Tibetan
ས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དེ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་འགོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ཉན་པ་པོ་ལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུ་གཙོ་བོ་ཞེས་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་དོན་དམ་པར་རང་མཚན་པ་གཅིག་པུ་ཉིད་དུ་འཇུག་པ་ཅན་ཡིན་ན། དོན་བུམ་སོགས་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། མཐོང་བ་ལྟ་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་རྟག་མི་རྟག་ཅེས་སོགས་ཀྱིས་སྒྲ་རྣམས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལ་རྟག་མི་རྟག་ཅེས་པའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཁྱོད་རྟག་མི་རྟག་ཏུ་དོན་ལ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་དོན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཡང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་མི་འཇུག་པར་ཐལ། རང་མཚན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་རྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་དངོས་ཡུལ་རང་མཚན་གྱི་དབང་ཁོ་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་དག་བློ་རྟོག་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་དུ་འདོད་པ་འཐད་དེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་བློ་རྟོག་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་དངོས་ཡུལ་རང་མཚན་གྱི་དབང་ཁོ་ནས་འཇུག་ན་གནོད་བྱེད་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྒྲ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་བསྙོན་ན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་གཙོ་བོ་དངོས་པོའི་ཉེར་ལེན་ཅན་དུ་མེད་པ་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དང་། གཙོ་བོ་དང་དངོས་པོའི་ཉེར་ལེན་ཅན་དུ་མེད་པའི་ཚོགས་པ་དེ། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བའི་ཉེར་ལེན་ཅན་དུ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དེ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་བསལ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རང་མཚན་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཡན་གར་བ་གཅིག་བསྒྲུབ་བྱའོ་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཡན་འགར་བ་དེ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་སྒྲ་དོན་མེད་པར་བསྙོན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ནས། རིགས་པ་འདིས་ཀྱང་སྒྲ་དོན་མེད་པ་འགོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། སྒྲ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་བསྙོན་པ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་དོན་གཉེར་གྱི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་རང་མཚན་པ་ཉིད་ལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་བྱེ་བྲག་ཕྱེ་ནས་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་དུ་གཉེར་བྱའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ནི་དངོས་པོ་རང་མཚན་པ་འ
Chinese
因为是地。因此，正量部论师陈那（Phyogs glang）所立宗，并非遮止主宰的语词意义不存在，而是为了向听者显示主宰的语词意义而使用主宰这个词语。如果能诠之语，在胜义中是唯一自体而存在者，那么，对于瓶等事物，由于见的不同，而有常与无常等的语词，不应安立。因为你安立常与无常等语词的原因，是你常与无常在意义上不存在的缘故。过去和未生的事物，你也不应安立能诠之语，因为没有自相的缘故。因此，所知，有些能诠的词语，也不应成为虚假的意义，因为能诠的语词仅仅依靠事物自相的力量而安立。因此，那些能诠的语词，应许为是分别念的意义对境，因为如果能诠的语词不是分别念的意义对境，而仅仅依靠事物自相的力量而安立，则有很多妨害。如果说语词的意义不存在，那么，主宰的语词意义，不存在主宰事物之近取因，这不应成为成立主宰的语词意义，不存在主宰事物之近取因的所立宗，因为以量成立彼彼之方式，以量已遣除所立宗之法的依处，即识。如果说要成立一个没有自相的独立法，那么，那个没有自相的独立法，不应成为成立它的所立宗，因为那已经被量所成立了。因此，显示说并非否定语词的意义不存在，通过此理也不遮止语词的意义不存在，对于不否定语词的意义不存在的果，有意义的补特伽罗们，应该对事物自相的本身，区分有无两方面而进行观察，你所追求的果产生，就是事物自相。
English
Because it is the ground. Therefore, the proponent, Master Dignāga, does not deny that the meaning of the word "chief" does not exist. Rather, the word "chief" is used to show the meaning of the word "chief" to the listener. If the expressing words truly exist as a single self-characterized entity, then for things like pots, the words such as "permanent" and "impermanent" should not be applied due to the differences in seeing. Because the reason you apply the words "permanent" and "impermanent" is that you do not have permanence and impermanence in meaning. For past and unborn things, you should also not apply expressing words, because they do not have self-characteristics. Therefore, knowable things, some expressing words should not become false meanings, because expressing words are applied only by the power of the self-characteristics of things. Therefore, it is reasonable to accept those expressing words as the objects of conceptual thought, because if expressing words are not the objects of conceptual thought and are applied only by the power of the self-characteristics of things, there would be many obstacles. If you say that the meaning of words does not exist, then the meaning of the word "chief," which does not have the proximate cause of the chief thing, should not become the thesis to prove that the meaning of the word "chief" does not have the proximate cause of the chief thing, because the basis of the property to be proven, which is the desired consciousness, has been eliminated by valid cognition in establishing it that way. If you say that you want to establish a single independent dharma that does not have self-characteristics, then that independent dharma that does not have self-characteristics should not become the thesis to prove it, because it has already been established by valid cognition. Therefore, it is shown that it is not denying that the meaning of words does not exist, and by this reasoning, it is also not denying that the meaning of words does not exist. For the result of not denying that the meaning of words does not exist, the meaningful individuals should examine the self-characterized entity itself by distinguishing between the two aspects of existence and non-existence. The result you are seeking to achieve is the self-characterized entity.
