟགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བྱིས་པའི་བར་གྱི་སྐྱེ་བོས་རིགས་འདྲ་ཕྱིས་འབྱུང་བ་དང་ནི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་མར་མེའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་དང་། གློག་ལ་སོགས་ཀྱི་འཇིག་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་ཙམ་ལས་ཡོངས་གཅོད་ཉིད་དུ་ངེས་པར་ནུས་ལ་གཞན་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་བར་དུ་འབྱུང་བའི་རི་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་ཡང་མི་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ས་བོན་གྱི་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཆོས་ཅན། ས་བོན་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། ས་བོན་གྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་ས་བོན་གྱི་དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་མེད་དུ་རྨོངས་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་དེ། ངེས་མཁན་གྱི་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་གསལ་པོར་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ལས་མྱུ་གུ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འབྱུང་བའི་ངེས་པ་མེད་པས་ཁྱོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་འབྱུང་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་བོན་ནུས་མེད་དུ་རྨོངས་པ་དེ་ཉིད་བཟློག་པའི་ཆེད་དུ་ནི་དེ་ནུས་ལྡན་དུ་དཔོག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བ
Chinese
并且由将有法和法性认知为不同而产生，即所安立的法是其自身真实的表达对象之故。以显现认知颜色的有法为例，颜色的总相，即无常的实体，是成立的，因为其总相无常的所依——颜色，是通过成立的方式而成立的。如果那样，推理就没有意义了，是吗？以颜色的连续存在作为有法，为了彻底成立其无常性，必须运用推理，因为显现无法成立这一点，必须通过理证来成立。其理由是：您在某些时候并不完全了解无常性，因为您没有看到前后刹那的差异，而是将它们混淆并执着为一体。您将前后刹那执为一体，从而误认为常的原因是：因为相似的后继者会连续不断地出现。这就像眼花缭乱的人看到的两个鸡蛋，虽然是不同的，但由于快速等原因，无法确定它们是不同的。由于相似的后继者出现而误认为常的原因也是如此，不需要依赖理证，即使是普通人也能通过显现直接看到灯的最后一刹那和闪电等的消逝，从而确定其为断灭，但对于其他相似的后继者连续出现的山等事物，则不然。如果即使看到也无法确定，那又如何呢？以种子产生幼苗的能力作为有法，这是显现认知种子的所见，因为它是种子的事物自性。即使如此，种子的事物仍然可能对您产生迷惑，认为它没有产生幼苗的能力，因为有些认知者没有清楚地看到您产生幼苗的能力，因为不能确定幼苗会立即从您那里产生，所以没有显现看到您的果实——幼苗的产生。为了纠正对种子无能的迷惑，需要通过推理来推断其具有能力。
English
And it arises from cognizing the subject and predicate as different, because the imputed dharmas are the objects of their own real expression. For example, with the subject being the direct perception cognizing color, the general characteristic of color, namely the impermanent substance, is established, because the basis of its general characteristic of impermanence—color—is established through the means of establishment. If that is the case, then inference is meaningless, is it? With the continuous existence of color as the subject, inference must be applied in order to thoroughly establish its impermanence, because direct perception does not establish it as such, and it must be established as such through reasoning. The reason for this is that you sometimes do not fully understand impermanence, because you do not see the difference between the prior and subsequent moments, but rather confuse and cling to them as one. The reason why you grasp the prior and subsequent moments as one and mistake them for permanence is that similar subsequent occurrences continuously arise. This is like the two eggs seen by a person with impaired vision, which, although different, are not definitely distinguished as different due to speed and other factors. The reason for mistaking permanence due to the appearance of similar others is also like this: without relying on signs, even ordinary people can directly see the last moment of a lamp and the destruction of lightning, etc., and thus definitely determine their cessation, but this is not the case for the appearance of mountains and other phenomena where similar others continuously arise. If even seeing does not lead to certainty, how is it? Taking the capacity of a seed to produce a sprout as the subject, this is the direct perception of seeing that grasps the seed, because it has become the self-nature of the seed's entity. Even so, the entity of the seed may become obscured to you, such that you are deluded into thinking it lacks the capacity to produce a sprout, because some cognizers do not clearly see your capacity to produce a sprout, since there is no certainty that the sprout will immediately arise from you, and therefore the appearance of your fruit—the sprout—is not directly seen. In order to reverse the delusion that the seed is incapable, inference is used to infer that it is capable.