Tibetan
་ལོ། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མ་སྤངས་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་གཞུང་འཛུགས་པ་དེ། རྒྱུན་ཞུགས་ཆོས་ཅན། བདག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་མ་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་བདེ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་མངོན་པར་འདོད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་གནས་སྐབས་ན་ངའི་སྙམ་པའི་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་བའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤངས་ནའང་སྲིད་པ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་པའི་གཞུང་འཛུགས་པ་དེ། རྒྱུན་ཞུགས་འགའ་ཡང་ཆོས་ཅན། བདག་ལ་ཆགས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ངའོ་ཞེས་མཐོང་བའི་བདག་ལྟ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན་བདག་བདེ་བར་འདོད་པས་ཡང་སྲིད་པར་མངོན་པར་རྒྱུག་པ་མིན་པར་ཐལ། བདག་ལ་སྲེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བཅིངས་གྲོལ་གྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་བདག་འགའ་ཞིག་ཡོད་དེ། བཅིངས་པ་ལས་གྲོལ་བར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་ལྕགས་སྒྲོག་ལས་གྲོལ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཡིན་ན། བདག་དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་འཆིང་བ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མི་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཐར་པ་ཡིན་ན། བདག་དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མི་བསྐྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཐར་པ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གནས་མ་བུ་པའི་སྡེ་པ་དག་ན་རེ། རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་འཆིང་གྲོལ་གྱི་གཞིར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། གང་ཟག་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་འགའ་ཡིའང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མི་རྟག་པ་སྟེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། བཅིངས་པ་དང་ཐར་པ་ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྐད་ཅིག་མར་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་འགའ་ཡིའང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་བདག་དེ་རེས་འགའ་བ་ཡིན་ནམ་གཏན་དུ་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པར་རིགས་པར་ཐལ། གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་པ་མེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། འཇིག་མེད་ཡིན་པ་དེས་ན་མཁས་པ་རྣམས་ལ་ངོ་ཚ་བར་བྱེད་པའི་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་ཅེས་པའི་ལྟ་བ་འདི་སྦོངས་ལ་བདག་དེ་ནི་རྟག་ཅེས་དྲང་པོར་སྨྲོས་ཤིག །དེ་ལྟར་མངོན་དུ་བྱ་བ་འགོག་པའི་བདེན་པ་བཤད་ནས་ད་འགོག་བདེན་ཐོབ་པར་བྱེད
Chinese
说“因为没有舍弃俱生我执”的立宗，声闻乘有法，没有舍弃俱生我执，因为是想要我快乐，不要我痛苦的显现者。有周遍关系，因为在那样的状态下，凡是我之所想的念头，都是观待有情众生的俱生我执。如果舍弃了，怎么会有存在呢？说“已经舍弃了”的立宗，有些声闻乘有法，不是贪执于我，因为没有见到“我”的自我的我执。如果承认，那么，该有法因为想要我快乐，所以不是显现上奔向轮回，因为没有对我的贪恋。如果存在作为束缚解脱之基础的某些我，因为存在从束缚中解脱出来的情况。比如天授从铁链中解脱出来一样，如果这样说。那么，产生轮回痛苦的因就是束缚轮回的因素，那个我，有法，不是产生轮回痛苦的束缚，因为是常。不产生轮回痛苦的因就是解脱，那个我，有法，不是不产生轮回痛苦的自性的解脱，因为是常。正量部说，存在不可说是常或无常的自性，作为束缚解脱的基础，如果这样说。那么，该补特伽罗有法，不是任何果的因，因为是无常，即不可说为刹那。如果承认，那么，该有法，不是任何束缚和解脱，因为不可说为刹那，所以不是任何果的因。此外，那样的我，是偶尔有还是恒常有？如果是前者，就是无常，如果是后者，那么，对于它，有法，智者们理应说为常，因为其自性不坏灭而存在。因为是不坏灭的，所以对于智者们来说，这个令人羞愧的不可说是常或无常的观点是胡说八道，直接说那个我是常吧！这样宣说了现前所应断的灭谛之后，现在要获得灭谛。
English
The establishment of the tenet that says, "Because the co-emergent self-grasping has not been abandoned," the Stream-enterer, has the property of not having abandoned the co-emergent self-grasping, because it is someone who manifestly desires, "May I be happy," and "May I not be miserable." There is pervasion, because whatever thought of "I" there is in such a state is the co-emergent self-grasping that looks to sentient beings. If it were abandoned, how could there be existence? The establishment of the tenet that says, "It has been abandoned," some Stream-enterers, have the property of not being attached to