Tibetan
་ན། བདག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལའང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་སྐྱོན་བཅས་དེ་ནི་ཁྱོད་ལའང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བདག་སྐྱོན་བཅས་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ནའང་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མེད་པ་དེ་ནི་དེའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན། སྐྱོན་བཅས་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་ཅག་སོགས་ཡུལ་གང་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གཞན་ཡང་དབང་སོགས་ལ་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པས་སྤོང་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དབང་སོགས་གཙང་བདེ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པས་བྱས་པ་དེ་ལ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཡུལ་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཆགས་ཞེན་ནི་དེའི་ཉེས་པ་མཐོང་བས་འཇིག་པའི་ཕྱིར། རྩ་བའི་རྟགས་གྲུབ་སྟེ། དེ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། ཡོན་ཏན་བརྟགས་པར་མི་ནུས་པའི་བྱིས་པ་དང་ཕྱུགས་ལ་སོགས་པ་ལའང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཞར་བ་དང་སྒུར་པོ་སོགས་རང་གི་དབང་སོགས་སྐྱོན་ལྡན་དུ་མཐོང་བ་ལའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། གང་ཟག་གཞན་གྱི་དབང་སོགས་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ཡང་ཁྱོད་སྐྱོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་བདག་གི་བར་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་བར་མ་བཟུང་བའི་དབང་སོགས་འདས་པ་དང་། ལུས་ལས་བོག་པའི་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་ལས་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་བདག་གིར་བཟུང་བའི་དེ་ལྟར་བའི་དབང་སོགས་ལ་ཁྱོད་སྐྱེ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བདག་གིར་ཆགས་པ་དེ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཡང་བདག་གི་བར་འཛིན་པ་དེ་དེ་ལས་བྱུང་བས་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པས་དེ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དབང་སོགས་ལ་བདག་གི་བར་འཛིན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ཡོན་ཏན་ཅན་མིན་པ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པའི་ནུས་པ་མཐོང་བས་སྤོང་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་ཞེས་པས་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་མི་སྤོང་བར་མ་ཟད་ཅེས་པའོ། །གཞན་ཡང་བདག་འཛིན་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་དེར་མཐོང་བར་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཡོན་ཏན་གཙང་བདེ་སོགས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཡོན་ཏན་ཅན་དེར་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདག་གི་བར་ཆགས་པས་དེ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི་བ
Chinese
那，本体有法，你也会与贪著分离，因为产生痛苦的过患与你也是相同的。如果本体是有过患的，那么对它没有贪著，那是因为这个缘故。有法，仅仅因为是有过患的，我们等对任何境都不会与贪著分离，因为不会改变。此外，对官能等执著为我的贪著，有法，不是通过观修官能等为痛苦而舍弃的，因为不是因为执持官能等为清净安乐等功德所致。因为有周遍：由见到那个境具有功德而产生的贪执，是通过见到它的过患而摧毁的缘故。根本的能立成立，彼有法，是彼，因为在不能辨别功德的孩童和牲畜等也见到，以及瞎子和驼背等也见到自己的官能等具有过患，以及见到其他人官能等具有功德，你也没有厌恶的缘故。又，彼有法，是从执持官能等为我所产生的，因为对没有执持为我的官能等过去的事物，以及从身体分离的肢体等，你不会产生，并且见到对执持为我的那样的官能等，你会产生。如果对我的贪著不是从见到功德而产生的，但是执持为我是从它产生的，因此观修我所为痛苦会舍弃它吗？对官能等执持为我的心，有法，不是从见到官能等具有功德而产生的，因为对它的随行倒错就是那个缘故。因为那个理由，彼有法，不是通过见到官能等不是功德，而是产生痛苦的能力而舍弃的。又，“又”字表示不仅不舍弃执著为我所的贪著。此外，具有我执的补特伽罗，有法，不是通过观修官能等为痛苦的力量而见到它是那样的，因为通过对它假立不存在的功德，清净安乐等，也见到它是具有功德的，因为是对我贪著者。因为对我的贪著，它不是从见到功德而产生的，
English
Well, the subject of the property, you will also be separated from attachment, because the fault of generating suffering is the same for you. If the subject is faulty, then there is no attachment to it, that is because of this reason. Property, just because it is faulty, we and others will not be separated from attachment to any object, because it will not change. Furthermore, the attachment to the senses, etc., as mine, property, is not abandoned by meditating on the senses, etc., as suffering, because it is not caused by holding the senses, etc., as having qualities such as purity and happiness. Because there is pervasion: the attachment that arises from seeing that object as having qualities is destroyed by seeing its faults. The root proof is established, that property, is that, because it is also seen in children and livestock, etc., who cannot distinguish qualities, and the blind and hunchbacks, etc., also see their own senses, etc., as having faults, and even if they see the senses, etc., of others as having qualities, you have no aversion. Also, that property, arises from holding the senses, etc., as mine, because you do not arise from the senses, etc., of past things that have not been held as mine, and limbs, etc., that have been separated from the body, and it is seen that you arise from such senses, etc., that have been held as mine. If attachment to mine does not arise from seeing qualities, but holding as mine arises from it, so will meditating on mine as suffering abandon it? The mind that holds the senses, etc., as mine, property, does not arise from seeing the senses, etc., as having qualities, because the error of following it is the very reason. For that reason, that property, is not abandoned by seeing that the senses, etc., are not qualities, but the ability to generate suffering. Also, the word "also" indicates that not only is the attachment to what is held as mine not abandoned. Furthermore, the person who has self-grasping, property, is not seen as such by the power of meditating on the senses, etc., as suffering, because by falsely attributing non-existent qualities to it, purity, happiness, etc., it is also seen as having qualities, because it is attached to self. Because of attachment to mine, it does not arise from seeing qualities,
Tibetan
དག་གི་བར་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་དེས་ན་དབང་དཀའ་དང་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་ཆོས་ཅན། གྲོལ་བ་དོན་དུ་ཁྱོད་སྒྲུབ་པས་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད་དེ་མི་གནོད་པར་ཐལ། དེའི་རྒྱུ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གྲངས་ཅན་ན་རེ། ཁོ་བོ་ཅག་ལྟར་ན་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི་རང་བཞིན་དང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ལས་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་སྐྱེ་ལ། དེ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་བཟུང་བ་ལས་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་མི་སྐྱེ་ཞིང་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་འདི་ཡིས་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་སོགས་ལས་བདག་ཐ་དད་དུ་གྱུར་ཤེས་པར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་སོགས་དེ་ལྟར་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་མཆོག་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པར་རྟོགས་པའི་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཡང་དབང་སོགས་ལ་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་དང་སྐྱེས་བུ་གཅིག་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ལས་ཀྱང་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་མེད་ཀྱང་ཁྱོད་འབྱུང་བ་དེའི་ཕྱིར། འོ་ན་རྒྱུ་དེ་དག་གང་ལས་འབྱུང་ཞེ་ན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དབང་སོགས་ལ་བདག་གི་བར་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་དབང་གི་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་མིག་སོགས་དབང་པོ་རྣམས་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ། འཁོར་བ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བའི་སེམས་ནི་ཐར་པ་དོན་གཉེར་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་མེད་པར་ཡང་། །སྐྱེ་བོ་སྐྱོ་བ་སྐྱེ་མ་ཡིན། །དེའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པས་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུ་གང་ཞིག་ད་ལྟར་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་པའི་ཡིད་འབྱུང་བ་དེ་འདྲ་ཆོས་ཅན། ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེ་སྡང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཡིད་མི་བདེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་པའི་ཡིད་འབྱུང་དེའི་ཚེ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཆགས་པ་ཡོད་དེ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་པའི་ད་ལྟ་བའི་གནས་སྐབས་ལས་གཞན་བདེ་བའི་གནས་སྐབས་ཚོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་གཏན་ཆགས་པ་དང་༼མ་༽བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཞེ་སྡང་དང་། མཚུངས་ལྡན་ཡིད་འབྱུང་དེ་ལོག་ན་རང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་བདག་དང་བདག་གི་བར་ཆགས་པ་ལ་སླར་ཡང་བརྟེན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཡང་དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཡིད་མི་བདེ་དང་། མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཞེ་
