Tibetan
རྗོད་པ་ཡིན་ལ། རྨོངས་པ་དེ་མེད་ན་རྗེས་དཔག་དོན་མེད་དེ། ཕྱི་ནང་གི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ལས་སྒྲོ་འདོགས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་རྣམས་ས་བོན་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་ནུས་པ་སོགས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐ་དད་མེད་པའི་དོན་སྒྲ་རང་མཚན་དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། མ་བྱས་རྟག་པ་སོགས་ལས་ལྡོག་པའི་རྒྱུན་གྱིས་དེ་ལྟར་དུ་ངེས་པ་ཅན་གྱི་བློ་དང་དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དུ་ཇི་ལྟར་བརྡ་བཏགས་པའི་བྱས་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་སྒྲ་ཐ་དད་པ་དུ་མ་རྟེན་ཅན་ཏེ་ཡུལ་ཅན་བཞིན་དུ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། མ་བྱས་རྟག་པ་སོགས་རིགས་མི་མཐུན་དང་བུམ་སོགས་རིགས་མཐུན་གྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་རྒྱུན་འགག་ཁ་མའི་ཁ་དོག་དེས་ཡི་ནི་ཆོས་ཅན། རྟགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རང་ཉིད་མི་རྟག་པར་གནས་པ་དང་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བློ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། རྟགས་སོགས་སུ་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་རིགས་འདྲ་གཞན་དང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་ཅིང་མི་རྟག་སོགས་སུ་ངེས་པའི་མཐུན་རྐྱེན་གོམས་པ་སོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་རང་ལུགས་ལ་མི་རྟགས་པས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞིང་དངོས་པོ་རྒྱུན་འགག་ཁ་མའི་མི་རྟག་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ལས་ཡང་ན། རང་སྡེ་ཁ་ཅིག་དངོས་པོ་ཞིག་ནས་མེད་པ་མི་རྟག་པར་འདོད་པ་འདིར་ཡང་ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་ངེས་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། འདྲེས་པ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་གསུམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁ་དོག་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལས་ཁ་དོག་འཇིག་པར་གྲུབ་ཅིང་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་བྱུང་བའི་ཁ་དོག་གི་དངོས་པོ་ཕྱིས་མེད་པར་གྱུར་པ་ལ་མི་རྟག་ཅེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ད་ཞར་ལ་གཞན་གྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མི་རྟག་པ་འགོག་པ་དེ། རིགས་པ་ཅན་པ་གང་གི་སྔར་ནས་མེད་པ་དང་ཞིག་ནས་མེད་པའི་མཐའ་གཉིས་ལ་ཆོད་ཅིང་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་དམ་དེ་དང་འཕྲོ་འདུས་འབྲེལ་བར་བརྗོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་པར་འདོད་ཀྱི། དངོས་པོ་མེད་པ་ཙམ་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་མི་རྟག་པ་ཞེས་དྲུག་སྒྲ་སྦྱར་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་པོ་ཙམ་ཡང་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ནམ་མཁའ་སོགས་ཀྱང་མི་རྟག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། རྒོལ་བ་དེའི་ལུགས་ཀྱི་མཐའ་དེ་དག་གང་ལ་བརྗོད་དྲིས་པས། གལ་ཏེ་སྔར་མེད་པ་དང་ཕྱིས་ཞིག་ནས་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་དངོས་པོའི་མི
Chinese
这就是所说的。如果没有愚昧，那么后来的推测就没有意义了。因为那些没有从内外错误的根源产生增益的大智慧者，仅仅通过看到种子本身，就能确定所有如能力等形态。因此，对于无差别的意义，声音的自相来说，是法，从非造作、常等中解脱出来的持续，为了具有如此确定的智慧和如此了解，就像如何施设了能作、无常等众多不同的声音，就像有依处一样成为有境。因为从非造作、常等不同类和瓶等同类的所有事物中解脱出来。如此，持续断灭的泡沫的颜色，是法，不需要依赖于相，以其自性安住于自身无常，并且产生随顺的智慧。因为没有与作为相等的错误之因的其他同类相连接，并且具有确定为无常等的顺缘，如习惯等。如此，在自宗中，以无常为事物的自性，并且事物持续断灭的泡沫的无常以现量成立之后，或者，自宗的一些人认为从某个事物中消失是无常，在这里，确定颜色为无常的智慧，是法，不是混合觉悟的第三量，因为从颜色不显现的相中成立并且觉悟颜色的坏灭，因为先前产生的颜色的事物后来变为不存在，这就被称为无常。现在顺便驳斥他人增益的无常，无论哪个正理派，都认为断定于先前不存在和坏灭后不存在的两个边，并且安住于二者之间的存在本身，或者与此相连的相合状态，就是无常之语的意义。仅仅事物不存在不是无常，因为不能组合事物不存在的无常这样的六格，并且仅仅事物也不是无常，因为会成为虚空等也是无常的过失。如此说来，如果询问驳斥者，他的宗派的这些边是指什么？如果说是先前不存在和后来坏灭后不存在本身，那么，二者本身是事物的名
English