self, because there is no self-grasping that sees "I" as self. If you assert that, then that, because it desires self to be happy, is not manifestly running to rebirth, because there is no craving for self. If there is some self that is the basis of bondage and liberation, because there is liberation from bondage, like Deva being liberated from iron fetters, if you say that, then, the very cause that produces the suffering of samsara is what binds one in samsara, that self, has the property of not being a bondage that produces the suffering of samsara, because it is permanent. The very cause that does not produce the suffering of samsara is liberation, that self, has the property of not being a liberation that has the characteristic of not producing the suffering of samsara, because it is permanent. The Vatsiputriya school says, "There is a self that cannot be spoken of as either permanent or impermanent, as the basis of bondage and liberation," if you say that, then that person, has the property of not being a cause of any result, because it is impermanent, that is, it cannot be spoken of as momentary. If you assert that, then that, has no bondage or liberation whatsoever, because it is not an object of expression for a moment, so it is not a cause of any result. Furthermore, is such a self occasional or constant? If it is the former, it is impermanent, and if it is the latter, then, for that, it is reasonable for the wise to say it is permanent, because its nature remains without decaying. Because it is undecaying, therefore, this view of not being able to be spoken of as either permanent or impermanent, which is embarrassing to the wise, is nonsense, and just say directly that that self is permanent! Having thus explained the truth of cessation, which is to be manifestly abandoned, now one obtains the truth of cessation.
Tibetan
་པའི་ཐབས་ལམ་བདེན་འཆད་པ་དེ། དེའི་གནོད་བྱེད་ནི། བདག་མེད་མཐོང་བ་འགག་བ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་བཤད་ཟིན་པའི་བདག་མེད་མཐོང་བའི་ལམ་དེ་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་གཏན་དུ་འགག་པའི་འགོག་བདེན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས་སྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་རྒྱུད་ཉེས་མེད་གཉེན་པོའི་ངང་དུ་གནས་གྱུར་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་སེམས་རྒྱུད་གཉེན་པོའི་ངང་དུ་གནས་གྱུར་ཀྱང་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་རྒྱུད་ལ་ལམ་ཉེས་མེད་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྐྱོན་ཆགས་སོགས་ནི་སླར་ཡང་འབྱུང་བས་གཏན་དུ་གྲོལ་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གནས་གྱུར་མཐར་ཕྱིན་པའི་སེམས་རྒྱུད་ཆོས་ཅན། ཆགས་སོགས་སླར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་གཞུང་འཛུགས་པ་དེ། རྣམ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ལྟར་དུ་འཛིན་པ་འདི་ཁྱོད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཡུལ་འཛིན་པའི་ཆོས་ཏེ་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་ལྟར་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཡུལ་ཅན་ནི་འདི་ཡིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཅི་ལྟར་ཡོད་པ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་བཞིན་ཡིན་ཡང་ཡུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་འདི་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྐྱེན་གཞན་རྟག་བདེ་སོགས་སུ་གོལ་བར་འགྱུར་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འཁྲུལ་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཕུང་པོ་རྟག་བདེ་སོགས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འབད་མེད་དུ་མི་ལྡོག་སྟེ། ཁྱོད་ལྡོག་པ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་གོམས་པའི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། མི་བརྟན་པ་སྟེ་གནོད་བྱེད་ཀྱིས་ལྡོག་ཏུ་རུང་སྟེ། གནོད་བྱེད་དང་བཅས་ཤིང་འཁྲུལ་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་ལས་གོལ་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་བཞིན་ནོ། ། དེས་ན་ཕུང་པོ་གཙང་བདེ་སོགས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མུན་པ་མེད་པའི་འོད་གསལ་བ་སྟེ་ཕུང་པོ་མི་རྟག་སྟོང་པ་བདག་མེད་སོགས་སུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། སེམས་རྒྱུད་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་ལྡོག་ཏུ་མི་རུང་བ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་གནས་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆགས་སོགས་དྲི་མ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། སེམས་ཀྱི་རང་བཞི
