Tibetan
སྡང་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཇི་སྲིད་དུ་འཚོ་བ་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་ཙམ་དུ་གནས་ཀྱི་གཏན་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཚོ་བ་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཆགས་བྲལ་གང་ཞེ་ན། དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྲིད་པའི་ཉེར་མཁོ་ཐམས་ཅད་འདི་ནི་ང་དང་ང་ཡིའོ་ཞེས་བླང་བྱ་དང་ཡིད་སྐྱོ་བས་དོར་བྱར་འཛིན་པ་སྤངས་པའི་མཉམ་སྙོམས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འགའ་ཞིག་གིས་སེམས་དྭངས་བས་ཡན་ལག་ལ་ཙན་དན་གྱིས་བྱུག་པ་དང་འགའ་ཞིག་གིས་ཁོང་ཁྲོ་བས་ཡན་ལག་གཞན་སྟེའུས་གཅོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའམ་ཁོང་ཁྲོ་བ་མེད་པར་མཚུངས་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མདོ་ལས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་སྒོམ་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅིའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པ་ཆགས་བྲལ་གྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པར་གསུངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཟག་བཅས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ངེད་ཀྱི་བསྒོམ་བྱར་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། འཕགས་པའི་གཟིགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཏེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟག་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཟག་བཅས་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་ལས་དངོས་སུ་གྲོལ་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ཏེ་ཐབས་ཡ ིན་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོ་བདག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་དུ་ལྟ་བ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་ལས་དངོས་སུ་གྲོལ་བྱེད་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བའི་རྒྱུའི་གཉེན་པོ་སྟོབས་ལྡན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒོམ་པ་ལྷག་མ་འདུས་བྱས་མི་རྟག་ཟག་བཅས་སྡུག་བསྔལ་སོགས་སུ་སྒོམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་ལས་དངོས་སུ་གྲོལ་བྱེད་མ་ཡིན་ཡང་དོན་ཡོད་དེ། བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་དོན་ནམ་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཞིང་བསྒོམ་པ་ལྷག་མ་དེའི་ཐབས་ཙམ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མདོ་ལས་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པ་ལས་ཟག་བཅས་སྡུག་བསྔལ་དུ་རྟོགས་ལ་དེ་ལས་ཕུང་པོ་བདག་མེད་དུ་རྟོགས་པར་འབྱུང་བར་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དགེ་སློང་དག་གཟུགས་རྟག་པའམ་འོན་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལ་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་དེ་བདེའམ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅ
Chinese
嗔恨是法，只要生命中有剧烈的痛苦存在，它就只会存在那么久，而不会永远存在，因为它以剧烈的生命痛苦为因。那么，离贪是什么呢？阿罗汉们是法，被称为离贪，因为他们舍弃了执着于轮回中一切所需，认为“这是我的，这是我所有的”，从而舍弃了以贪求获取和因失望而舍弃的心态，具有平等心。有些人因内心清净而用檀香涂抹肢体，有些人因愤怒而用斧头砍断他人的肢体，他们都能无贪无嗔地保持平等。如果经中不是说要修习痛苦的行相吗？为什么修习痛苦不会成为离贪之因呢？经中所说的修习的痛苦，它不是痛苦的因，因为它指的是有漏有为法的痛苦。我们所修习的痛苦也是法，相对于圣者的见地来说是痛苦，因为它是由业和烦恼的因缘所生的有漏法。修习有漏的痛苦，它不是真正从轮回中解脱的方法，而是生起证悟无我的智慧的所依，是方便。如实现见五蕴为空性是法，是真正从轮回中解脱的方法，因为它是轮回之因的有力对治。观修其余的，如观修有为法、无常、有漏、痛苦等，虽然不是真正从轮回中解脱的方法，但却是有意义的，因为它是生起证悟无我智慧的目的或原因。因为以空性见解能够解脱，而观修其余的只是它的方便，所以经中说从了知有为法是无常，进而了知有漏法是痛苦，再由此了知五蕴是无我的。如经中所说：诸比丘，色是常还是无常？尊者，是无常。凡是无常的，是乐还是苦？尊者，是苦。凡是无常、是苦、是变异之法
English
Anger is a dharma. It only lasts as long as there is intense suffering in life, but it does not last forever, because it has intense suffering in life as its cause. So, what is detachment? The Arhats are dharma. They are said to be detached because they have abandoned clinging to all the necessities of existence, thinking, "This is mine, this is all mine," and thus have abandoned the attitude of grasping for what is to be taken and abandoning what is to be discarded out of disappointment, and have equanimity. Some people smear their limbs with sandalwood because their minds are pure, and some people cut off the limbs of others with an axe because of anger, but they