That is what is said. If there is no ignorance, then subsequent inference is meaningless. Because those great wisdom holders who do not arise from the causes of internal and external errors, but only by seeing the seed itself, can ascertain all aspects such as abilities. Therefore, for the meaning of non-difference, the self-character of sound, is the subject, the continuous liberation from the unmade, the permanent, etc., in order to have such certain wisdom and to know in this way, just as how the many different sounds of the made, impermanent, etc., are applied, like having a basis, it becomes an object. Because it is liberated from all things of different kinds such as the unmade, the permanent, etc., and of the same kind such as pots, etc. Thus, the color of the continuous cessation of foam, is the subject, without relying on signs, by its own nature it abides in its own impermanence, and it generates conforming wisdom. Because there is no connection with other similar kinds that are the cause of error as signs, etc., and it has favorable conditions such as habit, etc., that are certain to be impermanent, etc. Thus, in one's own system, impermanence is the nature of things, and after the impermanence of the continuous cessation of foam is established by direct perception, or, some people in one's own school think that disappearing from something is impermanence, here, the wisdom that determines color as impermanent, is the subject, it is not the third measure of mixed realization, because the destruction of color is established and realized from the sign of the non-appearance of color, because the object of color that previously arose later becomes non-existent, this is called impermanence. Now, incidentally, refuting the impermanence that others have superimposed, whichever logician, considers that the existence itself that is determined by the two extremes of non-existence before and non-existence after destruction, and that abides in the middle of the two, or the state of being connected to it, is the meaning of the word impermanence. Merely the non-existence of things is not impermanence, because it is not permissible to combine the six cases of the impermanence of the non-existence of things, and merely things are not impermanent either, because it would be a fault that the sky, etc., would also be impermanent. Having said that, if the opponent is asked what those extremes of his school refer to? If he says that it is the non-existence before and the non-existence after destruction itself, then the two themselves are the name of the thing.
Tibetan
་རྟག་པ་ཅིས་མ་ཡིན། གང་གིས་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་མི་རྟག་པ་འདོད་དྲིས་པས། གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། དངོས་པོའི་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་མི་རྟག་ཅེས་དྲུག་པ་དང་དངོས་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་གནས་ཞེས་བདུན་པ་དང་དངོས་པོའི་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་ཞེས་སོགས་སྦྱོར་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མཐའ་དེ་གཉིས་ལ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོའི་སྔ་ནས་མེད་པ་དང་དངོས་པོའི་ཞིག་ནས་མེད་པ་ཅེས་པའི་དྲུག་སྒྲ་དེ་ཇི་ལྟར་སྦྱར་དུ་རུང་སྟེ་མི་རུང་བར་ཐལ། ཁྱོད་དངོས་པོ་གང་འབྲེལ་བ་རང་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་དང་འཕྲོ་འདུས་འབྲེལ་བ་ཆོས་ཅན། སྔ་ནས་མེད་པ་དང་ཞིག་ནས་མེད་པའི་མཐའ་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པར་འགྱུར་བ་མིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་མཐར་འདོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་མཐའ་རེ་རེ་ཡིན་ཞིང་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རིགས་པ་ཅན་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རྒྱུ་འབྲས་དེ་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིགས་པ་ཅན་པ་དེ་ཡིས་ནི་དངོས་པོ་སྔར་མེད་འདོད་པ་མིན་པས་སྔར་མེད་དང་དངོས་པོའི་འབྲེལ་བ་ཁས་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཁྱབ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་དེ་ནི་སྔར་མེད་དེ་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་འདོད་པ་ལྟར་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་འདིར་མི་འདོད་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམས་ཡོད་པ་ཉིད་དང་འཕྲོད་འདུས་འབྲེལ་བའམ་རང་རྒྱུ་དང་འཕྲོད་འདུས་འབྲེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་ཞེས་གྲགས་གོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཁྱོད་རྒྱུར་འདོད་པ་འདི་ཆོས་ཅན། རང་གི་བསྐྱེད་བྱའི་འབྲས་བུ་གང་སྟེ་མེད་པར་ཐལ། ཡོད་པ་ཉིད་དང་དེ་དང་འཕྲོད་འདུའི་འབྲེལ་བ་དེ་ཡང་ནི་རྟག་པའི་ཕྱིར་ན་རང་གི་བསྐྱེད་བྱའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་ཡང་རང་གི་བསྐྱེད་བྱའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རིགས་པ་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། རྒྱུས་བསྐྱེད་བྱའི་འབྲས་བུ་མེད་པར་ཐལ། དངོས་པོ་སྔར་མེད་ལྡན་པའམ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་དང་སྔར་མེད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཁས་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་མ་ཁྱབ་སྟེ། འབྲས་བུ་གང་ཞིག་སྔར་མེད་པ་དེ་ཕྱིས་རྒྱུས་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རིལ་པོ་འདི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །སྔར་མེད་དང་དངོས་པོའི་འབྲེལ་བ་ཁས་མི་ལེན
Chinese
为什么不是常恒呢？如果有人问，因为你想要的是不同于常恒的无常。如果说，这两者作为有法，不是实物的无常，因为不能组合“实物的无常”这样的第六格，以及“无常存在于实物中”这样的第七格，还有“实物的特性”和“特性的基础”等等，因为没有实物。如果这样说，那么对于那两个极端作为有法，如何能组合“实物先前不存在”和“实物坏灭后不存在”这样的第六格呢？不能组合，因为你所关联的实物没有自相。此外，存在本身与此相合的关联作为有法，不会被先前不存在和坏灭后不存在的极端所区分，因为是常恒的。如果说，那两者不是极端，而是实物的因和果各自是一个极端，并且由那两者所区分的存在本身是无常的。那么，对于有理者来说，这将会变成被因果所区分的实物本身不存在，因为因果也不成立。因为有理者不承认实物先前不存在，所以不承认先前不存在与实物的关联。这是周遍的，因为因果是被先前不存在所区分的。如果说，你不承认像你所想的那样的因果，而是说果与存在本身相合，或者与自己的因相合，所以被称为因。那么，你所承认的这个因作为有法，它所产生的果是不存在的，因为存在本身以及与之相合的关联也是常恒的，所以不是自己所产生的果，而且除此之外也不是自己所产生的果。因此，有理者作为有法，因没有所产生的果，因为实物不具备先前不存在，或者不是存在，因为不承认实物与先前不存在的关联。前者不周遍，因为任何先前不存在的果，后来都必须由因来产生。如果承认，那么因此整个实物将会变成常恒的。不承认先前不存在与实物的关联。
English
Why isn't it permanent? If someone asks, because you want impermanence that is different from permanence. If it is said that these two, as subjects, are not the impermanence of objects, because it is not possible to combine the sixth case of "the impermanence of objects," and the seventh case of "impermanence residing in objects," and "the characteristic of objects" and "the basis of characteristics," etc., because there is no object. If you say so, then for those two extremes as subjects, how can the sixth case of "the non-existence of objects before" and "the non-existence of objects after destruction" be combined? It cannot be combined, because the object you are related to has no self-nature. Furthermore, existence itself, which is related to this, as a subject, will not be distinguished by the extremes of non-existence before and non-existence after, because it is permanent. If you say that those two are not extremes, but the cause and effect of objects are each an extreme, and the existence itself distinguished by those two is impermanent. Then, for the rationalist, it will become that the object itself distinguished by cause and effect does not exist, because cause and effect are also not established. Because the rationalist does not admit that objects did not exist before, he does not admit the connection between non-existence before and objects. This is pervasive, because cause and effect are said to be distinguished by non-existence before. If you say that you do not admit cause and effect as you think, but that the results are combined with existence itself, or combined with their own cause, so they are called causes. Then, this cause that you admit, as a subject, the result that it produces does not exist, because existence itself and the connection that is combined with it are also permanent, so it is not the result that it produces, and furthermore, it is not the result that it produces. Therefore, the rationalist, as a subject, has no result produced by the cause, because the object does not possess non-existence before, or is not existence, because he does not admit the connection between the object and non-existence before. The former is not pervasive, because any result that did not exist before must later be produced by the cause. If you admit it, then therefore the entire object will become permanent. He does not admit the connection between non-existence before and objects.