Chinese
如是宣说真实之道的方便法门，其违品是，证悟无我之见被遮止。如是等等已宣说的证悟无我之道，法相是，乃是使痛苦彻底止息而获得灭谛之殊胜方便，因为，你若串习，从修行圆满时，便能获得过患与俱之相续转变为无过患对治之状态。若有疑问，纵然一时相续安住于对治之状态，然如于过患与俱之相续生起无过患道一般，过失等仍会再次生起，故无有彻底解脱耶？已达究竟转变之相续，法相是，贪等不会再次生起，因为，彼无有生起之能力故。其立宗是，识，法相是，如境所有一般而执持，此乃汝之自性，因为，乃是执持自境之法，即是自性之故。境色等，法相是，如境所有之自性一般，生起自境之识，此乃汝之自性，因为，乃是此能生起自境之自性之故。如是，然则有境之识，法相是，如境所有一般而了知，此乃汝之自性，然有不如境所有而了知之理由，因为，于此境之实相，有错乱之因，或将误认为常乐等之故。由错乱之因，将蕴执为常乐等，法相是，汝不需勤作即可不退转，因为，汝之退转依赖于串习能损害之量之因缘故。又，彼，法相是，乃是不稳固，即能被损害所退转，因为，与损害俱，且由错乱之因，而偏离境之实相故。譬如，如执花绳为蛇之分别念一般。因此，将蕴执为净乐等之无明黑暗之光明，即是了知蕴无常空性无我等之智慧，法相是，不能被损害相续之因所退转，因为，乃是心之自性或实相之故。贪等垢染等，法相是，心之自性
English
The means of truly explaining the path, its opponent is, the view of realizing selflessness is obstructed. The path of realizing selflessness that has been explained as such, its characteristic is, it is the supreme means of attaining the cessation of suffering and obtaining the truth of cessation, because, if you become familiar with it, from the completion of practice, you will be able to obtain the mindstream that is afflicted with faults transformed into a state of faultless antidote. If there is a question, even if the mindstream temporarily abides in the state of antidote, faults and so on will arise again, just as a faultless path arises in a mindstream that is afflicted with faults, so there is no complete liberation? The mindstream that has reached the ultimate transformation, its characteristic is, attachment and so on will not arise again, because, it does not have the power to arise. Its establishment is, consciousness, its characteristic is, holding onto things as they are, this is your nature, because, it is the dharma of holding onto its own object, that is, its nature. Objects such as form, its characteristic is, like the nature of how objects exist, generating the consciousness of its own object, that is your nature, because, it is the nature of generating its own object. Thus, the consciousness of the object, its characteristic is, understanding as the object exists, that is your nature, but there is a reason why it does not understand as the object exists, because, in the reality of this object, there is a cause of confusion, or it may be mistaken for permanence, happiness, and so on. Due to the cause of confusion, clinging to the aggregates as permanent, happy, and so on, its characteristic is, you do not need to make effort to not regress, because, your regression depends on the cause of familiarizing with the valid cognition that can harm. Also, that, its characteristic is, it is unstable, that is, it can be reversed by harm, because, it is accompanied by harm, and due to the cause of confusion, it deviates from the reality of the object. For example, like the discriminating mind that grasps a variegated rope as a snake. Therefore, the light of the darkness of clinging to the aggregates as pure, happy, and so on, that is, the wisdom that realizes the aggregates as impermanent, empty, selfless, and so on, its characteristic is, it cannot be reversed by the cause of harming the mindstream, because, it is the nature or reality of the mind. Defilements such as attachment, its characteristic is, the nature of the mind