Tibetan
བདག་གི་བའི་སྐྱོན་སྐྱེ་རྒ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསྒྲིབས་ནས་དེ་རྣམས་ལ་ཡོན་ཏན་ཏུ་ཞེན་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་གི་བདེ་བ་ལ་སྲེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ང་ཡིན་ཞེས་བདག་གི་བ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོངས་སུ་ལེན་པར་ཐལ། བདག་གི་བའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་དེ་ལ་ཡོངས་སུ་སྲེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་ཇི་སྲིད་དུ་བདག་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་བདག་འཛིན་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆགས་སོགས་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ཏུ་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཆ་ལ་འཛིན་ཅིང་ཆགས་པ་དང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆ་ལ་ཞེ་སྡང་བའི་ཆགས་སྡང་འདི་དག་དང་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་དང་གཞན་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཐར་པའི་གནས་སྐབས་ན་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བས་འཁོར་བ་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཐར་པར་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་མི་འབྲལ་བར་ཐལ། ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ། དེ་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་དེ་འཁོར་བའི་རྣམ་འཚེ་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་ཆགས་སྐྱོན་བཅས་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པས། དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་ལྟ་བས་དེ་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་ཞེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ཆགས་འདི་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཞེན་ཡུལ་བདག་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འཛིན་པ་སུན་ཕྱུང་བ་མེད་པར་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་ལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་སྤོང་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་ཆགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་དེ་ལ་ཆགས་པ་མིན་གྱི་དོན་བདག་གི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་དེ་ལ་ཆགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཡུལ་གང་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་། སྐྱོན་མཐོང་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་ཞེ་སྡང་དང་ཕྲག་དོག་སོགས་སྤོང་བ་ནི་སྐྱོན་ཡོན་དེ་དག་ཡུལ་དེ་ལ་མ་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་སྤོང་བ་ཡིན་གྱི་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་ཚེར་མ་འདོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་ཐར་པ་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་བདག་ཆགས་གང་གིས་བཟློག་པར་བྱེད་དེ་བཟློག་པར་མི་ནུས་པར་ཐལ། དེའི་དངོས་རྒྱུ་བདག་ལྟ་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བདག་ཆགས་ལ་སྐྱོན་ཡང་གང་ཞིག་མཐོང་བ་གང་གིས་ན་དེ་སྤོང་ཞེས་དྲིས་པས། གལ་ཏེ་དེས་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བྱེད་པས་སོ་ཞེ་ན། ཐར་འདོད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བདག་ཆགས་སྐྱོན་བཅས་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ནའང་འདི་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་ཅག་དེ་ལ་བདག་གི་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བདག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་མི་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཆགས་དང་དབང་སོགས་དང་ལྡན་པའི་བདག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་དེ་དག་མེད་པའི་བདག་ཡན་གར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པས་བདག་ཆགས་སོགས་སྐྱོན་བཅས་ཡིན་གྱི་བདག་སྐྱོན་མེད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདག་ཆགས་སོགས་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། སྐྱོན་མེད་ཡིན་པར་ཐལ། བདག་དེ་འདྲ་བར་ཡན་གར་བས་སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་པ་དེ་ལྟར་ན་བདག་ཆགས་སོགས་དག་བདག་གཉིས་ཀའང་ཆོས་ཅན། ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་གཉིས་ཀ་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ནར་མཚུངས་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཐར་འདོད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། བདག་གི་བ་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། བདག་གི་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་སྒོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དུག་སྦྲུལ་གྱི་སོས་བཟུང་བའི་ཡན་ལག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུག་སྦྲུལ་གྱི་སོས་བཟུང་བའི་སོར་མོ་འདི་དེང་ཕྱིན་ཆད་བདག་གི་བདེ་བ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་བདག་གི་བའི་བློ་བཅོམ་པས་འདོར་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་ལོག་ནས་བདག་གི་བའི་བློ་མ་དོར་བཞིན་དུ་འདོར་བ་མིན་ལ། ཐར་འདོད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དང་དབང་སོགས་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་དག་ལ་རང་གི་བའི་བློ་གང་གིས་བཟློག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་བདག་གི་བདེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྟེན་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཟུང་བའི་ཕྱིར། སྔ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་དང་སེར་མོ་ལ་སོགས་པ་བདག་གིར་མ་བཟུང་བ་རྣམས་ལ་ཡིད་འབྱུང་བའི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལས་གཞན་ལུས་ལས་མ་བོག་པའི་སྐྲ་སེན་སོགས་བདག་གི་བར་བཟུང་བ་རྣམས་ལ་ཞེན་བཅས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བདག་ཆགས་དང་དབང་སོགས་བདག་གི་བ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པས་ཉེས་པ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་བདག་གི་བའི་བློ་སྤོང་བར་མི་འ
Chinese
因为我执遮蔽了生老等过患，并且执着于那些过患为功德。因为贪恋自我的安乐。因此，那个法，应当完全接受“我是”的我执的能立。因为完全贪恋见到我执的功德。因此，只要对自我有强烈的贪执，那么那个人就会流转于轮回。另外，具有我执的人，是法，会流转于轮回，因为会产生贪等一切过患。因为与执着于应被执着的自我的部分，以及对除此之外的部分生起嗔恨的贪嗔这些，心相续完全相连。因为是有自我和他人的分别念者。那也是因为有我见。如果说在解脱的阶段，因为远离了我执的贪着，所以不会流转于轮回，那么，想要解脱的人，是法，应当不离开对我执的贪着。因为必定是对自我有贪着者。理由成立，因为那个法，也不存在远离对自我贪着的因。因为强烈执着于自我为没有轮回的损害等过患的功德。如果说自我没有过患，但是对自我的贪着是有过患的，那么，问道：对自我的贪着有过患，那会怎么样呢？如果说，因为见到它的过患，所以会舍弃它，那么，从执着自我为具有功德而产生的这个我执，是法，在没有驳倒自己所执着的对境自我为具有功德的执着的情况下，仅仅因为见到它的过患，就不能舍弃它。因为仅仅见到我执的功德，并不是贪着它，而是因为见到自我的功德才贪着它。有周遍关系，即对于任何对境，与见到功德相连的贪欲，以及与见到过患相连的嗔恨和嫉妒等舍弃，是通过没有见到那些过患功德的方式来舍弃的，而不是像去除外面的荆棘那样去除内心的过患。因此，对于想要解脱的人来说，这个法，用什么来遣除果我执呢，不能遣除。
English
Because ego-grasping obscures the faults such as birth and aging, and clings to those faults as virtues. Because it is greedy for the happiness of the self. Therefore, that phenomenon, should completely accept the establisher of "I am" ego-grasping. Because it completely craves seeing the virtues of ego-grasping. Therefore, as long as there is strong attachment to the self, then that person will wander in samsara. Furthermore, a person with ego-grasping, is a phenomenon, will wander in samsara, because all faults such as attachment will arise. Because the mindstream is completely connected with these attachments and aversions of clinging to the part of the self that should be grasped, and generating hatred towards the part other than that. Because it is a person who distinguishes between self and other. That is also because there is a view of self. If it is said that in the state of liberation, because of being separated from the attachment of ego-grasping, one will not wander in samsara, then, a person who desires liberation, is a phenomenon, should not be separated from the attachment of ego-grasping. Because it is definitely a person who is attached to the self. The reason is established, because that phenomenon, there is also no cause for separating from attachment to the self. Because it strongly clings to the self as having virtues without the faults of samsara's harm and so on. If it is said that the self has no faults, but attachment to the self has faults, then, ask: What will happen if attachment to the self has faults? If it is said that because seeing its faults, it will be abandoned, then, this ego-grasping arising from clinging to the self as having virtues, is a phenomenon, without refuting the clinging to the object of its clinging, the self, as having virtues, it cannot be abandoned merely by seeing its faults. Because merely seeing the virtues of ego-grasping is not clinging to it, but it is clinging to it because seeing the virtues of the self. There is pervasion, that is, for any object, the desire connected with seeing virtues, and the abandonment of hatred and jealousy etc. connected with seeing faults, is abandoned through not seeing those faults and virtues in that object, and not removing the faults of the mind in the manner of removing external thorns. Therefore, for a person who desires liberation, this phenomenon, what will prevent the fruit ego-grasping, it cannot prevent it.