Tibetan
དི་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྒྲ་དོན་ལ་ཡོད་མེད་དུ་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པར་ཐལ། སྒྲ་དོན་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་དོན་དུ་གཉེར་བྱ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། མ་ནིང་གཟུགས་བཟང་མི་བཟང་ཞེས་འཁྲིག་པ་དོན་གཉེར་གྱི་འདོད་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་པས་དོན་དུ་གཉེར་བྱའི་དོན་འགྲུབ་པ་ལ་ཅི་ཕན་ཏེ་མི་ཕན་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བའི་ཉེར་ལེན་ཅན་དུ་ཚད་མས་མ་དམིགས་པ་དེ་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་གྱི་ཆོས་ཡིན་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་བརྟགས་པའི་ཆོས་མ་དམིགས་པ་ཞེས་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། རིགས་པ་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་གཙོ་བོ་དངོས་པོའི་རྟེན་ནམ་ཉེར་ལེན་ཅན་དུ་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཙོ་བོའི་ཆོས་སུ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་འདིའི་ཆོས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཙོ་བོའི་སྒྲའི་དོན་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་བརྟགས་པ་ཞེས་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞར་ལ་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་དངོས་པོ་བ་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། སྔར་མ་དམིགས་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མེད་ཅེས་པ་ཡང་མངོན་རྗེས་ཀྱིས་མ་དམིགས་ན་མེད་པར་མི་འགྲུབ་མོད། ལུང་གིས་མ་དམིགས་ན་མེད་པར་གྲུབ་སྟེ། ལུང་དེ་མ་ལུས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་གཞི་འགར་ཡང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་དངོས་སུ་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་དང་འབྲེལ་བ་མེད་ཀྱང་དགོས་པ་ཡོད་དེ། རང་སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་བཞིན་དུ་ཉན་པ་པོའི་བློ་ཡུལ་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྒྲ་དོན་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །ཅེས་ལུང་ཚད་མར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་ལུང་དེ་ལས་གཞན་གང་ཡང་རུང་བའི་ལུང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལུང་ཚད་མར་བཤད་པ་མིན་ཏེ། ངག་གམ་བསྟན་བཅོས་གང་ལ་བླང་དོར་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བའི་དོན་འབྲེལ་ཆགས་སུ་སྟོན་པ་དང་། སྐྱེས་བུའི་དགོས་པ་སྒྲུབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཐབས་དང་། སྐྱེས་བུས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བརྗོད་པར་བྱེ
Chinese
因为依赖于此。因此，对声音和意义的有无进行考察有什么用呢？成为无意义的推论。因为声音和意义不是你所追求的，不能实现目的。例如，就像那些追求性爱的欲望者们考察“太监是美是丑”一样，对于实现所追求的目的有什么帮助呢？没有帮助。如果说，正量没有观察到作为自性的事物是近取因，那么这就是自性声音意义的法。如果说，与论师所说的“没有观察到的法”相违背，那么，理性的陈那宗，你所说的没有成立的作为自性事物的所依或者近取因，并不是外境自性的法。因为这是自性声音意义的法。自性声音的意义是所立宗，你有被称为考察的原因，因为仅仅是分别念的对境，所以是虚构的法。顺便说一下，声音和意义的关系不是事物，这是因为，之前没有观察到，怎么会没有呢？如果说，通过现量和比量没有观察到，就不能成立没有，但是通过圣教没有观察到，就能成立没有，因为圣教是无余境的缘故。如果说，能诠的声音都是所立宗，你从任何一个基础中都不能真实成立自己的所诠意义，因为和自己的所诠事物一起，没有就不会产生的关系不存在。然而，这些是所立宗，虽然和自己的所诠意义没有关系，但是有必要，因为就像自己说话者的表达意愿一样，在听者的心中显现。如果说，声音和意义没有关系，那么论师说：“可信之语是不欺骗的，从共相中进行推测。”这和圣教是量相违背，那么不相违背，论师陈那宗，具有三种特点的圣教，并不是以其他任何圣教的方式来宣说圣教是量，而是对于言语或者论典，对于应该接受、应该舍弃、应该保持中立的事物，以相关的意义来显示，以及符合人们的需求，以及表达人们想要表达的意义。
English
Because it depends on this. Therefore, what is the use of examining the existence or non-existence of sound and meaning? It becomes a meaningless inference. Because sound and meaning are not what you seek, and cannot achieve the purpose. For example, just as those who desire sexual intercourse examine "Is an eunuch beautiful or ugly?", what help is there for achieving the purpose of what is sought? There is no help. If it is said that the self-nature that is not observed by valid cognition as the proximate cause of the object is the dharma of the meaning of the sound of the self-nature, then if it contradicts what the teacher said, "The dharma that is not observed," then, the proponent of reason, you say that what is not established as the basis or proximate cause of the self-nature object is not the dharma of the external self-nature. Because this is said to be the dharma of the meaning of the sound of the self-nature. The meaning of the sound of the self-nature is the subject, you have a reason to be called examination, because it is merely the object of conceptual knowledge, so it is a fabricated dharma. By the way, the relationship between sound and meaning is not an object, because it was not observed before, how can it not exist? If it is said that if it is not observed by direct perception and inference, it cannot be established that it does not exist, but if it is not observed by scripture, it can be established that it does not exist, because scripture is the object of all. If it is said that all expressive sounds are the subject, you cannot truly establish your own expressed meaning from any basis, because the relationship that does not arise without being together with your own expressed object does not exist. However, these are the subject, although they have no relationship with their own expressed meaning, they are necessary, because they appear in the mind of the listener in the same way as the speaker's intention to express. If it is said that sound and meaning have no relationship, then the teacher says, "Trustworthy words are not deceptive, and inference is made from the general." This contradicts the scripture being valid cognition, then it does not contradict, teacher, the proponent of reason, scripture with three characteristics, it is not said that scripture is valid cognition in the way of any other scripture, but for speech or treatises, for things that should be accepted, should be abandoned, and should be kept neutral, it shows with related meanings, and it is in accordance with people's needs, and it expresses the meanings that people want to express.