remain equal without attachment or anger. If the sutras do not say to meditate on the aspects of suffering, why does meditating on suffering not become a cause of detachment? The suffering that is said to be meditated upon is not the cause of suffering, because it refers to the suffering of contaminated conditioned phenomena. The suffering that we meditate on is also a dharma, and it is suffering in relation to the vision of the noble ones, because it is contaminated, born from the causes of karma and afflictions. Meditating on contaminated suffering is not a direct means of liberation from samsara, but it is a support, a method, for generating the wisdom that realizes selflessness directly. Directly seeing the emptiness of the aggregates is a dharma, and it is a direct means of liberation from samsara, because it is a powerful antidote to the cause of samsara. Meditating on the remaining things, such as meditating on conditioned phenomena, impermanence, contamination, suffering, etc., although not a direct means of liberation from samsara, is meaningful because it is the purpose or reason for generating the wisdom that directly realizes selflessness. Because liberation is attained through the view of emptiness, and meditating on the rest is only its method, the sutras say that from realizing that conditioned phenomena are impermanent, one then realizes that contaminated phenomena are suffering, and from that one realizes that the aggregates are selfless. As it is said in the sutra: "Monks, is form permanent or impermanent? Venerable ones, it is impermanent. Whatever is impermanent, is it happiness or suffering? Venerable ones, it is suffering. Whatever is impermanent, suffering, and subject to change
Tibetan
ན་དེ་ལ་འདི་ནི་ང་ཡི་འོ་འདི་ནི་ང་ཡི་བདག་གོ་ཞེས་ལྟར་རུང་ངམ། བཙུན་པ་དེ་ནི་མ་ལགས་སོ་ཞེས་སོགས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་སྒོམ་པ་འཁོར་བ་ལས་དངོས་སུ་གྲོལ་བྱེད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱིར། ཆགས་བྲལ་དུ་འདོད་པའི་བདག་འཛིན་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་དེ་འདྲ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་དེས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་དགེ་མི་དགེའི་ལས་ལས་གྲོལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་སྡུག་བླང་དོར་གྱི་རྩོམ་པ་ཀུན་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་བ་ཐོབ་འདོད་དང་སྡུག་བསྔལ་འདོར་འདོད་ཀྱི་སྲེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདག་འཛིན་ཡོད་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པས་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གྲོལ་བ་ཡོད་ཀྱང་གྲོལ་བ་པོ་ལ་བདག་གི་བ་ཡོད་པར་མི་འདོད་ན་དེའི་ཕྱིར་གྲོལ་བའི་བདག་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་དེའི་ཟ་བ་པོར་ཡང་མེད་པར་ཐལ་ལོ། །འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། གྲོལ་བ་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བདག་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ། བདག་གི་བ་ཟ་པ་པོར་མེད་པ་དེ་ཚེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། བདག་དེ་རྒྱུ་ལས་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ཅན་དང་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མེད་མཐོང་བ་ལམ་དུ་བསྟན་པའི་མཇུག་བསྡུས་ནས་སྟོན་པ་དེ། འཁོར་བའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བར་འདོད་པའི་རྟོགས་ལྡན་རྣམས་ཆོས་ཅན། འབད་པ་ཆེན་པོས་བདག་མེད་མཐོང་བ་གོམས་པར་བྱས་ནས་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་རྩ་བ་ཉིད་ནས་དབྱུང་བར་བྱ་དགོས་ཏེ། འཇིག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་ཞིང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་བདག་མེད་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། འཇིག་ལྟ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཐོག་མ་མེད་པའ་ིརྒྱུན་དང་ལྡན་པའི་རང་གི་རིགས་མཐུན་པའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་ཞིག་གོ །གཞན་ཡང་གང་དག་བདག་མེད་མཐོང་བ་ལམ་མ་ཡིན་གྱི་བདག་ལ་མི་གནོད་ཀྱང་དབང་ཕྱུག་གི་དབང་དཀའ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེས་བུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་གྱི་འདུས་བྱས་པའི་ས་བོན་སོགས་ཀྱིས་མྱུ་གུ་མི་བསྐྱེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། གྲོལ་བ་དོན་གཉེར་གྱི་རྟོགས་ལྡན་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། དབང་ཕྱུག་གི་དབང་དཀའ་ཙམ་གྱིས་གྲོལ་བར་སྨྲ་བའི་ལུང་ཡང་ཡོངས་སུ་མགུ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་ལུང་ནི་རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ལྟར་གྱི་བདེན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་ཅན་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར།
Chinese
那么，像“这是我的，哦，这是我的所有”这样可以吗？“那位僧人不是母亲”等等。因为修习痛苦实际上并不能从轮回中解脱，所以为了你。像那样想要脱离贪欲的具有我执的补特伽罗，法相是，被称为轮回者，因为没有从烦恼以及由其所引发的善与非善之业中解脱。因为依赖于取舍苦乐的一切造作，因为具有想要获得快乐和想要舍弃痛苦的贪欲。其理由也是因为没有脱离对我的贪执。因此，如果存在我执，那么执着于我的所有就不会解脱，必然成立。即使存在解脱，如果不承认解脱者具有我的所有，那么因此，解脱的我，法相是，也必然不存在其所有者的享用者。如果承认，那么，那法相是，也必然不存在解脱的自性之我。因为我的所有者不存在享用者。普遍成立，因为我具有从因产生作用的性质和享受果的性质。在开示了无我见道之后总结说，想要从轮回的束缚中解脱的觉悟者们，法相是，必须通过巨大的努力来串习无我见，从而从根本上断除具有我与我所之相的坏聚见，因为坏聚见是轮回的根本，并且通往涅槃之城的道路唯有无我见。坏聚见是怎样的呢？是从具有无始相续的，与自己同类的种子中产生出来的。此外，有些人认为，即使无我见不是道，但即使不对我造成损害，仅仅凭借自在天的加持，补特伽罗也能获得解脱，就像以前造作的种子等不会产生苗芽一样。那么，寻求解脱的觉悟者们，法相是，仅仅凭借自在天的加持就能解脱的说法，也不是完全令人满意的量，必然成立。因为没有见到如此宣说的教证是具有与其所表达的内容相符的真理之实事之理由。
English
So, is it okay to say, "This is mine, oh, this is my all"? "That monk is not a mother," and so on. Because meditating on suffering does not actually liberate from samsara, therefore, for you. Such a person with self-grasping who desires to be free from attachment, the characteristic is, is called a samsaric being, because they are not liberated from afflictions and the virtuous and non-virtuous actions instigated by them. Because they rely on all the activities of accepting and rejecting pleasure and pain, because they possess the craving to obtain happiness and the desire to abandon suffering. The reason for this is also because they are not free from attachment to self. Therefore, if there is self-grasping, then attachment to what is mine will not lead to liberation, it necessarily follows. Even if there is liberation, if it is not admitted that the liberated one possesses what is mine, then therefore, the liberated self, the characteristic is, it necessarily follows that there is no enjoyer of what is mine. If it is admitted, then, that characteristic is, it necessarily follows that there is no self of the nature of liberation either. Because what is mine does not have an enjoyer. It is universally established, because the self has the characteristic of acting from the cause and enjoying the fruit. After concluding the teaching on the path of seeing selflessness, it is said that those realized beings who desire to be liberated from the bonds of samsara, the characteristic is, must make great efforts to familiarize themselves with the view of selflessness, thereby eradicating from the root the view of the aggregates with the characteristics of self and what is mine, because the view of the aggregates is the root of samsara, and the path to the city of nirvana is only the view of selflessness. What is the view of the aggregates like? It arises from seeds of its own kind that possess a beginningless continuum. Furthermore, some people think that even if the view of selflessness is not the path, but even if it does not harm the self, a person can be liberated merely by the power of Ishvara, just as seeds that have been previously created do not produce sprouts. Then, those realized beings who seek liberation, the characteristic is, the statement that liberation can be achieved merely by the power of Ishvara is not a completely satisfying valid cognition, it necessarily follows. Because there is no reason to see that such a proclaimed scripture possesses the reality of truth that corresponds to its expressed content.