Chinese
是有能力的，因为它的实质因，我执，是完整无缺的缘故。另外，如果问，在贪著我执上见到什么过患而舍弃它呢？如果回答说：因为由它生起对我的执著，成为痛苦的所依。那么，具有希求解脱的有情，既然我执是有过患的，那么就不应该不执著于它，因为我们见到它是我所的缘故。例如，虽然我是痛苦之因，但也不舍弃一样。如果说，具有贪著和我等（烦恼）的我，是痛苦之因，但没有那些（烦恼）的闲散的我，不是痛苦之因，所以贪著等是有过患的，而我是没有过患的。那么，贪著等也是有法，应是无过患的，因为像那样的我，闲散时不会生起痛苦的缘故。如果这样认为，那么我和贪著等二者，也是有法，不应舍弃，因为你们二者同样是无过患的缘故。如果说，我们这些希求解脱的有情，将会舍弃我所，因为具有将我所观修成痛苦的缘故，例如被毒蛇咬住的肢体一样。那么，这并不相同，因为被毒蛇咬住的手指，从此以后，断除了作为成办我的安乐的我所之想，所以才舍弃，而不是相反，在没有舍弃我所之想的情况下舍弃。那么，具有希求解脱的有情，对于境和根等不执著，是从何而来呢？不应理，因为对于那些（境和根等），以什么来遮止自我的想法呢？不能遮止的缘故，因为那些被认为是我的安乐受用的所依和成办者。前者有周遍，因为对于从身体脱落的头发和指甲等，没有执为我所的那些，将会生起厌离之心。与此相反，对于没有从身体脱落的头发指甲等，执为我所的那些，将会生起具有贪恋之心，因为这是所有人的现量成立的缘故。另外，贪著和我等我所，即使观修成痛苦而见到过失，也不会舍弃我所之想。
English
it is capable, because its substantial cause, self-grasping, is complete and without deficiency. Furthermore, if asked, what faults are seen in attachment to self-grasping that it is abandoned? If the answer is: because it gives rise to attachment to "mine," becoming a basis for suffering. Then, a sentient being with the desire for liberation, since self-grasping is with faults, then it should not be without attachment to it, because we see it as "mine." For example, although "I" is a cause of suffering, it is not abandoned. If it is said that the "I" with attachment and powers, etc. (afflictions), is the cause of suffering, but the unattached "I" without those (afflictions) is not the cause of suffering, so attachment, etc., are with faults, while "I" is without faults. Then, attachment, etc., are also the subject, and should be without faults, because such an "I" does not give rise to suffering when unattached. If it is thought in that way, then both "I" and attachment, etc., are also the subject, and should not be abandoned, because both of you are equally without faults. If it is said that we, these sentient beings with the desire for liberation, will abandon "mine," because we have the practice of contemplating "mine" as suffering, like a limb seized by a poisonous snake. Then, this is not the same, because the finger seized by a poisonous snake is abandoned because it has destroyed the thought of "mine" as the means of accomplishing my happiness from now on, but not the opposite, abandoning without abandoning the thought of "mine." Then, a sentient being with the desire for liberation, from where does non-attachment to objects and faculties, etc., come? It is not reasonable, because with what will the thought of self be prevented for those (objects and faculties, etc.)? It cannot be prevented, because those are regarded as the basis and means of accomplishing my happiness. The former has pervasion, because for those hairs and nails, etc., that have fallen from the body and are not grasped as "mine," a mind of aversion will arise. Conversely, for those hairs and nails, etc., that have not fallen from the body and are grasped as "mine," a mind with attachment will arise, because this is manifestly established by all people. Furthermore, attachment and "mine," etc., even if one contemplates suffering and sees faults, one will not abandon the thought of "mine."