Chinese
由于执着于属于我的事物而产生的，因此，观修难以控制和权力等属于我的事物为痛苦，有法。你为了获得解脱而努力，怎么会损害对我的执着呢？不会损害，因为对它的原因没有损害。如果数论派说：按照我们数论派的观点，从看到 गुण (藏文：ཡོན་ཏན།，梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण) 的 गुण (藏文：ཡོན་ཏན།，梵文天城体：गुण，梵文罗马拟音：guṇa，汉语字面意思： गुण) 中不会产生对我的执着，而是从执着于自性和 पुरुष (藏文：སྐྱེས་བུ།，梵文天城体：पुरुष，梵文罗马拟音：puruṣa，汉语字面意思： पुरुष) 为一体中产生对我的执着，如果将这两者视为不同，就不会产生对我的执着，并且会获得解脱。那么，这个幼稚的人有法。他应该知道自己的权力等与我不同，因为他努力使自己的权力等从那种状态转变为其他更好的状态，并且因为他是有能力理解这些事物生灭的智慧之人。此外，对权力等的执着，有法。也不是因为将权力等和 पुरुष (藏文：སྐྱེས་བུ།，梵文天城体：पुरुष，梵文罗马拟音：puruṣa，汉语字面意思： पुरुष) 视为一体而产生的，因为即使没有它，你也会产生。那么，这些原因从何而来呢？对我的执着，有法。是对权力等产生“我”的执着的原因，因为你的权力的对象，如色等，所缘的意识中的组成部分，如眼等感官，会对本质的追随产生执着。如果说：从轮回中厌离的心不是追求解脱，因为即使没有痛苦的折磨，人也不会感到厌倦。因此，通过观修痛苦，就会脱离执着。那么，如果有人现在因感受到痛苦的折磨而感到厌倦，那么这种人有法。他不是脱离了执着，因为他是与嗔恨相应的烦恼。即使在因痛苦的折磨而感到厌倦的时候，有法。也有执着，因为他正在寻找摆脱痛苦折磨的当前状态的其他快乐状态。这样的人有法。他与“我的”事物永远相连，因为如果他内心的嗔恨和相应的厌倦消失，他自己的本性将再次依赖于对“我”和“我的”事物的执着。此外，他内心的烦恼和相应的嗔
English
Because it arises from the cause of clinging to what is mine, therefore, contemplating the difficulty of control and power, etc., as suffering, is a subject of dharma. How can you, who strive for liberation, harm the attachment to self? It does not harm, because there is no harm to its cause. If the Samkhya school says: According to our Samkhya view, attachment to self does not arise from seeing the गुण (Tibetan: ཡོན་ཏན།, Sanskrit Devanagari: गुण, Sanskrit Romanization: guṇa, Chinese literal meaning: गुण) of गुण (Tibetan: ཡོན་ཏན།, Sanskrit Devanagari: गुण, Sanskrit Romanization: guṇa, Chinese literal meaning: गुण), but attachment to self arises from clinging to nature and पुरुष (Tibetan: སྐྱེས་བུ།, Sanskrit Devanagari: पुरुष, Sanskrit Romanization: puruṣa, Chinese literal meaning: पुरुष) as one. If these two are regarded as different, attachment to self will not arise, and liberation will be attained. Then, this childish person, a subject of dharma. He should know that his own power, etc., are different from self, because he strives to change his own power, etc., from that state to other better states, and because he is a wise person who is able to understand the arising and ceasing of these things. Furthermore, attachment to power, etc., a subject of dharma. It does not arise from seeing power, etc., and पुरुष (Tibetan: སྐྱེས་བུ།, Sanskrit Devanagari: पुरुष, Sanskrit Romanization: puruṣa, Chinese literal meaning: पुरुष) as one, because you arise even without it. Then, from what do these causes arise? Attachment to self, a subject of dharma. It is the cause of clinging to "mine" in power, etc., because the components in the consciousness that focuses on the objects of your power, such as form, etc., such as the senses of the eyes, etc., will give rise to attachment to the pursuit of essence. If it is said: The mind that is disgusted with samsara is not seeking liberation, because even without the torment of suffering, people do not become weary. Therefore, by contemplating suffering, one will be separated from attachment. Then, if someone is now disgusted by the torment of feeling suffering, then such a person, a subject of dharma. He is not separated from attachment, because he is a mental affliction that corresponds to hatred. Even at the time of being disgusted by the torment of suffering, a subject of dharma. There is also attachment, because he is seeking other happy states to escape the current state of being tormented by suffering. Such a person, a subject of dharma. He is permanently attached to "mine" and not separated, because if the hatred and corresponding disgust in his mind disappear, his own nature will again rely on attachment to "self" and "mine." Furthermore, the affliction and corresponding hatred in his mind